João 11

mri (MRI) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Nā, kei te mate tētahi tangata a Raharuhi o Petani, te kāinga o Meri rāua ko tōna tua­kana, ko Māta.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 (Ko taua Meri tēnei nāna nei i whaka­wahi te Ariki ki te hinu, i muru hoki i ōna wae­wae ki ōna makawe; ā, he tu­ngāne nōna a Raharuhi i mate nei.)
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Nā, ka tono tāngata ngā tuā­hine ki a ia, ka mea, “E te Ariki, tēnei kei te mate tāu tangata e aroha nei.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 I te rongo­nga ia o Īhu, ka mea ia, “Ehara tēnei i te mate e mate rawa ai ia, engari, hei mea mō te korōria o te Atua; mā tēnei hoki ka whai korōria ai te Tama a te Atua.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Nā, i aroha a Īhu ki a Māta rāua ko tōna teina, ki a Raharuhi hoki.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Ā, nō ka rongo ia ki tōna mate­nga, e rua ōna rā i noho ai ki taua wāhi rā anō.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Muri iho i tēnei, ka mea ia ki āna ākonga, “Tātou ka haere anō ki Hūria.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Ka mea ngā ākonga ki a ia, “E te Kai­whaka­ako, i whai ngā Hūrai i mua tata ake nei kia ākina koe ki te kōhatu; ā, e haere atu ana koe ki reira?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Ka whaka­hokia e Īhu, “He teka ianei tekau mā rua ngā hāora o te rā? I te haere tētahi i te awa­tea, e kore ia e tūtuki, nō te mea e kite ana ia i te mārama o tēnei ao.
9 Jesus respondeu:
10 Tēnā, ka haere tētahi i te pō, ka tūtuki ia, nō te mea kāhore he mārama roto i a ia.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Ka kōrero­tia ēnei mea e ia, nā, muri iho ka mea ia ki a rātou, “Kei te moe tō tātou hoa a Raharuhi, otiia, ka haere ahau ki te whaka­ara i a ia i te moe.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Nā, ko te mea­tanga a āna ākonga, “E te Ariki, ki te mea kei te moe ia, tērā ia e ora.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Kāhore, ko tōna mate­nga tā Īhu i kōrero ai; ko rātou ia i mahara, i kōrero ia mō te takoto­ranga ina moe.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Kātahi, ka mea nui a Īhu ki a rātou, “Kua mate a Raharuhi.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Ā, e hari ana ahau, he whaka­aro hoki ki a koutou, nōku kāhore i reira, kia whaka­pono ai koutou. Ahakoa rā kia haere tātou ki a ia.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Nā, ka mea a Tamati (e huaina nei ko Ririmu) ki ōna hoa ākonga, “Kia haere anō tātou, kia mate tahi me ia.”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Heoi, i te taenga atu o Īhu, roko­hanga atu kua whā kē ōna rā i roto i te urupā.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Nā, e tata ana Petani ki Hiruhārama, kotahi pea tekau mā rima pā­ronga,
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 he toko­maha anō ngā Hūrai i tae ki a Māta rāua ko Meri, ki te whaka­mārie i a rāua mō tō rāua tu­ngāne.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Ā, nō te rongo­nga o Māta, tēnā a Īhu te haere mai nā, ka whaka­tau i a ia; ko Meri ia i noho i roto i te whare.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Nā, ka mea a Māta ki a Īhu, “E te Ariki, me i konei koe, kīhai i mate tōku tu­ngāne.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Heoi, e mātau nei anō ahau, ko tāu e īnoi ai ki te Atua, e hōmai e te Atua ki a koe.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Ka mea a Īhu ki a ia, “E ara anō tōu tu­ngāne.”
23 Jesus disse a ela:
24 Ka mea a Māta ki a ia, “E mātau ana ahau e ara anō ia i te aranga ā te rā whaka­mutu­nga.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Ka mea a Īhu ki a ia, “Ko ahau te aranga, te ora. Ko ia e whaka­pono ana ki ahau, ahakoa kua mate, e ora anō;
25 Então Jesus declarou:
26 e kore anō e mate ake ake ngā tāngata katoa e ora ana, e whaka­pono ana ki ahau. E whaka­pono ana rānei koe ki tēnei?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Ka mea ia ki a ia, “Āe, e te Ariki, e whaka­pono ana ahau, ko te Karaiti koe, ko te Tama a te Atua, e haere mai ana ki te ao.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Ā, ka mutu ēnei kōrero āna, ka haere ka karanga puku ki tōna teina, ki a Meri, ka mea, “Kua tae mai te Kai­whaka­ako, e karanga ana hoki ki a koe.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Ā, nō ka rongo ia, hohoro tonu te whaka­tika, ā, haere ana ki a ia.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 (Nā, kāhore a Īhu i tomo noa ki te kāinga; heoi, kei taua wāhi anō ia i tūtaki ai a Māta ki a ia.)
