Hebreus 7

mri (MRI) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ko tēnei Merekihereke hoki, kīngi o Harema, tohu­nga o te Atua o te Runga Rawa, i tūtaki nei ki a Āperahama i a ia e hoki ana i te patu­nga i ngā kīngi, i manaaki nei i a ia,
1 Porque este Melquisedeque, rei de Salém, sacerdote do Deus Altíssimo, que encontrou Abraão quando este regressava da matança dos reis, e o abençoou,
2 ā, hoatu ana e Āperahama ki a ia ngā whaka­tekau o ngā mea katoa. Ko te whaka­māori­tanga o tōna ingoa i te tua­tahi ko “te Kīngi o te tika”, i tō muri hoki ko te Kīngi o Harema, arā ko “te Kīngi o te rangi­mārie.”
2 a quem também Abraão deu a décima parte de tudo; sendo primeiramente, por interpretação do seu nome, Rei de justiça, e depois disso também Rei de Salém, que é Rei de paz.
3 He mea matua­kore, whaea­kore, kāhore nei ōna whaka­papa tūpuna, kāhore he tīma­tanga o ōna rā, kāhore he mutu­nga o tōna ora; he tangata kua whaka­ritea ki te Tama a te Atua, mau tonu ana ia hei tohu­nga.
3 Sem pai, sem mãe, sem genealogia, não tendo princípio de dias nem fim de vida, mas feito semelhante ao Filho de Deus, permanece sacerdote para sempre.
4 Nā, whaka­aroa te nui o tēnei tangata i hoatu nei ki a ia e te tupuna nui, e Āperahama, ngā whaka­tekau o ngā taonga para­kete.
4 Considerai agora o quão grande era este homem, a quem até o patriarca Abraão deu o dízimo dos seus despojos.
5 Ko ngā tama hoki a Rīwai, arā ngā mea kua riro nei i a rātou te mahi tohu­nga, he ture kei a rātou kia tango­hia tā te ture i whaka­rite ai, ngā whaka­tekau a te iwi, he mea nā ō rātou tēina i puta mai nei anō i te hope o Āperahama.
5 E verdadeiramente aqueles dentre os filhos de Levi, que recebem o ofício do sacerdócio têm ordem de tomar os dízimos do povo, segundo a lei, isto é, de seus irmãos, ainda que estes também tenham saído dos lombos de Abraão.
6 Ko tēnei tangata ia, ehara nei i te mea nō tō rātou kāwai, riro ana i a ia ngā whaka­tekau a Āperahama, ā, manaaki­tia ana e ia te tangata i a ia nei ngā kupu whaka­ari.
6 Mas aquele cuja genealogia não é contada entre eles, recebeu os dízimos de Abraão, e abençoou ao que tinha as promessas.
7 E kore rawa ia tēnei e taea te whaka­teka, arā ko te mea iti e manaaki­tia ana e te mea nui.
7 E, sem contradição alguma, o inferior é abençoado pelo superior.
8 I konei e riro ana ngā whaka­tekau i ngā tāngata, he mate­mate nei; i reira ia, i tērā e kīa nei kei te ora ia.
8 E aqui, homens que morrem recebem dízimos; lá, porém, os recebe aquele que pode provar que está vivo.
9 Me pēnei anō te kī, ko Rīwai e tango whaka­tekau nei, hoatu ana e ia he whaka­tekau i tā Āperahama mea­tanga rā.
9 E, assim como digo, Levi também, que recebe dízimos, pagou-os por meio de Abraão,
10 I roto tonu hoki ia i te hope o tōna pāpā i te tū­taki­tanga o Merekihereke ki a ia.
10 porque ainda encontrava-se nos lombos de seu pai quando Melquisedeque o encontrou.
11 Nā, ki te mea nā tā te Rīwai mahi tohu­nga i tino rite ai, ā, i nā runga hoki i tērā te riro­nga o te ture i te iwi, he aha atu te mea e whaka­tika ake ai tētahi atu tohu­nga i runga i tō Merekihereke rite­nga; tē kīa ai i runga i tō Ārona rite­nga?
11 De modo que, se a perfeição viesse pelo sacerdócio levítico, (pois o povo recebeu a lei sob este sacerdócio), que necessidade haveria ainda de que outro sacerdote se levantasse, segundo a ordem de Melquisedeque, e que não fosse chamado segundo a ordem de Arão?
12 Ka whaka­putaia kētia nei hoki te mahi tohu­nga, ina kua puta kē anō hoki te ture.
12 Porque ao mudar-se o sacerdócio, uma mudança na lei também se faz necessária.
13 Ko te tangata hoki mōna ēnei kōrero, he hapū kē tōna, kāhore nei tētahi o rātou i whaka­tata ki te āta.
13 Porque aquele sobre quem estas coisas são ditas pertence a uma outra tribo, a qual nenhum homem assistiu ao altar,
14 He mea takoto mārama hoki tēnei, i puta ake tō tātou Ariki i roto i a Hūrā; hore rawa he kupu a Mohi mō te mahi tohu­nga a tērā iwi.
