Atos 5

mri (MRI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Nā, ko tētahi tangata ko Anania tōna ingoa, rāua ko tāna wahine, ko Hapaira, i hoko atu i tētahi whenua.
1 Havia, porém, um homem chamado Ananias que, com sua esposa, Safira, vendeu uma propriedade.
2 Ā, puri­tia ana e ia tētahi wāhi o te utu, ko tāna wahine hoki i mōhio ki taua mea huna, mauria ana tētahi wāhi, whaka­takoto­ria ana ki ngā wae­wae o ngā āpō­toro.
2 Levou apenas parte do dinheiro aos apóstolos, mas, com aprovação da esposa, afirmou que aquele era o valor total e ficou com o resto.
3 Nā, ko te mea­tanga atu a Pita, “E Anania, nā te aha i whaka­kīa ai tōu ngākau e Hātana kia teka koe ki te Wairua Tapu, kia puri­tia atu ai tētahi wāhi o te utu o te whenua?
3 Então Pedro disse: “Ananias, por que você deixou Satanás encher seu coração? Você mentiu para o Espírito Santo quando guardou parte do dinheiro para si.
4 I te mea kāhore anō i riro, he teka ianei nāu ake tāu mea? Ā, ka oti te hoko atu he teka ianei kei a koe tonu te tikanga? Nā te aha tēnei mea i whaka­aroa ai i roto i tōu ngākau? Kīhai hoki koe i teka ki te tangata, engari ki te Atua.”
4 A propriedade era sua para vender ou não, como quisesse. E, depois de vendê-la, o dinheiro também era seu, para entregar ou não. Como pôde fazer uma coisa dessas? Você não mentiu para nós, mas para Deus!”.
5 Ā, nō te rongo­nga o Anania i ēnei kupu, hinga ana ki raro, mate rawa. He nui anō te wehi i tau ki te hunga katoa i rongo i ēnei mea.
5 Assim que Ananias ouviu essas palavras, caiu no chão e morreu. Um grande temor se apoderou de todos que souberam o que havia acontecido.
6 Nā, ka whaka­tika ngā tai­tama­riki, takai ana i a ia, ā, maua atu ana ia ki waho, tanu­mia ana.
6 Então alguns jovens se levantaram, envolveram o corpo num lençol e o levaram para fora, e depois o sepultaram.
7 Ā, pātata ki te toru hāora i muri, ka tomo mai tāna wahine, kīhai hoki i mōhio he aha te mea kua meatia.
7 Cerca de três horas depois, sua esposa entrou, sem saber o que havia acontecido.
8 Nā, ko te mea­tanga a Pita ki a ia, “Kōrero mai ki ahau, ko te utu rānei tērā i hokona atu ai e kōrua te whenua?”
8 Pedro lhe perguntou: “Foi esse o valor que você e seu marido receberam pelo terreno?”. Ela respondeu: “Sim, foi esse o valor”.
9 Ka mea a Pita ki a ia, “He aha kōrua i whaka­aro tahi ai ki te whaka­mā­tau­tau i te Wairua o te Ariki? Nana, kei te kūwaha ngā wae­wae o te hunga i tanu­mia ai tāu tāne, mā rātou koe e kawe ki waho.”
9 Então Pedro disse: “Como vocês puderam conspirar para pôr à prova o Espírito do Senhor? Veja, os jovens que sepultaram seu marido estão logo ali, perto da porta, e também levarão você”.
10 Nā, hinga tonu iho ia ki ōna wae­wae, hemo rawa. Ā, ko te tomo­nga mai o ngā tai­tama­riki, roko­hanga mai kua mate, nā kawea ana ia ki waho, tanu­mia ana ki te taha o tāna tāne.
10 No mesmo instante, ela caiu no chão e morreu. Quando os jovens entraram e viram que ela estava morta, levaram seu corpo para fora e a sepultaram ao lado do marido.
11 Ā, nui atu te wehi o te hāhi katoa, o te hunga katoa anō i rangona ai ēnei mea.
11 Um grande temor se apoderou de toda a igreja e de todos que souberam desse acontecimento.
12 Ā, nā ngā ringa o ngā āpō­toro i mahi ngā tohu maha, me ngā mea whaka­mīharo, i roto i te iwi; i noho hoki rātou katoa ki te whaka­mahau o Horomona, kotahi anō te whaka­aro.
12 Os apóstolos realizavam muitos sinais e maravilhas entre o povo. Todos se reuniam regularmente no templo, na parte conhecida como Pórtico de Salomão.
13 Tēnā ko ērā atu tāngata kīhai rawa tētahi i māia ki te whaka­uru mai ki a rātou; otirā, whaka­nuia ana rātou e te iwi.
13 Quando se reuniam ali, ninguém mais tinha coragem de juntar-se a eles, embora o povo os tivesse em alta consideração.
14 Ā, he nui noa atu te hunga whaka­pono i honoa mai ki te Ariki, tōna tini o te tāne, o te wāhine.