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 I te kite­nga o ngā Hūrai e noho ana ki a ia i roto i te whare, e whaka­mārie ana i a ia, ka hohoro a Meri te whaka­tika, te puta ki waho. Ka aru rātou i a ia, ka mea, “E haere ana ia ki te urupā, ki reira tangi ai.”
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Ā, nō ka tae a Meri ki te wāhi kei reira nei a Īhu, ka kite i a ia, ka takoto ki ōna wae­wae, ka mea ki a ia, “E te Ariki, me i konei koe, kīhai i mate tōku tu­ngāne.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Ā, nō ka kite a Īhu i a ia e tangi ana, i ngā Hūrai hoki i haere tahi me ia e tangi ana, ka ngu­nguru ia, arā tōna wairua, ka kōingo.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Nā mea, “I whaka­takoto­ria ia e koutou ki hea?”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Tangi ana a Īhu.
35 Jesus chorou.
36 Nā, ka mea ngā Hūrai, “Nana, tōna aroha ki a ia!”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Nā, ka mea ētahi o rātou, “Kāhore rānei i taea e tēnei tangata, nāna nei i whaka­titiro ngā kanohi o te matapō, te mea i tēnei tangata hoki kia kaua e mate?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Nā, ka ngu­nguru anō a Īhu i roto i a ia, ka haere ki te urupā. He ana ia, kua oti te pā ki te kōhatu.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Ka mea a Īhu, “Tango­hia atu e koutou te kōhatu.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Anō rā, ko Īhu ki a ia, “Kīhai koia ahau i mea ki a koe, ki te whaka­pono koe, e kite koe i te korōria o te Atua?”
40 Jesus respondeu:
41 Nā, ka tango­hia e rātou te kōhatu i te wāhi i takoto ai te tū­pā­paku. Nā, ka ara ake ngā kanohi o Īhu, ka mea ia, “E Pā, ko tāku whaka­whetai tēnei ki a koe, mōu i whaka­rongo ki ahau.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 I mahara anō ahau e rongo tonu ana koe ki ahau; heoi, he whaka­aro ki te hunga e tū mai nei i kōrero ai ahau, kia whaka­pono ai rātou, nāu ahau i tono mai.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Ā, nō ka pēnei tāna kī, he nui tōna reo ki te karanga, “E Raharuhi, puta mai!”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Nā, ko te pu­tanga mai o te tū­pā­paku, he mea here ngā ringa me ngā wae­wae ki ngā tākai; he mea takai tōna mata ki te tauera. Ka mea a Īhu ki a rātou, “Wete­kia, tukua kia haere.”
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Nā, he toko­maha ngā Hūrai haere nei ki a Meri, ā, i tō rātou kite­nga i ngā mea i mea ai a Īhu, ka whaka­pono ki a ia.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Ko ētahi o rātou i haere ki ngā Parihi, i kōrero ki a rātou i ngā mea i mahia e Īhu.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Nā, ka whaka­minea he rū­nanga e ngā tohu­nga nui rātou ko ngā Parihi, ka mea, “Kei te aha tātou nei? He maha hoki ngā mere­kara e meatia nei e tēnei tangata.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Ki te pēnei tā tātou tuku i a ia, ka whaka­pono katoa ki a ia; ā, ka haere mai ngā Roma, ka tango i tō tātou kāinga, i tō tātou iwi.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Nā, ko tētahi o rātou ko Kaiapa, ko te tohu­nga nui o taua tau, ka mea ki a rātou, “Kāhore koutou e mātau ki tētahi mea.
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Tē whaka­aro, he pai mō tātou ki te mate te tangata kotahi mō te iwi, ā, kāhore e ngaro te iwi katoa.”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Nā, ehara tēnei kōrero i te mea nāna ake, engari, ko te tohu­nga nui ia mō tērā tau, heoi, ka poro­piti kia mate a Īhu mō taua iwi.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Hāunga anō taua iwi anake, engari, kia whaka­minea kia kotahi ngā tama­riki a te Atua kua marara noa atu.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Nō taua rā ake anō, ka rū­nanga rātou kia whaka­matea ia.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Koia i mutu ai te haere mata­nui o Īhu i roto i ngā Hūrai. Heoi haere atu ana ia i reira ki te wāhi e tata ana ki te koraha, ki tētahi pā, ko Ēparaima te ingoa, ā, noho ana i reira rātou ko āna ākonga.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Nā, kua tata te Kape­nga a ngā Hūrai; he toko­maha hoki i haere atu i taua whenua i mua o te Kape­nga ki Hiruhārama ki te pure i a rātou.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Nā, ka rapu rātou i a Īhu ka kōrero­rero ki a rātou anō, i a rātou e tū ana i te teme­para, “E pēhea ana ō koutou whaka­aro? E kore rānei ia e haere mai ki te hākari?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Nā, kua takoto te tikanga a ngā tohu­nga nui rātou ko ngā Parihi, ki te mātau tētahi tangata ki te wāhi e noho ai ia, me whaka­atu, kia hopu­kia ai ia e rātou.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.