João 11

mri (MRI) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Nā, kei te mate tētahi tangata a Raharuhi o Petani, te kāinga o Meri rāua ko tōna tua­kana, ko Māta.
1 Havia um homem chamado Lázaro. Ele era de Betânia, do povoado de Maria e de sua irmã Marta. E aconteceu que Lázaro ficou doente.
2 (Ko taua Meri tēnei nāna nei i whaka­wahi te Ariki ki te hinu, i muru hoki i ōna wae­wae ki ōna makawe; ā, he tu­ngāne nōna a Raharuhi i mate nei.)
2 Maria, sua irmã, era a mesma que derramara perfume sobre o Senhor e lhe enxugara os pés com os cabelos.
3 Nā, ka tono tāngata ngā tuā­hine ki a ia, ka mea, “E te Ariki, tēnei kei te mate tāu tangata e aroha nei.”
3 Então as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: "Senhor, aquele a quem amas está doente".
4 I te rongo­nga ia o Īhu, ka mea ia, “Ehara tēnei i te mate e mate rawa ai ia, engari, hei mea mō te korōria o te Atua; mā tēnei hoki ka whai korōria ai te Tama a te Atua.”
4 Ao ouvir isso, Jesus disse: "Essa doença não acabará em morte; é para a glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por meio dela".
5 Nā, i aroha a Īhu ki a Māta rāua ko tōna teina, ki a Raharuhi hoki.
5 Jesus amava Marta, a irmã dela e Lázaro.
6 Ā, nō ka rongo ia ki tōna mate­nga, e rua ōna rā i noho ai ki taua wāhi rā anō.
6 No entanto, quando ouviu falar que Lázaro estava doente, ficou mais dois dias onde estava.
7 Muri iho i tēnei, ka mea ia ki āna ākonga, “Tātou ka haere anō ki Hūria.”
7 Depois disse aos seus discípulos: "Vamos voltar para a Judéia".
8 Ka mea ngā ākonga ki a ia, “E te Kai­whaka­ako, i whai ngā Hūrai i mua tata ake nei kia ākina koe ki te kōhatu; ā, e haere atu ana koe ki reira?”
8 Estes disseram: "Mestre, há pouco os judeus tentaram apedrejar-te e assim mesmo vais voltar para lá? "
9 Ka whaka­hokia e Īhu, “He teka ianei tekau mā rua ngā hāora o te rā? I te haere tētahi i te awa­tea, e kore ia e tūtuki, nō te mea e kite ana ia i te mārama o tēnei ao.
9 Jesus respondeu: "O dia não tem doze horas? Quem anda de dia não tropeça, pois vê a luz deste mundo.
10 Tēnā, ka haere tētahi i te pō, ka tūtuki ia, nō te mea kāhore he mārama roto i a ia.”
10 Quando anda de noite, tropeça, pois nele não há luz".
11 Ka kōrero­tia ēnei mea e ia, nā, muri iho ka mea ia ki a rātou, “Kei te moe tō tātou hoa a Raharuhi, otiia, ka haere ahau ki te whaka­ara i a ia i te moe.”
11 Depois de dizer isso, prosseguiu dizendo-lhes: "Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou até lá para acordá-lo".
12 Nā, ko te mea­tanga a āna ākonga, “E te Ariki, ki te mea kei te moe ia, tērā ia e ora.”
12 Seus discípulos responderam: "Senhor, se ele dorme, vai melhorar".
13 Kāhore, ko tōna mate­nga tā Īhu i kōrero ai; ko rātou ia i mahara, i kōrero ia mō te takoto­ranga ina moe.
13 Jesus tinha falado de sua morte, mas os seus discípulos pensaram que ele estava falando simplesmente do sono.
14 Kātahi, ka mea nui a Īhu ki a rātou, “Kua mate a Raharuhi.
14 Então lhes disse claramente: "Lázaro morreu,
15 Ā, e hari ana ahau, he whaka­aro hoki ki a koutou, nōku kāhore i reira, kia whaka­pono ai koutou. Ahakoa rā kia haere tātou ki a ia.”
