Lucas 14

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ā, i tōna haere­nga ki te whare o tētahi o ngā ranga­tira, he Parihi, ki te kai taro i te hāpati, nā ti­tiro pū mai ana rātou ki a ia.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Nā, ko tētahi tangata i tōna aro­aro, he kōpū tetere tōna mate.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Nā, ka oho a Īhu, ka kōrero ki ngā kai­whaka­ako o te ture, ki ngā Parihi, ka mea, “He mea tika rānei te whaka­ora i te hāpati?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Ā, kīhai rātou i kīkī. Nā, ka mau ia ki a ia, ā, whaka­ora­ngia ana, tukua ana kia haere.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Nā, ka whaka­hoki ia ki a rātou, ka mea, “Ki te taka te kāihe, te kau rānei, a tētahi o koutou ki te poka, e kore ianei e hūtia ake e ia i reira pū anō i te rā hāpati?”
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Ā, kīhai i taea e rātou te utu ēnei kupu āna.
6 A isto nada puderam responder.
7 Nā, ka kōrero­tia e ia tētahi kupu whaka­rite ki te hunga i karanga­tia, i tōna kite­nga i a rātou e whiri­whiri ana i ngā nohoa­nga ranga­tira; i mea ia ki a rātou,
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 “Ki te karanga­tia koe e tētahi ki te mārena, kaua e noho ki te noho­anga ranga­tira, kei karanga­tia hoki e ia tētahi he nui atu i a koe,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 ā, ka haere mai te tangata i karanga­tia ai kōrua, ka mea ki a koe, ‘Tukua he nohoa­nga mō tēnei,’ ā, ka whaka­mā koe, ka haere ki tō muri rawa nohoa­nga noho ai.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Engari, ka karanga­tia koe, haere, e noho ki tō muri rawa nohoa­nga. Mō te tae rawa mai o te tangata nāna koe i karanga, nā, ka mea ia ki a koe, ‘E hoa, neke ake.’ Ko reira hoki koe whai korōria ai i te aro­aro o ngā tāngata e noho tahi ana koutou.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Ki te whaka­nui hoki tētahi i a ia, ka whaka­iti­tia; ki te whaka­iti tētahi i a ia, ka whaka­nuia.”
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Nā, ka mea ia ki te tangata nāna nei ia i karanga, “E taka koe i te tina, i te hapa rānei, kaua e karanga­tia ōu hoa, kaua hoki ōu tēina, kaua hoki ōu whanau­nga, kaua anō ngā tāngata taonga e noho tata ana; kei karanga­tia anō koe, ā, ka whai utu koe.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Engari, ka taka hākari koe, karanga­tia ngā rawa­kore, ngā hauā, ngā kopa, ngā matapō.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Ā, ka koa koe; kāhore hoki ā rātou utu ki a koe; engari, ka utua koe ā te aranga o te hunga tika.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Ā, nō ka rongo tētahi o te hunga e noho tahi ana ki te kai ki ēnei mea, ka mea ki a ia, “Ka koa te tangata kai taro i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Nā, ka mea ia ki a ia, “I takā he hapa nui e tētahi tangata, ā, he toko­maha i karanga­tia.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Ā, ka tonoa tāna pono­nga i te hāora o te hapa, hei mea ki te hunga i karanga­tia, ‘Haere mai; kua rite hoki ngā mea katoa.’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Nā, ka anga rātou katoa ka whaka­kāhore ngā­tahi. Ka mea tō mua ki a ia, ‘Kua hokona e ahau he māra, me haere ahau kia kite. E mea ana ahau ki a koe, kia tukua ahau kia whaka­kāhore.’
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Nā, ko te mea­tanga a tētahi, ‘E rima taki­rua ngā ōkiha kua hokona e ahau, ka haere ahau ki te whaka­mātau. E mea ana ahau ki a koe, kia tukua ahau kia whaka­kāhore.’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 I mea anō tētahi, ‘Kua mārena­tia ahau ki te wahine. He mea tēnei e kore ai ahau e āhei te haere atu.’
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 “Ā, ko te haere­nga mai o taua pono­nga, ka kōrero­tia ēnei mea ki tōna ranga­tira, nā, ka riri te tangata i te whare, ka mea ki tāna pono­nga, ‘Hohoro te haere ki ngā ara, ki ngā hua­rahi o te pā, āra­hina mai ki konei ngā rawa­kore, ngā ngonge­ngonge, ngā matapō, me ngā kopa.’
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Nā, ka mea te pono­nga, ‘E kara, kua rite tāu i mea ai, ā, tēnei anō he wāhi takoto noa.’
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Ā, ka mea te ranga­tira ki te pono­nga, ‘Haere ki ngā hua­rahi, ki ngā taiepa, tōia mai ki roto nei, kia kī ai tōku whare.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, e kore tētahi o aua tāngata i karanga­tia rā e kai i tāku hapa.’ ”
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nā, he tini te tangata i haere tahi me ia, ā, ka tahuri ia, ka mea ki a rātou,
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Ki te haere mai tētahi ki ahau, ā, ka kore e whaka­kino ki tōna pāpā, whaea, wahine, tama­riki, tēina, tuā­hine, āe rā ki te ora anō mōna ake, e kore ia e āhei hei ākonga māku.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ki te kore tētahi e mau ki tōna rīpeka, e haere mai i muri i ahau, e kore ia e āhei hei ākonga māku.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 “Ko wai hoki o koutou, ki te mea ia ki te hanga tau­maihi, e kore e mātua noho ki te tatau i ngā utu, me­he­mea e ranea ana āna mea hei whaka­oti?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Kei whaka­takoto ia i te tū­ranga, ka kore e taea te whaka­oti, ā, ka tāwai mai ki a ia te hunga katoa e mā­taki­taki ana,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 ka mea, ‘I tīmata te tangata nei te hanga whare, ā, kīhai i taea te i whaka­oti.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 “Ko tēhea kīngi rānei e haere ana ki te whawhai ki tētahi atu kīngi, e kore e mātua noho, e whaka­aro, e taea rānei e ia me ngā mano kotahi tekau te tū ki te riri ki tērā e haere mai rā ki a ia me ngā mano e rua tekau?
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ā, ki te kāhore, i te mea i tawhiti anō tērā, ka tukua atu e ia he karere, ka mea ki ngā kaupapa e houhia ai te rongo.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Wai­hoki, ko te tangata o koutou e kore e whaka­rere i āna mea katoa, e kore e āhei hei ākonga māku.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 “Nō reira, he pai te tote; otirā ki te hemo te hā o te tote, mā te aha ka whai hā ai?
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 E kore e pai mō te whenua, e kore anō hei whaka­wairākau; ā, ka ākiri­tia ai e te tangata ki waho. Ko ia he tari­nga ōna hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.