Atos 5

mri (MRI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nā, ko tētahi tangata ko Anania tōna ingoa, rāua ko tāna wahine, ko Hapaira, i hoko atu i tētahi whenua.
1 Mas um homem chamado Ananias, casado com uma mulher que se chamava Safira, vendeu um terreno
2 Ā, puri­tia ana e ia tētahi wāhi o te utu, ko tāna wahine hoki i mōhio ki taua mea huna, mauria ana tētahi wāhi, whaka­takoto­ria ana ki ngā wae­wae o ngā āpō­toro.
2 e só entregou uma parte do dinheiro aos apóstolos , ficando com o resto. E Safira sabia disso.
3 Nā, ko te mea­tanga atu a Pita, “E Anania, nā te aha i whaka­kīa ai tōu ngākau e Hātana kia teka koe ki te Wairua Tapu, kia puri­tia atu ai tētahi wāhi o te utu o te whenua?
3 Então Pedro disse a Ananias: — Por que você deixou Satanás dominar o seu coração? Por que mentiu para o Espírito Santo? Por que você ficou com uma parte do dinheiro que recebeu pela venda daquele terreno?
4 I te mea kāhore anō i riro, he teka ianei nāu ake tāu mea? Ā, ka oti te hoko atu he teka ianei kei a koe tonu te tikanga? Nā te aha tēnei mea i whaka­aroa ai i roto i tōu ngākau? Kīhai hoki koe i teka ki te tangata, engari ki te Atua.”
4 Antes de você vendê-lo, ele era seu; e, depois de vender, o dinheiro também era seu. Então por que resolveu fazer isso? Você não mentiu para seres humanos — mentiu para Deus!
5 Ā, nō te rongo­nga o Anania i ēnei kupu, hinga ana ki raro, mate rawa. He nui anō te wehi i tau ki te hunga katoa i rongo i ēnei mea.
5 Assim que ouviu isso, Ananias caiu morto; e todos os que souberam do que havia acontecido ficaram com muito medo.
6 Nā, ka whaka­tika ngā tai­tama­riki, takai ana i a ia, ā, maua atu ana ia ki waho, tanu­mia ana.
6 Então vieram alguns moços, cobriram o corpo de Ananias, levaram para fora e o sepultaram.
7 Ā, pātata ki te toru hāora i muri, ka tomo mai tāna wahine, kīhai hoki i mōhio he aha te mea kua meatia.
7 A mulher de Ananias chegou umas três horas depois, sem saber do que havia acontecido com o marido.
8 Nā, ko te mea­tanga a Pita ki a ia, “Kōrero mai ki ahau, ko te utu rānei tērā i hokona atu ai e kōrua te whenua?”
8 Aí Pedro perguntou a ela: — Me diga! Foi por este preço que você e o seu marido venderam o terreno? — Foi! — respondeu ela.
9 Ka mea a Pita ki a ia, “He aha kōrua i whaka­aro tahi ai ki te whaka­mā­tau­tau i te Wairua o te Ariki? Nana, kei te kūwaha ngā wae­wae o te hunga i tanu­mia ai tāu tāne, mā rātou koe e kawe ki waho.”
9 Então Pedro disse: — Por que você e o seu marido resolveram pôr à prova o Espírito do Senhor? Os moços que acabaram de sepultar o seu marido já estão lá na porta e agora vão levar você também.
10 Nā, hinga tonu iho ia ki ōna wae­wae, hemo rawa. Ā, ko te tomo­nga mai o ngā tai­tama­riki, roko­hanga mai kua mate, nā kawea ana ia ki waho, tanu­mia ana ki te taha o tāna tāne.
10 No mesmo instante ela caiu morta aos pés de Pedro. Os moços entraram e, vendo que ela estava morta, levaram o corpo dela e o sepultaram ao lado do marido.
11 Ā, nui atu te wehi o te hāhi katoa, o te hunga katoa anō i rangona ai ēnei mea.
