Atos 5

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nā, ko tētahi tangata ko Anania tōna ingoa, rāua ko tāna wahine, ko Hapaira, i hoko atu i tētahi whenua.
1 Entretanto, certo homem, chamado Ananias, com sua mulher Safira, vendeu uma propriedade,
2 Ā, puri­tia ana e ia tētahi wāhi o te utu, ko tāna wahine hoki i mōhio ki taua mea huna, mauria ana tētahi wāhi, whaka­takoto­ria ana ki ngā wae­wae o ngā āpō­toro.
2 mas, em acordo com sua mulher, reteve parte do preço e, levando o restante, depositou-o aos pés dos apóstolos.
3 Nā, ko te mea­tanga atu a Pita, “E Anania, nā te aha i whaka­kīa ai tōu ngākau e Hātana kia teka koe ki te Wairua Tapu, kia puri­tia atu ai tētahi wāhi o te utu o te whenua?
3 Então, disse Pedro: Ananias, por que encheu Satanás teu coração, para que mentisses ao Espírito Santo, reservando parte do valor do campo?
4 I te mea kāhore anō i riro, he teka ianei nāu ake tāu mea? Ā, ka oti te hoko atu he teka ianei kei a koe tonu te tikanga? Nā te aha tēnei mea i whaka­aroa ai i roto i tōu ngākau? Kīhai hoki koe i teka ki te tangata, engari ki te Atua.”
4 Conservando-o, porventura, não seria teu? E, vendido, não estaria em teu poder? Como, pois, assentaste no coração este desígnio? Não mentiste aos homens, mas a Deus.
5 Ā, nō te rongo­nga o Anania i ēnei kupu, hinga ana ki raro, mate rawa. He nui anō te wehi i tau ki te hunga katoa i rongo i ēnei mea.
5 Ouvindo estas palavras, Ananias caiu e expirou, sobrevindo grande temor a todos os ouvintes.
6 Nā, ka whaka­tika ngā tai­tama­riki, takai ana i a ia, ā, maua atu ana ia ki waho, tanu­mia ana.
6 Levantando-se os moços, cobriram-lhe o corpo e, levando-o, o sepultaram.
7 Ā, pātata ki te toru hāora i muri, ka tomo mai tāna wahine, kīhai hoki i mōhio he aha te mea kua meatia.
7 Quase três horas depois, entrou a mulher de Ananias, não sabendo o que ocorrera.
8 Nā, ko te mea­tanga a Pita ki a ia, “Kōrero mai ki ahau, ko te utu rānei tērā i hokona atu ai e kōrua te whenua?”
8 Então, Pedro, dirigindo-se a ela, perguntou-lhe: Dize-me, vendestes por tanto aquela terra? Ela respondeu: Sim, por tanto.
9 Ka mea a Pita ki a ia, “He aha kōrua i whaka­aro tahi ai ki te whaka­mā­tau­tau i te Wairua o te Ariki? Nana, kei te kūwaha ngā wae­wae o te hunga i tanu­mia ai tāu tāne, mā rātou koe e kawe ki waho.”
9 Tornou-lhe Pedro: Por que entrastes em acordo para tentar o Espírito do Senhor? Eis aí à porta os pés dos que sepultaram o teu marido, e eles também te levarão.
10 Nā, hinga tonu iho ia ki ōna wae­wae, hemo rawa. Ā, ko te tomo­nga mai o ngā tai­tama­riki, roko­hanga mai kua mate, nā kawea ana ia ki waho, tanu­mia ana ki te taha o tāna tāne.
10 No mesmo instante, caiu ela aos pés de Pedro e expirou. Entrando os moços, acharam-na morta e, levando-a, sepultaram-na junto do marido.
11 Ā, nui atu te wehi o te hāhi katoa, o te hunga katoa anō i rangona ai ēnei mea.
11 E sobreveio grande temor a toda a igreja e a todos quantos ouviram a notícia destes acontecimentos.
12 Ā, nā ngā ringa o ngā āpō­toro i mahi ngā tohu maha, me ngā mea whaka­mīharo, i roto i te iwi; i noho hoki rātou katoa ki te whaka­mahau o Horomona, kotahi anō te whaka­aro.
12 Muitos sinais e prodígios eram feitos entre o povo pelas mãos dos apóstolos. E costumavam todos reunir-se, de comum acordo, no Pórtico de Salomão.
13 Tēnā ko ērā atu tāngata kīhai rawa tētahi i māia ki te whaka­uru mai ki a rātou; otirā, whaka­nuia ana rātou e te iwi.
13 Mas, dos restantes, ninguém ousava ajuntar-se a eles; porém o povo lhes tributava grande admiração.
14 Ā, he nui noa atu te hunga whaka­pono i honoa mai ki te Ariki, tōna tini o te tāne, o te wāhine.
14 E crescia mais e mais a multidão de crentes, tanto homens como mulheres, agregados ao Senhor,
15 Nā reira hoki, ka mauria e rātou ngā tūroro ki ngā ara, whaka­takoto­ria ana ki runga i ngā moenga, i ngā whā­riki, me kore noa e tau­maru­maru iho ki tētahi o rātou te ātā­rangi o Pita, i a ia e haere ana.