15 e para o bem de vocês estou contente por não ter estado lá, para que vocês creiam. Mas, vamos até ele".
16 Nā, ka mea a Tamati (e huaina nei ko Ririmu) ki ōna hoa ākonga, “Kia haere anō tātou, kia mate tahi me ia.”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: "Vamos também para morrermos com ele".
17 Heoi, i te taenga atu o Īhu, roko­hanga atu kua whā kē ōna rā i roto i te urupā.
17 Ao chegar, Jesus verificou que Lázaro já estava no sepulcro havia quatro dias.
18 Nā, e tata ana Petani ki Hiruhārama, kotahi pea tekau mā rima pā­ronga,
18 Betânia distava cerca de três quilômetros de Jerusalém,
19 he toko­maha anō ngā Hūrai i tae ki a Māta rāua ko Meri, ki te whaka­mārie i a rāua mō tō rāua tu­ngāne.
19 e muitos judeus tinham ido visitar Marta e Maria para confortá-las pela perda do irmão.
20 Ā, nō te rongo­nga o Māta, tēnā a Īhu te haere mai nā, ka whaka­tau i a ia; ko Meri ia i noho i roto i te whare.
20 Quando Marta ouviu que Jesus estava chegando, foi encontrá-lo, mas Maria ficou em casa.
21 Nā, ka mea a Māta ki a Īhu, “E te Ariki, me i konei koe, kīhai i mate tōku tu­ngāne.
21 Disse Marta a Jesus: "Senhor, se estivesses aqui meu irmão não teria morrido.
22 Heoi, e mātau nei anō ahau, ko tāu e īnoi ai ki te Atua, e hōmai e te Atua ki a koe.”
22 Mas sei que, mesmo agora, Deus te dará tudo o que pedires".
23 Ka mea a Īhu ki a ia, “E ara anō tōu tu­ngāne.”
23 Disse-lhe Jesus: "O seu irmão vai ressuscitar".
24 Ka mea a Māta ki a ia, “E mātau ana ahau e ara anō ia i te aranga ā te rā whaka­mutu­nga.”
24 Marta respondeu: "Eu sei que ele vai ressuscitar na ressurreição, no último dia".
25 Ka mea a Īhu ki a ia, “Ko ahau te aranga, te ora. Ko ia e whaka­pono ana ki ahau, ahakoa kua mate, e ora anō;
25 Disse-lhe Jesus: "Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 e kore anō e mate ake ake ngā tāngata katoa e ora ana, e whaka­pono ana ki ahau. E whaka­pono ana rānei koe ki tēnei?”
26 e quem vive e crê em mim, não morrerá eternamente. Você crê nisso? "
27 Ka mea ia ki a ia, “Āe, e te Ariki, e whaka­pono ana ahau, ko te Karaiti koe, ko te Tama a te Atua, e haere mai ana ki te ao.”
27 Ela lhe respondeu: "Sim, Senhor, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo".
28 Ā, ka mutu ēnei kōrero āna, ka haere ka karanga puku ki tōna teina, ki a Meri, ka mea, “Kua tae mai te Kai­whaka­ako, e karanga ana hoki ki a koe.”
28 E depois de dizer isso, foi para casa e, chamando à parte Maria, disse-lhe: "O Mestre está aqui e está chamando você".
29 Ā, nō ka rongo ia, hohoro tonu te whaka­tika, ā, haere ana ki a ia.
29 Ao ouvir isso, Maria levantou-se depressa e foi ao encontro dele.
30 (Nā, kāhore a Īhu i tomo noa ki te kāinga; heoi, kei taua wāhi anō ia i tūtaki ai a Māta ki a ia.)
30 Jesus ainda não tinha entrado no povoado, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 I te kite­nga o ngā Hūrai e noho ana ki a ia i roto i te whare, e whaka­mārie ana i a ia, ka hohoro a Meri te whaka­tika, te puta ki waho. Ka aru rātou i a ia, ka mea, “E haere ana ia ki te urupā, ki reira tangi ai.”