11 E toda a igreja e todos aqueles que souberam disso ficaram apavorados.
12 Ā, nā ngā ringa o ngā āpō­toro i mahi ngā tohu maha, me ngā mea whaka­mīharo, i roto i te iwi; i noho hoki rātou katoa ki te whaka­mahau o Horomona, kotahi anō te whaka­aro.
12 Os apóstolos faziam muitos milagres e maravilhas entre o povo, e os seguidores de Jesus se reuniam no Alpendre de Salomão .
13 Tēnā ko ērā atu tāngata kīhai rawa tētahi i māia ki te whaka­uru mai ki a rātou; otirā, whaka­nuia ana rātou e te iwi.
13 Ninguém de fora tinha coragem de se juntar ao grupo deles, mas o povo falava muito bem deles.
14 Ā, he nui noa atu te hunga whaka­pono i honoa mai ki te Ariki, tōna tini o te tāne, o te wāhine.
14 Uma multidão de homens e mulheres também creu no Senhor e veio aumentar ainda mais o grupo.
15 Nā reira hoki, ka mauria e rātou ngā tūroro ki ngā ara, whaka­takoto­ria ana ki runga i ngā moenga, i ngā whā­riki, me kore noa e tau­maru­maru iho ki tētahi o rātou te ātā­rangi o Pita, i a ia e haere ana.
15 Por causa dos milagres que os apóstolos faziam, as pessoas punham os doentes nas ruas, em camas e esteiras. Faziam isso para que, quando Pedro passasse, pelo menos a sua sombra cobrisse alguns deles.
16 I hui katoa mai anō te mano i ngā pā katoa e pātata ana ki Hiruhārama, me te mau mai i ngā tūroro, i te hunga e whaka­pō­rea­rea­tia ana e ngā wairua poke; ā, whaka­ora­ngia ana rātou katoa.
16 Multidões vinham das cidades vizinhas de Jerusalém trazendo os seus doentes e os que eram dominados por espíritos maus, e todos eram curados.
17 Me i reira ka whaka­tika te tohu­nga nui rātou ko ōna hoa katoa, arā te wehe­nga ki ngā Haruki, kī tonu hoki rātou i te hae.
17 Então o Grande Sacerdote e todos os seus companheiros, que eram do partido dos saduceus , ficaram com inveja dos apóstolos e resolveram fazer alguma coisa.
18 Ā, ka pā ō rātou ringa ki ngā āpō­toro, makā ana rātou ki te whare here­here nui.
18 Prenderam os apóstolos e os puseram na cadeia.
19 Otirā, nā tētahi ana­hera a te Ariki i uaki ngā tatau o te whare here­here i te pō; āra­hina mai ana rātou e ia ki waho, ka mea,
19 Mas naquela noite um anjo do Senhor abriu os portões da cadeia, levou os apóstolos para fora e disse:
20 “Haere, e tū i roto i te teme­para, ka kōrero ki te iwi i ngā kupu katoa o tēnei ora.”
20 — Vão para o Templo e anunciem ao povo tudo a respeito desta nova vida.
21 Ā, ka rongo rātou i tēnei, ka tomo ki te teme­para i te atatū, ka whaka­ako.
21 Os apóstolos obedeceram e no dia seguinte, bem cedo, entraram no pátio do Templo e começaram a ensinar. Então o Grande Sacerdote e os seus companheiros chamaram os líderes do povo para uma reunião do
22 Otirā, ko ngā kātipa i tae mai, kīhai i kite i a rātou i roto i te whare here­here, nā, ka hoki mai, ka kōrero,
22 Porém, quando os guardas chegaram lá, não encontraram os apóstolos. Então voltaram para o lugar onde o Conselho estava reunido
23 ka mea, “Rokohina atu e mātou e tūtaki tonu ana te whare here­here ū tonu, me ngā kai­tiaki e tū ana i waho o ngā tatau; nō te hua­kanga atu, kāhore he tangata i kitea e mātou i roto.”