15 a ponto de levarem os enfermos até pelas ruas e os colocarem sobre leitos e macas, para que, ao passar Pedro, ao menos a sua sombra se projetasse nalguns deles.
16 I hui katoa mai anō te mano i ngā pā katoa e pātata ana ki Hiruhārama, me te mau mai i ngā tūroro, i te hunga e whaka­pō­rea­rea­tia ana e ngā wairua poke; ā, whaka­ora­ngia ana rātou katoa.
16 Afluía também muita gente das cidades vizinhas a Jerusalém, levando doentes e atormentados de espíritos imundos, e todos eram curados.
17 Me i reira ka whaka­tika te tohu­nga nui rātou ko ōna hoa katoa, arā te wehe­nga ki ngā Haruki, kī tonu hoki rātou i te hae.
17 Levantando-se, porém, o sumo sacerdote e todos os que estavam com ele, isto é, a seita dos saduceus, tomaram-se de inveja,
18 Ā, ka pā ō rātou ringa ki ngā āpō­toro, makā ana rātou ki te whare here­here nui.
18 prenderam os apóstolos e os recolheram à prisão pública.
19 Otirā, nā tētahi ana­hera a te Ariki i uaki ngā tatau o te whare here­here i te pō; āra­hina mai ana rātou e ia ki waho, ka mea,
19 Mas, de noite, um anjo do Senhor abriu as portas do cárcere e, conduzindo-os para fora, lhes disse:
20 “Haere, e tū i roto i te teme­para, ka kōrero ki te iwi i ngā kupu katoa o tēnei ora.”
20 Ide e, apresentando-vos no templo, dizei ao povo todas as palavras desta Vida.
21 Ā, ka rongo rātou i tēnei, ka tomo ki te teme­para i te atatū, ka whaka­ako.
21 Tendo ouvido isto, logo ao romper do dia, entraram no templo e ensinavam. Chegando, porém, o sumo sacerdote e os que com ele estavam, convocaram o Sinédrio e todo o senado dos filhos de Israel e mandaram buscá-los no cárcere.
22 Otirā, ko ngā kātipa i tae mai, kīhai i kite i a rātou i roto i te whare here­here, nā, ka hoki mai, ka kōrero,
22 Mas os guardas, indo, não os acharam no cárcere; e, tendo voltado, relataram,
23 ka mea, “Rokohina atu e mātou e tūtaki tonu ana te whare here­here ū tonu, me ngā kai­tiaki e tū ana i waho o ngā tatau; nō te hua­kanga atu, kāhore he tangata i kitea e mātou i roto.”
23 dizendo: Achamos o cárcere fechado com toda a segurança e as sentinelas nos seus postos junto às portas; mas, abrindo-as, a ninguém encontramos dentro.
24 Ā, nō ka rongo te ranga­tira o te teme­para rātou ko ngā tohu­nga nui ki ēnei kupu, ka poro­raru rātou, he aha rā te tuku­nga iho o taua mea.
24 Quando o capitão do templo e os principais sacerdotes ouviram estas informações, ficaram perplexos a respeito deles e do que viria a ser isto.
25 Nā, ko te haere­nga mai o tētahi, ka kōrero ki a rātou, ka mea, “Nana, ko te hunga i makā rā e koutou ki te whare here­here, e tū mai nei i te teme­para, e whaka­ako ana i te iwi!”
25 Nesse ínterim, alguém chegou e lhes comunicou: Eis que os homens que recolhestes no cárcere, estão no templo ensinando o povo.
26 Kātahi, ka haere te ranga­tira rātou ko ngā kātipa, ā, āra­hina mai ana rātou, otirā, kīhai i taka­kino­tia; i wehi hoki rātou i te iwi, kei ākina rātou ki te kōhatu.
26 Nisto, indo o capitão e os guardas, os trouxeram sem violência, porque temiam ser apedrejados pelo povo.
27 Ā, ka oti rātou te ārahi mai, ka whaka­tū­ria ki mua i te rū­nanga. Nā, ka ui te tohu­nga nui ki a rātou,
27 Trouxeram-nos, apresentando-os ao Sinédrio. E o sumo sacerdote interrogou-os,
28 ka mea, “Kīhai ianei mātou i āta whaka­tūpato i a koutou kia kaua e whaka­ako i runga i tēnei ingoa? Nā, kua kī nei Hiruhārama i tā koutou whaka­ako­ranga, ā, e mea ana koutou kia whaka­iria ngā toto o tēnei tangata ki runga i a mātou.”
28 dizendo: Expressamente vos ordenamos que não ensinásseis nesse nome; contudo, enchestes Jerusalém de vossa doutrina; e quereis lançar sobre nós o sangue desse homem.
