Atos 28

mri (MRI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ā, ka ora mātou, kātahi ka mōhio ko Merita te ingoa o te motu.
1 Uma vez a salvo em terra, descobrimos que estávamos na ilha de Malta.
2 Nā, kīhai i nohi­nohi te ata­whai a ngā tāngata māori ki a mātou. Ka tahuna he kāpura, whaka­manu­hiri­tia ana mātou katoa, nō te mea e ua ana te ua, nō te mātao hoki.
2 O povo de lá nos tratou com muita bondade. Por ser um dia frio e chuvoso, fizeram uma fogueira na praia para nos receber.
3 Nā, ka kohiko­hia e Paora he pūpū wahie, ā, makā ana e ia ki te kāpura; heoi puta mai ana he neke i te wera, ka mau ki tōna ringa.
3 Enquanto Paulo juntava um monte de gravetos e os colocava no fogo, uma cobra venenosa que fugia do calor mordeu sua mão.
4 Ā, i te kite­nga o ngā tāngata māori i te ngā­rara e were­were ana ki tōna ringa, ka mea rātou tētahi ki tētahi, “Koia, he tangata kōhuru tēnei, ka ora nei ia i te moana, nā, kīhai i tukua e te tika kia ora.”
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: “Sem dúvida ele é um assassino! Embora tenha escapado do mar, a justiça não lhe permitiu viver”.
5 Otiia, i ruia atu e ia te ngā­rara ki te kāpura, ā, kīhai ia i mate, kīhai i aha.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra no fogo e não sofreu nenhum mal.
6 Nā, whanga noa rātou kia tetere ia, kia hinga whaka­rere rānei, kia mate; heoi, ka roa noa tō rātou whanga­nga, ā, i te kite­nga kāhore he aha i pā ki a ia, ka puta kē ō rātou whaka­aro, ka mea, he atua ia.
6 O povo esperava que ele inchasse ou caísse morto de repente. No entanto, depois de esperarem muito tempo e verem que nada havia acontecido, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 I taua wāhi te kāinga o te tino ranga­tira o te motu, ko Pupiriu te ingoa. He manu­hiri mātou nāna; e toru ngā rā i ata­whai­tia ai mātou e ia.
7 Perto da praia, havia uma propriedade pertencente a Públio, a principal autoridade da ilha. Por três dias, ele nos hospedou e nos tratou com bondade.
8 Nā, i te takoto te papa o Pupiriu e mate ana i te kirikā, i te kōripi. Heoi, ka tomo a Paora ki a ia, ka īnoi, ka whaka­pā i ōna ringa ki a ia, ā, ora ake ia.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava doente, com febre e disenteria. Paulo entrou, orou por ele e, impondo as mãos sobre sua cabeça, o curou.
9 Ā, i te mea­tanga o tēnei, nā, ka haere mai anō ērā atu o te motu he mate o rātou, ā, whaka­ora­ngia ana.
9 Então os demais enfermos da ilha vieram e foram curados.
10 Nui atu anō te hōnore i whaka­hōnore­tia ai mātou e rātou; ā, i tō mātou rere­nga ka utaina ngā mea e rite ana mā mātou.
10 Como resultado, fomos cobertos de presentes e honras e, chegada a hora de partirmos, o povo nos forneceu todos os suprimentos necessários à viagem.
11 Ā muri iho i ngā marama e toru, ka rere mātou i runga i tētahi kai­puke o Arēhānaria, i tū nei ki taua motu i te hōtoke, ko Katoro rāua ko Poruku te tohu.
11 Três meses depois do naufrágio, embarcamos em outro navio, que havia passado o inverno na ilha. Era um navio alexandrino, que tinha na parte da frente a figura dos deuses gêmeos.
12 Nā, ka ū ki Hairakuha, ā, e toru ō mātou rā i noho ai ki reira.
12 Aportamos em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Nā, ka āwhio ake mātou i reira, ka ū ki Rekiuma. Ka pō tahi ka pā te tonga, ā, i te rua o ngā rā ka ū ki Puteori.
13 Dali navegamos até Régio. Um dia depois, um vento sul começou a soprar, de modo que no dia seguinte prosseguimos até Potéoli.
14 Ā, nō ka kitea ngā tuā­kana i reira, ka tohea mātou kia noho i a rātou, kia whitu ngā rā. Heoi, haere ana mātou ki Roma.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. Depois fomos para Roma.
15 Ā, ka rongo ngā tuā­kana o reira ki a mātou, ka haere ake ki te whaka­tau i a mātou ki Te Mākete o Apiu, ki Whare­toru. Ā, i te kite­nga o Paora i a rātou, ka whaka­whetai ki te Atua, ka ora te ngākau.
15 Os irmãos em Roma souberam que estávamos chegando e vieram ao nosso encontro no Fórum da Via Ápia. Outros se juntaram a nós nas Três Vendas. Ao vê-los, Paulo se animou e agradeceu a Deus.
16 Nā, ka tae mātou ki Roma, ka hoatu ngā here­here e te kene­turio ki te ranga­tira hōia. Ko Paora ia i tukua kia noho motu kē rāua ko tētahi hōia hei tiaki i a ia.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão de ter sua própria moradia, sob a guarda de um soldado.