14 pois é evidente que o nosso Senhor procedeu de Judá, tribo da qual Moisés nada falou acerca de sacerdotes.
15 Ā, ka tino mārama rawa tā mātou i kōrero ai, ina whaka­tika ake tētahi atu tohu­nga i te rite­nga o Merekihereke;
15 E isto é ainda mais evidente; pois que após a semelhança de Melquisedeque, se levanta um outro sacerdote,
16 ko tōna whaka­tohunga­tanga nei hoki ehara i te mea nō runga i te ture o ngā tikanga o te kiko­kiko, engari nō runga i te kaha o te ora e kore e mutu.
16 que não foi feito conforme a lei de um mandamento carnal, mas segundo o poder de uma vida infinita.
17 Kua whaka­atu­ria mai nei hoki e ia, “Hei tohu­nga koe ake ake i runga i te rite­nga o Merekihereke.”
17 Porque ele testifica: Tu és sacerdote para sempre, segundo a ordem de Melquisedeque.
18 Kua whaka­kāhore­tia hoki te ture i whaka­takoto­ria i mua, nō te mea kāhore ōna kaha, kāhore ōna hua,
18 Porque há, verdadeiramente, uma anulação do mandamento anterior por conta de sua fraqueza e ineficácia.
19 kāhore hoki he mea i tino tika i te ture; kua mauria mai anō he mea e hira ake ai te tū­mana­ko, nā reira nei tātou ka whaka­tata atu ki te Atua.
19 Porque a lei não aperfeiçoou coisa alguma, mas a introdução de uma melhor esperança, pela qual nos aproximamos de Deus.
20 Nā, kīhai nei i mahue te oati;
20 Mas não foi na ausência de um juramento que ele foi feito sacerdote.
21 ko ērā hoki kāhore he oati i tō rātou whaka­tohunga­tanga; he oati ia i tō tēnei, nā tērā i kī mai rā ki a ia:
21 (Porque aqueles foram feitos sacerdotes sem juramento, mas este com um juramento daquele que lhe disse: Jurou o ­Senhor, e não se arrependerá: Tu és um sacerdote para sempre, segundo a ordem de Melquisedeque).
22 Koia i nui kē ai te pai o te kawe­nata ko Īhu nei tōna kai­whaka­mau.
22 Portanto, Jesus foi feito fiador de um testamento superior.
23 He toko­maha hoki rātou i whaka­tohunga­tia, tā te mea kīhai i tukua e te mate kia tū tonu;
23 E eles realmente eram muitos sacerdotes, porque não podiam permanecer, porque a morte os impedia.
24 ko tēnei ia, e mau tonu ana ake ake, e kore anō e puta kē tāna mahi tohu­nga.
24 Mas este homem, porque permanece para sempre, possui um sacerdócio intransferível.
25 Nā, e taea anō e ia te tino whaka­ora te hunga e nā runga atu ana i a ia ki te Atua; e ora tonu ana hoki ia hei īnoi mō rātou.
25 Portanto, ele também é capaz de salvar perfeitamente os que vêm a Deus por ele, pois vive sempre para interceder por eles.
26 He pai rawa hoki tēnei tū tohu­nga nui mō tātou, te tapu, te kino­kore, te poke­kore, he mea motu kē i te hunga hara, kua whaka­neke­hia ake anō hoki ki runga ake i ngā rangi.
26 Pois tal sumo sacerdote nos convinha, porque é santo, inocente, ima­culado, separado dos pecadores, e elevado acima dos céus.
27 Kāhore āna mea e pērā ai ia me ngā tohu­nga nui, e whaka­eke patu­nga tapu ai ia i ia rā, mō ōna hara ake i te tua­tahi, muri iho mō o te iwi; kotahi tonu hoki tāna mea­tanga i tēnei, i tāna whaka­eke­nga atu i a ia ake.
27 Que não necessita, como aqueles sumos sacerdotes, oferecer diariamente sacrifícios, primeiramente por seus próprios pecados, e depois pelos pecados das pessoas; porque isto ele fez uma vez, quando se ofereceu a si mesmo.
28 Ko ngā tohu­nga nui hoki e whaka­tū­ria ana e te ture, he tāngata e pēhia ana e te ngoi­kore; ko tā te kupu ia o te oati, i muri nei i te ture, ko te Tama kua oti nei te mea kia tino tika ake ake.
28 Porque a lei constitui como sumos sacerdotes homens que têm fraquezas, mas a palavra do juramento, que veio desde a lei, constitui o Filho, consagrado para sempre.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.