31 Quando notaram que ela se levantou depressa e saiu, os judeus, que a estavam confortando em casa, seguiram-na, supondo que ela ia ao sepulcro, para ali chorar.
32 Ā, nō ka tae a Meri ki te wāhi kei reira nei a Īhu, ka kite i a ia, ka takoto ki ōna wae­wae, ka mea ki a ia, “E te Ariki, me i konei koe, kīhai i mate tōku tu­ngāne.”
32 Chegando ao lugar onde Jesus estava e vendo-o, Maria prostrou-se aos seus pés e disse: "Senhor, se estivesses aqui meu irmão não teria morrido".
33 Ā, nō ka kite a Īhu i a ia e tangi ana, i ngā Hūrai hoki i haere tahi me ia e tangi ana, ka ngu­nguru ia, arā tōna wairua, ka kōingo.
33 Ao ver chorando Maria e os judeus que a acompanhavam, Jesus agitou-se no espírito e perturbou-se.
34 Nā mea, “I whaka­takoto­ria ia e koutou ki hea?”
34 "Onde o colocaram? ", perguntou ele. "Vem e vê, Senhor", responderam eles.
35 Tangi ana a Īhu.
35 Jesus chorou.
36 Nā, ka mea ngā Hūrai, “Nana, tōna aroha ki a ia!”
36 Então os judeus disseram: "Vejam como ele o amava! "
37 Nā, ka mea ētahi o rātou, “Kāhore rānei i taea e tēnei tangata, nāna nei i whaka­titiro ngā kanohi o te matapō, te mea i tēnei tangata hoki kia kaua e mate?”
37 Mas alguns deles disseram: "Ele, que abriu os olhos do cego, não poderia ter impedido que este homem morresse? "
38 Nā, ka ngu­nguru anō a Īhu i roto i a ia, ka haere ki te urupā. He ana ia, kua oti te pā ki te kōhatu.
38 Jesus, outra vez profundamente comovido, foi até o sepulcro. Era uma gruta com uma pedra colocada à entrada.
39 Ka mea a Īhu, “Tango­hia atu e koutou te kōhatu.”
39 "Tirem a pedra", disse ele. Disse Marta, irmã do morto: "Senhor, ele já cheira mal, pois já faz quatro dias".
40 Anō rā, ko Īhu ki a ia, “Kīhai koia ahau i mea ki a koe, ki te whaka­pono koe, e kite koe i te korōria o te Atua?”
40 Disse-lhe Jesus: "Não lhe falei que, se você cresse, veria a glória de Deus? "
41 Nā, ka tango­hia e rātou te kōhatu i te wāhi i takoto ai te tū­pā­paku. Nā, ka ara ake ngā kanohi o Īhu, ka mea ia, “E Pā, ko tāku whaka­whetai tēnei ki a koe, mōu i whaka­rongo ki ahau.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para cima e disse: "Pai, eu te agradeço porque me ouviste.
42 I mahara anō ahau e rongo tonu ana koe ki ahau; heoi, he whaka­aro ki te hunga e tū mai nei i kōrero ai ahau, kia whaka­pono ai rātou, nāu ahau i tono mai.”
42 Eu sabia que sempre me ouves, mas disse isso por causa do povo que está aqui, para que creia que tu me enviaste".
43 Ā, nō ka pēnei tāna kī, he nui tōna reo ki te karanga, “E Raharuhi, puta mai!”
43 Depois de dizer isso, Jesus bradou em alta voz: "Lázaro, venha para fora! "
44 Nā, ko te pu­tanga mai o te tū­pā­paku, he mea here ngā ringa me ngā wae­wae ki ngā tākai; he mea takai tōna mata ki te tauera. Ka mea a Īhu ki a rātou, “Wete­kia, tukua kia haere.”
44 O morto saiu, com as mãos e os pés envolvidos em faixas de linho, e o rosto envolto num pano. Disse-lhes Jesus: "Tirem as faixas dele e deixem-no ir".