17 Ā, i muri i ngā rā e toru, ka hui­huia e Paora ngā tino tāngata o ngā Hūrai; ā, nō tō rātou mine­nga mai, ka mea ia ki a rātou, “E ōku tuā­kana, ko ahau kāhore ōku hara ki te iwi, ki ngā rite­nga rānei a ngā mātua, i tukua ai ahau i Hiruhārama hei here­here ki ngā ringa o ngā tāngata o Roma.
17 Três dias depois de chegar, Paulo convocou os líderes judeus locais e lhes disse: “Irmãos, embora eu não tenha feito nada contra nosso povo nem contra os costumes de nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue ao governo romano.
18 Ā, i mea rātou, i tā rātou whaka­wā­kanga i ahau kia tukua ahau, nō te mea kāhore he take e mate ai ahau.
18 Os romanos me interrogaram e queriam me soltar, pois não encontraram motivo para me condenar à morte.
19 Heoi, ka whaka­hē tonu ngā Hūrai; e taea hoki te aha? Karanga ana ahau ki a Hīhā; kāhore ia āku mea e whaka­wā ai ahau i tōku iwi.
19 Mas, quando os líderes judeus protestaram contra a decisão, considerei necessário apelar a César, embora não tivesse acusação alguma contra meu próprio povo.
20 Koia ahau i karanga ai i a koutou kia kite, kia kōrero ki ahau. Nō te mea hoki ko tā Īharaira e tū­mana­ko nei te mea i herea ai ahau ki tēnei meka­meka.”
20 Por isso pedi a vocês que viessem aqui hoje para que nos conhecêssemos, e também para que eu pudesse explicar que estou preso com estas correntes porque creio na esperança de Israel”.
21 Nā, ko tā rātou mea­tanga ki a ia, “Kāhore he puka­puka mōu i tae mai ki a mātou i Hūria, kāhore anō tētahi o ngā tuā­kana i haere mai nei i kawe kupu mai, i kōrero mai rānei i tētahi kino mōu.
21 Eles responderam: “Não recebemos nenhuma carta da Judeia, e ninguém que veio de lá nos informou alguma coisa contra você.
22 Otirā, e mea ana mātou kia rongo ki a koe ki ōu whaka­aro. E mōhio ana hoki mātou ki tēnei wehe­nga, e kōrero­tia kino­tia ana i ngā wāhi katoa.”
22 Contudo, queremos ouvir o que você pensa, pois o que sabemos a respeito desse movimento é que ele é contestado em toda parte”.
23 Ā, ka oti te whaka­rite he rā ki a ia, he toko­maha i haere mai ki a ia ki tōna whare; ā, whaka­kitea ana e ia ki a rātou, whaka­atu­ria ana te ranga­tira­tanga o te Atua, ā, ka kukume i a rātou ki ngā mea o Īhu, tiki atu ai i tā te ture a Mohi, i tā ngā poro­piti, nō te ata ā ahi­ahi noa.
23 Então marcaram uma data e, nesse dia, muita gente foi à casa de Paulo. Ele explicou e testemunhou sobre o reino de Deus e, desde cedo até a noite, procurou convencê-los acerca de Jesus com base na lei de Moisés e nos livros dos profetas.
24 Ko ētahi i whaka­pono ki ngā mea i kōrero­tia, ko ētahi kīhai i whaka­pono.
24 Alguns foram convencidos pelas coisas que ele disse, mas outros não creram.
25 Ā, te rite ā rātou kōrero, ka puta atu rātou, i muri i te kōrero­tanga a Paora i tētahi kupu, “Tika tonu te kōrero a te Wairua Tapu i a Ihāia poro­piti ki ō koutou mātua,
25 E, depois de discutirem entre si, foram embora com estas palavras finais de Paulo: “O Espírito Santo estava certo quando disse a nossos antepassados por meio do profeta Isaías:
26 i mea nei,
26 ‘Vá e diga a este povo: Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
27 Kua mā­to­toru hoki te ngākau o tēnei iwi,
27 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
28 “Nā, kia mōhio koutou, ka tukua tēnei whaka­ora­nga a te Atua ki ngā tauiwi, ā, ka rongo rātou.”
28 Portanto, quero que saibam que esta salvação vinda de Deus também foi oferecida aos gentios, e eles a aceitarão”.
29 Ā, ka mutu ēnei kōrero āna, ka haere ngā Hūrai, he nui hoki tā rātou tau­tohe­tohe ki a rātou anō.
29 Depois de ele ter dito essas palavras, os judeus partiram, em grande desacordo uns com os outros.
30 Ā, e rua tino tau i noho ai a Paora ki tōna whare i utua e ia, ā, manaaki­tia ana e ia te hunga katoa e tomo ana ki a ia;
30 Durante os dois anos seguintes, Paulo morou em Roma, às próprias custas. A todos que o visitavam ele recebia,
31 ā, māia tonu ia ki te kauwhau i te ranga­tira­tanga o te Atua, ki te whaka­ako i ngā mea o te Ariki, o Īhu Karaiti, kīhai anō i rīria.
31 proclamando corajosamente o reino de Deus e ensinando a respeito do Senhor Jesus Cristo sem restrição alguma.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.