23 e disseram: — Nós fomos até lá e encontramos a cadeia bem-fechada, e os guardas vigiando os portões; mas, quando os abrimos, não achamos ninguém lá dentro.
24 Ā, nō ka rongo te ranga­tira o te teme­para rātou ko ngā tohu­nga nui ki ēnei kupu, ka poro­raru rātou, he aha rā te tuku­nga iho o taua mea.
24 Quando os chefes dos sacerdotes e o chefe da guarda do Templo ouviram isso, ficaram sem saber o que pensar sobre o que havia acontecido com os apóstolos.
25 Nā, ko te haere­nga mai o tētahi, ka kōrero ki a rātou, ka mea, “Nana, ko te hunga i makā rā e koutou ki te whare here­here, e tū mai nei i te teme­para, e whaka­ako ana i te iwi!”
25 Nesse momento chegou alguém, dizendo: — Escutem! Os homens que vocês prenderam estão lá no pátio do Templo ensinando o povo!
26 Kātahi, ka haere te ranga­tira rātou ko ngā kātipa, ā, āra­hina mai ana rātou, otirā, kīhai i taka­kino­tia; i wehi hoki rātou i te iwi, kei ākina rātou ki te kōhatu.
26 Então o chefe da guarda do Templo e os seus homens saíram e trouxeram os apóstolos. Mas não os maltrataram porque tinham medo de serem apedrejados pelo povo.
27 Ā, ka oti rātou te ārahi mai, ka whaka­tū­ria ki mua i te rū­nanga. Nā, ka ui te tohu­nga nui ki a rātou,
27 Depois puseram os apóstolos em frente do Conselho. E o Grande Sacerdote disse:
28 ka mea, “Kīhai ianei mātou i āta whaka­tūpato i a koutou kia kaua e whaka­ako i runga i tēnei ingoa? Nā, kua kī nei Hiruhārama i tā koutou whaka­ako­ranga, ā, e mea ana koutou kia whaka­iria ngā toto o tēnei tangata ki runga i a mātou.”
28 — Nós ordenamos que vocês não ensinassem nada a respeito daquele homem. E o que foi que vocês fizeram? Espalharam esse ensinamento por toda a cidade de Jerusalém e ainda querem nos culpar pela morte dele!
29 Nā, ka whaka­hoki a Pita rātou ko ngā āpō­toro, ka mea, “Me whaka­rongo rā mātou ki te Atua, kaua ki te tangata.
29 Então Pedro e os outros apóstolos responderam: — Nós devemos obedecer a Deus e não às pessoas.
30 Nā te Atua o ō tātou tūpuna i whaka­ara ake a Īhu, i whaka­matea nā e koutou, he mea whaka­iri ki te rākau.
30 Os senhores crucificaram Jesus, mas o Deus dos nossos antepassados o ressuscitou.
31 Kua oti ia te whaka­noho e te ringa matau o te Atua ki runga, hei Piriniha, hei Kai­whaka­ora, hei hōmai i te rīpe­netā, i te muru­nga hara ki a Īharaira.
31 E Deus o colocou à sua direita como Líder e Salvador, para dar ao povo de Israel oportunidade de se arrepender e receber o perdão dos seus pecados.
32 Ko mātou anō ngā kai­whaka­atu i ēnei mea; ko te Wairua Tapu hoki, i hōmai nei e te Atua ki te hunga e rongo ana ki a ia.”