45 Nā, he toko­maha ngā Hūrai haere nei ki a Meri, ā, i tō rātou kite­nga i ngā mea i mea ai a Īhu, ka whaka­pono ki a ia.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus fizera, creram nele.
46 Ko ētahi o rātou i haere ki ngā Parihi, i kōrero ki a rātou i ngā mea i mahia e Īhu.
46 Mas alguns deles foram contar aos fariseus o que Jesus tinha feito.
47 Nā, ka whaka­minea he rū­nanga e ngā tohu­nga nui rātou ko ngā Parihi, ka mea, “Kei te aha tātou nei? He maha hoki ngā mere­kara e meatia nei e tēnei tangata.
47 Então os chefes dos sacerdotes e os fariseus convocaram uma reunião do Sinédrio. "O que estamos fazendo? ", perguntaram eles. "Aí está esse homem realizando muitos sinais miraculosos.
48 Ki te pēnei tā tātou tuku i a ia, ka whaka­pono katoa ki a ia; ā, ka haere mai ngā Roma, ka tango i tō tātou kāinga, i tō tātou iwi.”
48 Se o deixarmos, todos crerão nele, e então os romanos virão e tirarão tanto o nosso lugar como a nossa nação".
49 Nā, ko tētahi o rātou ko Kaiapa, ko te tohu­nga nui o taua tau, ka mea ki a rātou, “Kāhore koutou e mātau ki tētahi mea.
49 Então um deles, chamado Caifás, que naquele ano era o sumo sacerdote, tomou a palavra e disse: "Nada sabeis!
50 Tē whaka­aro, he pai mō tātou ki te mate te tangata kotahi mō te iwi, ā, kāhore e ngaro te iwi katoa.”
50 Não percebeis que vos é melhor que morra um homem pelo povo, e que não pereça toda a nação".
51 Nā, ehara tēnei kōrero i te mea nāna ake, engari, ko te tohu­nga nui ia mō tērā tau, heoi, ka poro­piti kia mate a Īhu mō taua iwi.
51 Ele não disse isso de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus morreria pela nação judaica,
52 Hāunga anō taua iwi anake, engari, kia whaka­minea kia kotahi ngā tama­riki a te Atua kua marara noa atu.
52 e não somente por aquela nação, mas também pelos filhos de Deus que estão espalhados, para reuni-los num povo.
53 Nō taua rā ake anō, ka rū­nanga rātou kia whaka­matea ia.
53 E daquele dia em diante, resolveram tirar-lhe a vida.
54 Koia i mutu ai te haere mata­nui o Īhu i roto i ngā Hūrai. Heoi haere atu ana ia i reira ki te wāhi e tata ana ki te koraha, ki tētahi pā, ko Ēparaima te ingoa, ā, noho ana i reira rātou ko āna ākonga.
54 Por essa razão, Jesus não andava mais publicamente entre os judeus. Ao invés disso, retirou-se para uma região próxima do deserto, para um povoado chamado Efraim, onde ficou com os seus discípulos.
55 Nā, kua tata te Kape­nga a ngā Hūrai; he toko­maha hoki i haere atu i taua whenua i mua o te Kape­nga ki Hiruhārama ki te pure i a rātou.
55 Ao se aproximar a Páscoa judaica, muitos foram daquela região para Jerusalém a fim de participarem das purificações cerimoniais antes da Páscoa.
56 Nā, ka rapu rātou i a Īhu ka kōrero­rero ki a rātou anō, i a rātou e tū ana i te teme­para, “E pēhea ana ō koutou whaka­aro? E kore rānei ia e haere mai ki te hākari?”
56 Continuavam procurando Jesus e, no templo, perguntavam uns aos outros: "O que vocês acham? Será que ele virá à festa? "
57 Nā, kua takoto te tikanga a ngā tohu­nga nui rātou ko ngā Parihi, ki te mātau tētahi tangata ki te wāhi e noho ai ia, me whaka­atu, kia hopu­kia ai ia e rātou.
57 Mas os chefes dos sacerdotes e os fariseus tinham ordenado que, se alguém soubesse onde Jesus estava, o denunciasse, para que o pudessem prender.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.