14 Cada vez mais pessoas, multidões de homens e mulheres, criam no Senhor.
15 Nā reira hoki, ka mauria e rātou ngā tūroro ki ngā ara, whaka­takoto­ria ana ki runga i ngā moenga, i ngā whā­riki, me kore noa e tau­maru­maru iho ki tētahi o rātou te ātā­rangi o Pita, i a ia e haere ana.
15 Como resultado, o povo levava os doentes às ruas em camas e macas para que a sombra de Pedro cobrisse alguns deles enquanto ele passava.
16 I hui katoa mai anō te mano i ngā pā katoa e pātata ana ki Hiruhārama, me te mau mai i ngā tūroro, i te hunga e whaka­pō­rea­rea­tia ana e ngā wairua poke; ā, whaka­ora­ngia ana rātou katoa.
16 Muita gente vinha das cidades ao redor de Jerusalém, trazendo doentes e atormentados por espíritos impuros, e todos eram curados.
17 Me i reira ka whaka­tika te tohu­nga nui rātou ko ōna hoa katoa, arā te wehe­nga ki ngā Haruki, kī tonu hoki rātou i te hae.
17 Tomados de inveja, o sumo sacerdote e seus oficiais, que eram saduceus,
18 Ā, ka pā ō rātou ringa ki ngā āpō­toro, makā ana rātou ki te whare here­here nui.
18 prenderam os apóstolos e os colocaram numa prisão pública.
19 Otirā, nā tētahi ana­hera a te Ariki i uaki ngā tatau o te whare here­here i te pō; āra­hina mai ana rātou e ia ki waho, ka mea,
19 Um anjo do Senhor, porém, veio durante a noite, abriu as portas do cárcere e os levou para fora.
20 “Haere, e tū i roto i te teme­para, ka kōrero ki te iwi i ngā kupu katoa o tēnei ora.”
20 “Vão ao templo e transmitam ao povo esta mensagem de vida!”, disse ele.
21 Ā, ka rongo rātou i tēnei, ka tomo ki te teme­para i te atatū, ka whaka­ako.
21 Desse modo, ao amanhecer, os apóstolos entraram no templo, conforme haviam sido instruídos, e, sem demora, começaram a ensinar. Mais tarde, o sumo sacerdote e seus oficiais chegaram, reuniram o conselho,
22 Otirā, ko ngā kātipa i tae mai, kīhai i kite i a rātou i roto i te whare here­here, nā, ka hoki mai, ka kōrero,
22 Mas, quando os guardas do templo chegaram à prisão, os homens não estavam lá. Então voltaram e contaram:
23 ka mea, “Rokohina atu e mātou e tūtaki tonu ana te whare here­here ū tonu, me ngā kai­tiaki e tū ana i waho o ngā tatau; nō te hua­kanga atu, kāhore he tangata i kitea e mātou i roto.”
23 “A prisão estava bem trancada, com os guardas vigiando do lado de fora, mas, quando abrimos as portas, não havia ninguém!”.
24 Ā, nō ka rongo te ranga­tira o te teme­para rātou ko ngā tohu­nga nui ki ēnei kupu, ka poro­raru rātou, he aha rā te tuku­nga iho o taua mea.
24 Ao ouvir isso, o capitão da guarda do templo e os principais sacerdotes ficaram perplexos e se perguntavam o que aconteceria em seguida.
25 Nā, ko te haere­nga mai o tētahi, ka kōrero ki a rātou, ka mea, “Nana, ko te hunga i makā rā e koutou ki te whare here­here, e tū mai nei i te teme­para, e whaka­ako ana i te iwi!”
25 Então alguém chegou com a seguinte notícia: “Os homens que os senhores puseram na cadeia estão no templo, ensinando o povo!”.
26 Kātahi, ka haere te ranga­tira rātou ko ngā kātipa, ā, āra­hina mai ana rātou, otirā, kīhai i taka­kino­tia; i wehi hoki rātou i te iwi, kei ākina rātou ki te kōhatu.
26 O capitão e seus guardas foram e prenderam os apóstolos, mas sem violência, pois temiam que o povo os apedrejasse.
27 Ā, ka oti rātou te ārahi mai, ka whaka­tū­ria ki mua i te rū­nanga. Nā, ka ui te tohu­nga nui ki a rātou,
27 Em seguida, levaram os apóstolos e os apresentaram ao conselho de líderes do povo, onde o sumo sacerdote os confrontou.
28 ka mea, “Kīhai ianei mātou i āta whaka­tūpato i a koutou kia kaua e whaka­ako i runga i tēnei ingoa? Nā, kua kī nei Hiruhārama i tā koutou whaka­ako­ranga, ā, e mea ana koutou kia whaka­iria ngā toto o tēnei tangata ki runga i a mātou.”
28 “Nós lhes ordenamos firmemente que nunca mais ensinassem em nome desse homem”, disse ele. “E, mesmo assim, vocês encheram Jerusalém com esse seu ensino e querem nos responsabilizar pela morte dele!”
