João 11

mri (MRI) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Nā, kei te mate tētahi tangata a Raharuhi o Petani, te kāinga o Meri rāua ko tōna tua­kana, ko Māta.
1 Estava, então, enfermo um certo Lázaro, de Betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 (Ko taua Meri tēnei nāna nei i whaka­wahi te Ariki ki te hinu, i muru hoki i ōna wae­wae ki ōna makawe; ā, he tu­ngāne nōna a Raharuhi i mate nei.)
2 E Maria era aquela que tinha ungido o Senhor com unguento e lhe tinha enxugado os pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo.
3 Nā, ka tono tāngata ngā tuā­hine ki a ia, ka mea, “E te Ariki, tēnei kei te mate tāu tangata e aroha nei.”
3 Mandaram-lhe, pois, suas irmãs dizer: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 I te rongo­nga ia o Īhu, ka mea ia, “Ehara tēnei i te mate e mate rawa ai ia, engari, hei mea mō te korōria o te Atua; mā tēnei hoki ka whai korōria ai te Tama a te Atua.”
4 E Jesus, ouvindo isso, disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Nā, i aroha a Īhu ki a Māta rāua ko tōna teina, ki a Raharuhi hoki.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Ā, nō ka rongo ia ki tōna mate­nga, e rua ōna rā i noho ai ki taua wāhi rā anō.
6 Ouvindo, pois, que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde estava.
7 Muri iho i tēnei, ka mea ia ki āna ākonga, “Tātou ka haere anō ki Hūria.”
7 Depois disso, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Ka mea ngā ākonga ki a ia, “E te Kai­whaka­ako, i whai ngā Hūrai i mua tata ake nei kia ākina koe ki te kōhatu; ā, e haere atu ana koe ki reira?”
8 Disseram-lhe os discípulos: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e tornas para lá?
9 Ka whaka­hokia e Īhu, “He teka ianei tekau mā rua ngā hāora o te rā? I te haere tētahi i te awa­tea, e kore ia e tūtuki, nō te mea e kite ana ia i te mārama o tēnei ao.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Tēnā, ka haere tētahi i te pō, ka tūtuki ia, nō te mea kāhore he mārama roto i a ia.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Ka kōrero­tia ēnei mea e ia, nā, muri iho ka mea ia ki a rātou, “Kei te moe tō tātou hoa a Raharuhi, otiia, ka haere ahau ki te whaka­ara i a ia i te moe.”
11 Assim falou e, depois, disse-lhes: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Nā, ko te mea­tanga a āna ākonga, “E te Ariki, ki te mea kei te moe ia, tērā ia e ora.”
12 Disseram, pois, os seus discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Kāhore, ko tōna mate­nga tā Īhu i kōrero ai; ko rātou ia i mahara, i kōrero ia mō te takoto­ranga ina moe.
13 Mas Jesus dizia isso da sua morte; eles, porém, cuidavam que falava do repouso do sono.
14 Kātahi, ka mea nui a Īhu ki a rātou, “Kua mate a Raharuhi.
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto,
15 Ā, e hari ana ahau, he whaka­aro hoki ki a koutou, nōku kāhore i reira, kia whaka­pono ai koutou. Ahakoa rā kia haere tātou ki a ia.”
15 e folgo, por amor de vós, de que eu lá não estivesse, para que acrediteis. Mas vamos ter com ele.
16 Nā, ka mea a Tamati (e huaina nei ko Ririmu) ki ōna hoa ākonga, “Kia haere anō tātou, kia mate tahi me ia.”
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Heoi, i te taenga atu o Īhu, roko­hanga atu kua whā kē ōna rā i roto i te urupā.
17 Chegando, pois, Jesus, achou que já havia quatro dias que estava na sepultura.
18 Nā, e tata ana Petani ki Hiruhārama, kotahi pea tekau mā rima pā­ronga,
18 (Ora, Betânia distava de Jerusalém quase quinze estádios.)
19 he toko­maha anō ngā Hūrai i tae ki a Māta rāua ko Meri, ki te whaka­mārie i a rāua mō tō rāua tu­ngāne.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Ā, nō te rongo­nga o Māta, tēnā a Īhu te haere mai nā, ka whaka­tau i a ia; ko Meri ia i noho i roto i te whare.