32 Nós somos testemunhas de tudo isso — nós e o Espírito Santo, que Deus dá aos que lhe obedecem.
33 Otirā, i tō rātou rongo­nga i tēnei, tū tonu ki ō rātou ngākau, ā, ka whaka­aro kia whaka­matea rātou.
33 Quando os membros do Conselho ouviram isso, ficaram com tanta raiva, que resolveram matar os apóstolos.
34 Nā, ka whaka­tika tētahi o ngā Parihi i roto i te rū­nanga, ko Kamariera te ingoa, he kai­whaka­ako i te ture, he tangata e whaka­nuia ana e te iwi katoa, ka mea, kia neke­hia atu aua tāngata ki waho mō tētahi wā poto nei.
34 Mas levantou-se um dos membros do Conselho, um fariseu chamado Gamaliel, que era um mestre da Lei respeitado por todos. Ele mandou que levassem os apóstolos para fora e os deixassem ali um pouco.
35 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rātou, “E ngā tāngata o Īharaira, kia tūpato ki tā koutou e mea ai ki ēnei tāngata.
35 Então disse ao Conselho: — Homens de Israel, cuidado com o que vão fazer com estes homens.
36 I ngā rā ki muri ka whaka­tika ake a Teura, me te whaka­ari i a ia, ko ia he tangata nui; piri atu ana ki a ia ētahi tāngata, pātata ki te whā rau. Nā patua iho ia; ā, ko te hunga katoa i whaka­rongo ki a ia, whaka­marara­tia atu ana, ā, kore ake.
36 Há pouco tempo apareceu um homem chamado Teudas, que se dizia muito importante e que com isso conseguiu reunir quatrocentos seguidores. Mas ele foi morto, todos os seus seguidores foram espalhados, e a revolta dele fracassou.
37 Ā muri iho i taua tangata ka whaka­tika ake ko Hūrā o Kariri i ngā rā o te tatau­ranga, ā, kūmea atu ana e ia ētahi o te iwi ki te whai i a ia; i ngaro anō hoki tēnā; ā, ko te hunga katoa i whaka­rongo ki a ia, whaka­marara­tia atu ana.
37 Depois disso apareceu Judas, o Galileu, na época do recenseamento. Este também conseguiu juntar muita gente, mas foi morto, e todos os seus seguidores foram espalhados.
38 Nā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, kāti te mea ki ēnei tāngata. Waiho noa iho rātou! Ki te mea hoki nā te tangata tēnei whaka­aro, tēnei mahi, tērā e whaka­kāhore­tia,
38 Portanto, neste caso de agora, não façam nada contra estes homens. Deixem que vão embora porque, se este plano ou este trabalho vem de seres humanos, ele desaparecerá.
39 otirā, me­he­mea nā te Atua, e kore rawa e taea e koutou te whaka­kāhore. Kei tūpono hoki e whawhai kē ana koutou ki te Atua!”
39 Mas, se vem de Deus, vocês não poderão destruí-lo, pois neste caso estariam lutando contra Deus. E o Conselho aceitou a opinião de Gamaliel.
40 Ā, whaka­ae ana rātou ki a ia; nā, ka karanga­tia ngā āpō­toro ki a rātou, ka whiua, ka whaka­tūpato­ria kia kaua rawa e kōrero i runga i te ingoa o Īhu, ā, tukua ana rātou kia haere.
40 Então chamaram os apóstolos e os chicotearam; e aí mandaram que nunca mais falassem nada a respeito de Jesus. Depois os soltaram.
41 Heoi, haere hari atu ana rātou i te aro­aro o te rū­nanga, mō rātou kua meinga e pai ana kia whaka­tau­reka­reka­tia mō te Ingoa.
41 Os apóstolos saíram do Conselho muito alegres porque Deus havia achado que eles eram dignos de serem insultados por serem seguidores de Jesus.
42 Ā, i ngā rā katoa, i roto i te teme­para, i ngā kāinga rānei, kāhore e mutu ana tā rātou whaka­ako, tā rātou kauwhau i a Īhu, ko te Karaiti ia.
42 E, todos os dias, no pátio do Templo e de casa em casa, eles continuavam a ensinar e a anunciar a boa notícia a respeito de Jesus, o Messias .

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.