Lucas 14

mri (MRI) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ā, i tōna haere­nga ki te whare o tētahi o ngā ranga­tira, he Parihi, ki te kai taro i te hāpati, nā ti­tiro pū mai ana rātou ki a ia.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Nā, ko tētahi tangata i tōna aro­aro, he kōpū tetere tōna mate.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Nā, ka oho a Īhu, ka kōrero ki ngā kai­whaka­ako o te ture, ki ngā Parihi, ka mea, “He mea tika rānei te whaka­ora i te hāpati?”
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Ā, kīhai rātou i kīkī. Nā, ka mau ia ki a ia, ā, whaka­ora­ngia ana, tukua ana kia haere.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Nā, ka whaka­hoki ia ki a rātou, ka mea, “Ki te taka te kāihe, te kau rānei, a tētahi o koutou ki te poka, e kore ianei e hūtia ake e ia i reira pū anō i te rā hāpati?”
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Ā, kīhai i taea e rātou te utu ēnei kupu āna.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Nā, ka kōrero­tia e ia tētahi kupu whaka­rite ki te hunga i karanga­tia, i tōna kite­nga i a rātou e whiri­whiri ana i ngā nohoa­nga ranga­tira; i mea ia ki a rātou,
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 “Ki te karanga­tia koe e tētahi ki te mārena, kaua e noho ki te noho­anga ranga­tira, kei karanga­tia hoki e ia tētahi he nui atu i a koe,
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 ā, ka haere mai te tangata i karanga­tia ai kōrua, ka mea ki a koe, ‘Tukua he nohoa­nga mō tēnei,’ ā, ka whaka­mā koe, ka haere ki tō muri rawa nohoa­nga noho ai.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Engari, ka karanga­tia koe, haere, e noho ki tō muri rawa nohoa­nga. Mō te tae rawa mai o te tangata nāna koe i karanga, nā, ka mea ia ki a koe, ‘E hoa, neke ake.’ Ko reira hoki koe whai korōria ai i te aro­aro o ngā tāngata e noho tahi ana koutou.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Ki te whaka­nui hoki tētahi i a ia, ka whaka­iti­tia; ki te whaka­iti tētahi i a ia, ka whaka­nuia.”
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Nā, ka mea ia ki te tangata nāna nei ia i karanga, “E taka koe i te tina, i te hapa rānei, kaua e karanga­tia ōu hoa, kaua hoki ōu tēina, kaua hoki ōu whanau­nga, kaua anō ngā tāngata taonga e noho tata ana; kei karanga­tia anō koe, ā, ka whai utu koe.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Engari, ka taka hākari koe, karanga­tia ngā rawa­kore, ngā hauā, ngā kopa, ngā matapō.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 Ā, ka koa koe; kāhore hoki ā rātou utu ki a koe; engari, ka utua koe ā te aranga o te hunga tika.”
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Ā, nō ka rongo tētahi o te hunga e noho tahi ana ki te kai ki ēnei mea, ka mea ki a ia, “Ka koa te tangata kai taro i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Nā, ka mea ia ki a ia, “I takā he hapa nui e tētahi tangata, ā, he toko­maha i karanga­tia.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Ā, ka tonoa tāna pono­nga i te hāora o te hapa, hei mea ki te hunga i karanga­tia, ‘Haere mai; kua rite hoki ngā mea katoa.’
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Nā, ka anga rātou katoa ka whaka­kāhore ngā­tahi. Ka mea tō mua ki a ia, ‘Kua hokona e ahau he māra, me haere ahau kia kite. E mea ana ahau ki a koe, kia tukua ahau kia whaka­kāhore.’
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Nā, ko te mea­tanga a tētahi, ‘E rima taki­rua ngā ōkiha kua hokona e ahau, ka haere ahau ki te whaka­mātau. E mea ana ahau ki a koe, kia tukua ahau kia whaka­kāhore.’
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 I mea anō tētahi, ‘Kua mārena­tia ahau ki te wahine. He mea tēnei e kore ai ahau e āhei te haere atu.’
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 “Ā, ko te haere­nga mai o taua pono­nga, ka kōrero­tia ēnei mea ki tōna ranga­tira, nā, ka riri te tangata i te whare, ka mea ki tāna pono­nga, ‘Hohoro te haere ki ngā ara, ki ngā hua­rahi o te pā, āra­hina mai ki konei ngā rawa­kore, ngā ngonge­ngonge, ngā matapō, me ngā kopa.’
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Nā, ka mea te pono­nga, ‘E kara, kua rite tāu i mea ai, ā, tēnei anō he wāhi takoto noa.’
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Ā, ka mea te ranga­tira ki te pono­nga, ‘Haere ki ngā hua­rahi, ki ngā taiepa, tōia mai ki roto nei, kia kī ai tōku whare.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, e kore tētahi o aua tāngata i karanga­tia rā e kai i tāku hapa.’ ”
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nā, he tini te tangata i haere tahi me ia, ā, ka tahuri ia, ka mea ki a rātou,
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Ki te haere mai tētahi ki ahau, ā, ka kore e whaka­kino ki tōna pāpā, whaea, wahine, tama­riki, tēina, tuā­hine, āe rā ki te ora anō mōna ake, e kore ia e āhei hei ākonga māku.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Ki te kore tētahi e mau ki tōna rīpeka, e haere mai i muri i ahau, e kore ia e āhei hei ākonga māku.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “Ko wai hoki o koutou, ki te mea ia ki te hanga tau­maihi, e kore e mātua noho ki te tatau i ngā utu, me­he­mea e ranea ana āna mea hei whaka­oti?
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Kei whaka­takoto ia i te tū­ranga, ka kore e taea te whaka­oti, ā, ka tāwai mai ki a ia te hunga katoa e mā­taki­taki ana,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ka mea, ‘I tīmata te tangata nei te hanga whare, ā, kīhai i taea te i whaka­oti.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 “Ko tēhea kīngi rānei e haere ana ki te whawhai ki tētahi atu kīngi, e kore e mātua noho, e whaka­aro, e taea rānei e ia me ngā mano kotahi tekau te tū ki te riri ki tērā e haere mai rā ki a ia me ngā mano e rua tekau?
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ā, ki te kāhore, i te mea i tawhiti anō tērā, ka tukua atu e ia he karere, ka mea ki ngā kaupapa e houhia ai te rongo.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Wai­hoki, ko te tangata o koutou e kore e whaka­rere i āna mea katoa, e kore e āhei hei ākonga māku.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Nō reira, he pai te tote; otirā ki te hemo te hā o te tote, mā te aha ka whai hā ai?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 E kore e pai mō te whenua, e kore anō hei whaka­wairākau; ā, ka ākiri­tia ai e te tangata ki waho. Ko ia he tari­nga ōna hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.