20 Ouvindo, pois, Marta que Jesus vinha, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou assentada em casa.
21 Nā, ka mea a Māta ki a Īhu, “E te Ariki, me i konei koe, kīhai i mate tōku tu­ngāne.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Heoi, e mātau nei anō ahau, ko tāu e īnoi ai ki te Atua, e hōmai e te Atua ki a koe.”
22 Mas também, agora, sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Ka mea a Īhu ki a ia, “E ara anō tōu tu­ngāne.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Ka mea a Māta ki a ia, “E mātau ana ahau e ara anō ia i te aranga ā te rā whaka­mutu­nga.”
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último Dia.
25 Ka mea a Īhu ki a ia, “Ko ahau te aranga, te ora. Ko ia e whaka­pono ana ki ahau, ahakoa kua mate, e ora anō;
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá;
26 e kore anō e mate ake ake ngā tāngata katoa e ora ana, e whaka­pono ana ki ahau. E whaka­pono ana rānei koe ki tēnei?”
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isso?
27 Ka mea ia ki a ia, “Āe, e te Ariki, e whaka­pono ana ahau, ko te Karaiti koe, ko te Tama a te Atua, e haere mai ana ki te ao.”
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor, creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Ā, ka mutu ēnei kōrero āna, ka haere ka karanga puku ki tōna teina, ki a Meri, ka mea, “Kua tae mai te Kai­whaka­ako, e karanga ana hoki ki a koe.”
28 E, dito isso, partiu e chamou em segredo a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e chama-te.
29 Ā, nō ka rongo ia, hohoro tonu te whaka­tika, ā, haere ana ki a ia.
29 Ela, ouvindo isso, levantou-se logo e foi ter com ele.
30 (Nā, kāhore a Īhu i tomo noa ki te kāinga; heoi, kei taua wāhi anō ia i tūtaki ai a Māta ki a ia.)
30 (Ainda Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.)
31 I te kite­nga o ngā Hūrai e noho ana ki a ia i roto i te whare, e whaka­mārie ana i a ia, ka hohoro a Meri te whaka­tika, te puta ki waho. Ka aru rātou i a ia, ka mea, “E haere ana ia ki te urupā, ki reira tangi ai.”
31 Vendo, pois, os judeus que estavam com ela em casa e a consolavam que Maria apressadamente se levantara e saíra, seguiram-na, dizendo: Vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Ā, nō ka tae a Meri ki te wāhi kei reira nei a Īhu, ka kite i a ia, ka takoto ki ōna wae­wae, ka mea ki a ia, “E te Ariki, me i konei koe, kīhai i mate tōku tu­ngāne.”
32 Tendo, pois, Maria chegado aonde Jesus estava e vendo-o, lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Ā, nō ka kite a Īhu i a ia e tangi ana, i ngā Hūrai hoki i haere tahi me ia e tangi ana, ka ngu­nguru ia, arā tōna wairua, ka kōingo.
33 Jesus, pois, quando a viu chorar e também chorando os judeus que com ela vinham, moveu-se muito em espírito e perturbou-se.
34 Nā mea, “I whaka­takoto­ria ia e koutou ki hea?”
34 E disse: Onde o pusestes? Disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Tangi ana a Īhu.
35 Jesus chorou.
36 Nā, ka mea ngā Hūrai, “Nana, tōna aroha ki a ia!”
36 Disseram, pois, os judeus: Vede como o amava.
37 Nā, ka mea ētahi o rātou, “Kāhore rānei i taea e tēnei tangata, nāna nei i whaka­titiro ngā kanohi o te matapō, te mea i tēnei tangata hoki kia kaua e mate?”
37 E alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este não morresse?
38 Nā, ka ngu­nguru anō a Īhu i roto i a ia, ka haere ki te urupā. He ana ia, kua oti te pā ki te kōhatu.
38 Jesus, pois, movendo-se outra vez muito em si mesmo, foi ao sepulcro; e era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Ka mea a Īhu, “Tango­hia atu e koutou te kōhatu.”
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque é já de quatro dias.
40 Anō rā, ko Īhu ki a ia, “Kīhai koia ahau i mea ki a koe, ki te whaka­pono koe, e kite koe i te korōria o te Atua?”
40 Disse-lhe Jesus: Não te hei dito que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Nā, ka tango­hia e rātou te kōhatu i te wāhi i takoto ai te tū­pā­paku. Nā, ka ara ake ngā kanohi o Īhu, ka mea ia, “E Pā, ko tāku whaka­whetai tēnei ki a koe, mōu i whaka­rongo ki ahau.