29 Nā, ka whaka­hoki a Pita rātou ko ngā āpō­toro, ka mea, “Me whaka­rongo rā mātou ki te Atua, kaua ki te tangata.
29 Então, Pedro e os demais apóstolos afirmaram: Antes, importa obedecer a Deus do que aos homens.
30 Nā te Atua o ō tātou tūpuna i whaka­ara ake a Īhu, i whaka­matea nā e koutou, he mea whaka­iri ki te rākau.
30 O Deus de nossos pais ressuscitou a Jesus, a quem vós matastes, pendurando-o num madeiro.
31 Kua oti ia te whaka­noho e te ringa matau o te Atua ki runga, hei Piriniha, hei Kai­whaka­ora, hei hōmai i te rīpe­netā, i te muru­nga hara ki a Īharaira.
31 Deus, porém, com a sua destra, o exaltou a Príncipe e Salvador, a fim de conceder a Israel o arrependimento e a remissão de pecados.
32 Ko mātou anō ngā kai­whaka­atu i ēnei mea; ko te Wairua Tapu hoki, i hōmai nei e te Atua ki te hunga e rongo ana ki a ia.”
32 Ora, nós somos testemunhas destes fatos, e bem assim o Espírito Santo, que Deus outorgou aos que lhe obedecem.
33 Otirā, i tō rātou rongo­nga i tēnei, tū tonu ki ō rātou ngākau, ā, ka whaka­aro kia whaka­matea rātou.
33 Eles, porém, ouvindo, se enfureceram e queriam matá-los.
34 Nā, ka whaka­tika tētahi o ngā Parihi i roto i te rū­nanga, ko Kamariera te ingoa, he kai­whaka­ako i te ture, he tangata e whaka­nuia ana e te iwi katoa, ka mea, kia neke­hia atu aua tāngata ki waho mō tētahi wā poto nei.
34 Mas, levantando-se no Sinédrio um fariseu, chamado Gamaliel, mestre da lei, acatado por todo o povo, mandou retirar os homens, por um pouco,
35 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rātou, “E ngā tāngata o Īharaira, kia tūpato ki tā koutou e mea ai ki ēnei tāngata.
35 e lhes disse: Israelitas, atentai bem no que ides fazer a estes homens.
36 I ngā rā ki muri ka whaka­tika ake a Teura, me te whaka­ari i a ia, ko ia he tangata nui; piri atu ana ki a ia ētahi tāngata, pātata ki te whā rau. Nā patua iho ia; ā, ko te hunga katoa i whaka­rongo ki a ia, whaka­marara­tia atu ana, ā, kore ake.
36 Porque, antes destes dias, se levantou Teudas, insinuando ser ele alguma coisa, ao qual se agregaram cerca de quatrocentos homens; mas ele foi morto, e todos quantos lhe prestavam obediência se dispersaram e deram em nada.
37 Ā muri iho i taua tangata ka whaka­tika ake ko Hūrā o Kariri i ngā rā o te tatau­ranga, ā, kūmea atu ana e ia ētahi o te iwi ki te whai i a ia; i ngaro anō hoki tēnā; ā, ko te hunga katoa i whaka­rongo ki a ia, whaka­marara­tia atu ana.
37 Depois desse, levantou-se Judas, o galileu, nos dias do recenseamento, e levou muitos consigo; também este pereceu, e todos quantos lhe obedeciam foram dispersos.
38 Nā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, kāti te mea ki ēnei tāngata. Waiho noa iho rātou! Ki te mea hoki nā te tangata tēnei whaka­aro, tēnei mahi, tērā e whaka­kāhore­tia,
38 Agora, vos digo: dai de mão a estes homens, deixai-os; porque, se este conselho ou esta obra vem de homens, perecerá;
39 otirā, me­he­mea nā te Atua, e kore rawa e taea e koutou te whaka­kāhore. Kei tūpono hoki e whawhai kē ana koutou ki te Atua!”
39 mas, se é de Deus, não podereis destruí-los, para que não sejais, porventura, achados lutando contra Deus. E concordaram com ele.
40 Ā, whaka­ae ana rātou ki a ia; nā, ka karanga­tia ngā āpō­toro ki a rātou, ka whiua, ka whaka­tūpato­ria kia kaua rawa e kōrero i runga i te ingoa o Īhu, ā, tukua ana rātou kia haere.
40 Chamando os apóstolos, açoitaram-nos e, ordenando-lhes que não falassem em o nome de Jesus, os soltaram.
41 Heoi, haere hari atu ana rātou i te aro­aro o te rū­nanga, mō rātou kua meinga e pai ana kia whaka­tau­reka­reka­tia mō te Ingoa.
41 E eles se retiraram do Sinédrio regozijando-se por terem sido considerados dignos de sofrer afrontas por esse Nome.
42 Ā, i ngā rā katoa, i roto i te teme­para, i ngā kāinga rānei, kāhore e mutu ana tā rātou whaka­ako, tā rātou kauwhau i a Īhu, ko te Karaiti ia.
42 E todos os dias, no templo e de casa em casa, não cessavam de ensinar e de pregar Jesus, o Cristo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.