29 Nā, ka whaka­hoki a Pita rātou ko ngā āpō­toro, ka mea, “Me whaka­rongo rā mātou ki te Atua, kaua ki te tangata.
29 Pedro e os apóstolos responderam: “Devemos obedecer a Deus antes de qualquer autoridade humana.
30 Nā te Atua o ō tātou tūpuna i whaka­ara ake a Īhu, i whaka­matea nā e koutou, he mea whaka­iri ki te rākau.
30 O Deus de nossos antepassados ressuscitou Jesus dos mortos depois que os senhores o mataram, pendurando-o numa cruz.
31 Kua oti ia te whaka­noho e te ringa matau o te Atua ki runga, hei Piriniha, hei Kai­whaka­ora, hei hōmai i te rīpe­netā, i te muru­nga hara ki a Īharaira.
31 Deus o colocou no lugar de honra, à sua direita, como Príncipe e Salvador, para que o povo de Israel se arrependesse de seus pecados e fosse perdoado.
32 Ko mātou anō ngā kai­whaka­atu i ēnei mea; ko te Wairua Tapu hoki, i hōmai nei e te Atua ki te hunga e rongo ana ki a ia.”
32 Somos testemunhas dessas coisas, e assim é também o Espírito Santo, que Deus dá àqueles que lhe obedecem”.
33 Otirā, i tō rātou rongo­nga i tēnei, tū tonu ki ō rātou ngākau, ā, ka whaka­aro kia whaka­matea rātou.
33 Quando ouviram isso, os membros do conselho se enfureceram e decidiram matá-los.
34 Nā, ka whaka­tika tētahi o ngā Parihi i roto i te rū­nanga, ko Kamariera te ingoa, he kai­whaka­ako i te ture, he tangata e whaka­nuia ana e te iwi katoa, ka mea, kia neke­hia atu aua tāngata ki waho mō tētahi wā poto nei.
34 Um deles, porém, um fariseu chamado Gamaliel, especialista na lei e respeitado por todo o povo, levantou-se e ordenou que eles fossem retirados da sala do conselho por um momento.
35 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rātou, “E ngā tāngata o Īharaira, kia tūpato ki tā koutou e mea ai ki ēnei tāngata.
35 Em seguida, disse aos demais: “Israelitas, cuidado com o que planejam fazer a esses homens!
36 I ngā rā ki muri ka whaka­tika ake a Teura, me te whaka­ari i a ia, ko ia he tangata nui; piri atu ana ki a ia ētahi tāngata, pātata ki te whā rau. Nā patua iho ia; ā, ko te hunga katoa i whaka­rongo ki a ia, whaka­marara­tia atu ana, ā, kore ake.
36 Algum tempo atrás, surgiu um certo Teudas, que afirmava ser alguém importante. Umas quatrocentas pessoas se juntaram a ele, mas foi morto e seus seguidores se dispersaram, e o movimento deu em nada.
37 Ā muri iho i taua tangata ka whaka­tika ake ko Hūrā o Kariri i ngā rā o te tatau­ranga, ā, kūmea atu ana e ia ētahi o te iwi ki te whai i a ia; i ngaro anō hoki tēnā; ā, ko te hunga katoa i whaka­rongo ki a ia, whaka­marara­tia atu ana.
37 Depois dele, na época do censo, apareceu Judas, da Galileia, que fez muitos seguidores. Ele também foi morto, e seu grupo se dispersou.
38 Nā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, kāti te mea ki ēnei tāngata. Waiho noa iho rātou! Ki te mea hoki nā te tangata tēnei whaka­aro, tēnei mahi, tērā e whaka­kāhore­tia,
38 “Portanto, meu conselho é que deixem esses homens em paz e os soltem. Se o que planejam e fazem é meramente humano, logo serão frustrados.
39 otirā, me­he­mea nā te Atua, e kore rawa e taea e koutou te whaka­kāhore. Kei tūpono hoki e whawhai kē ana koutou ki te Atua!”
39 Mas, se é de Deus, vocês não serão capazes de impedi-los. Pode até acontecer de vocês acabarem lutando contra Deus”.
40 Ā, whaka­ae ana rātou ki a ia; nā, ka karanga­tia ngā āpō­toro ki a rātou, ka whiua, ka whaka­tūpato­ria kia kaua rawa e kōrero i runga i te ingoa o Īhu, ā, tukua ana rātou kia haere.
40 Os demais membros aceitaram o conselho de Gamaliel. Chamaram os apóstolos e mandaram açoitá-los. Depois, ordenaram que nunca mais falassem em nome de Jesus e, por fim, os soltaram.
41 Heoi, haere hari atu ana rātou i te aro­aro o te rū­nanga, mō rātou kua meinga e pai ana kia whaka­tau­reka­reka­tia mō te Ingoa.
41 Quando os apóstolos saíram da reunião do conselho, estavam alegres porque Deus os havia considerado dignos de sofrer humilhação pelo nome de Jesus.
42 Ā, i ngā rā katoa, i roto i te teme­para, i ngā kāinga rānei, kāhore e mutu ana tā rātou whaka­ako, tā rātou kauwhau i a Īhu, ko te Karaiti ia.
42 E todos os dias, no templo e de casa em casa, continuavam a ensinar e anunciar que Jesus é o Cristo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.