41 Tiraram, pois, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou, por me haveres ouvido.
42 I mahara anō ahau e rongo tonu ana koe ki ahau; heoi, he whaka­aro ki te hunga e tū mai nei i kōrero ai ahau, kia whaka­pono ai rātou, nāu ahau i tono mai.”
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas eu disse
43 Ā, nō ka pēnei tāna kī, he nui tōna reo ki te karanga, “E Raharuhi, puta mai!”
43 E, tendo dito isso, clamou com grande voz: Lázaro, vem para fora.
44 Nā, ko te pu­tanga mai o te tū­pā­paku, he mea here ngā ringa me ngā wae­wae ki ngā tākai; he mea takai tōna mata ki te tauera. Ka mea a Īhu ki a rātou, “Wete­kia, tukua kia haere.”
44 E o defunto saiu, tendo as mãos e os pés ligados com faixas, e o seu rosto, envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Nā, he toko­maha ngā Hūrai haere nei ki a Meri, ā, i tō rātou kite­nga i ngā mea i mea ai a Īhu, ka whaka­pono ki a ia.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo a Maria e que tinham visto o que Jesus fizera creram nele.
46 Ko ētahi o rātou i haere ki ngā Parihi, i kōrero ki a rātou i ngā mea i mahia e Īhu.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 Nā, ka whaka­minea he rū­nanga e ngā tohu­nga nui rātou ko ngā Parihi, ka mea, “Kei te aha tātou nei? He maha hoki ngā mere­kara e meatia nei e tēnei tangata.
47 Depois, os principais dos sacerdotes e os fariseus formaram conselho e diziam: Que faremos? Porquanto este homem faz muitos sinais.
48 Ki te pēnei tā tātou tuku i a ia, ka whaka­pono katoa ki a ia; ā, ka haere mai ngā Roma, ka tango i tō tātou kāinga, i tō tātou iwi.”
48 Se o deixamos assim, todos crerão nele, e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Nā, ko tētahi o rātou ko Kaiapa, ko te tohu­nga nui o taua tau, ka mea ki a rātou, “Kāhore koutou e mātau ki tētahi mea.
49 E Caifás, um deles, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós nada sabeis,
50 Tē whaka­aro, he pai mō tātou ki te mate te tangata kotahi mō te iwi, ā, kāhore e ngaro te iwi katoa.”
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Nā, ehara tēnei kōrero i te mea nāna ake, engari, ko te tohu­nga nui ia mō tērā tau, heoi, ka poro­piti kia mate a Īhu mō taua iwi.
51 Ora, ele não disse isso de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus devia morrer pela nação.
52 Hāunga anō taua iwi anake, engari, kia whaka­minea kia kotahi ngā tama­riki a te Atua kua marara noa atu.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um corpo os filhos de Deus que andavam dispersos.
53 Nō taua rā ake anō, ka rū­nanga rātou kia whaka­matea ia.
53 Desde aquele dia, pois, consultavam-se para o matarem.
54 Koia i mutu ai te haere mata­nui o Īhu i roto i ngā Hūrai. Heoi haere atu ana ia i reira ki te wāhi e tata ana ki te koraha, ki tētahi pā, ko Ēparaima te ingoa, ā, noho ana i reira rātou ko āna ākonga.
54 Jesus, pois, já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali andava com os seus discípulos.
55 Nā, kua tata te Kape­nga a ngā Hūrai; he toko­maha hoki i haere atu i taua whenua i mua o te Kape­nga ki Hiruhārama ki te pure i a rātou.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região subiram a Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Nā, ka rapu rātou i a Īhu ka kōrero­rero ki a rātou anō, i a rātou e tū ana i te teme­para, “E pēhea ana ō koutou whaka­aro? E kore rānei ia e haere mai ki te hākari?”
56 Buscavam, pois, a Jesus e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá à festa?
57 Nā, kua takoto te tikanga a ngā tohu­nga nui rātou ko ngā Parihi, ki te mātau tētahi tangata ki te wāhi e noho ai ia, me whaka­atu, kia hopu­kia ai ia e rātou.
57 Ora, os principais dos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para o prenderem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.