Atos 28

mri (MRI) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ā, ka ora mātou, kātahi ka mōhio ko Merita te ingoa o te motu.
1 Uma vez em terra, verificamos que a ilha se chamava Malta.
2 Nā, kīhai i nohi­nohi te ata­whai a ngā tāngata māori ki a mātou. Ka tahuna he kāpura, whaka­manu­hiri­tia ana mātou katoa, nō te mea e ua ana te ua, nō te mātao hoki.
2 Os nativos nos trataram com singular humanidade, porque, acendendo uma fogueira, acolheram a todos nós por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Nā, ka kohiko­hia e Paora he pūpū wahie, ā, makā ana e ia ki te kāpura; heoi puta mai ana he neke i te wera, ka mau ki tōna ringa.
3 Tendo Paulo ajuntado e atirado à fogueira um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se na mão dele.
4 Ā, i te kite­nga o ngā tāngata māori i te ngā­rara e were­were ana ki tōna ringa, ka mea rātou tētahi ki tētahi, “Koia, he tangata kōhuru tēnei, ka ora nei ia i te moana, nā, kīhai i tukua e te tika kia ora.”
4 Quando os nativos viram a víbora pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: — Certamente este homem é assassino, porque, salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Otiia, i ruia atu e ia te ngā­rara ki te kāpura, ā, kīhai ia i mate, kīhai i aha.
5 Porém ele, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Nā, whanga noa rātou kia tetere ia, kia hinga whaka­rere rānei, kia mate; heoi, ka roa noa tō rātou whanga­nga, ā, i te kite­nga kāhore he aha i pā ki a ia, ka puta kē ō rātou whaka­aro, ka mea, he atua ia.
6 Mas eles esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente. Depois de muito esperar, vendo que nada de anormal lhe acontecia, mudando de opinião, diziam que ele era um deus.
7 I taua wāhi te kāinga o te tino ranga­tira o te motu, ko Pupiriu te ingoa. He manu­hiri mātou nāna; e toru ngā rā i ata­whai­tia ai mātou e ia.
7 Perto daquele lugar havia um sítio que pertencia ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e hospedou com muita bondade durante três dias.
8 Nā, i te takoto te papa o Pupiriu e mate ana i te kirikā, i te kōripi. Heoi, ka tomo a Paora ki a ia, ka īnoi, ka whaka­pā i ōna ringa ki a ia, ā, ora ake ia.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava enfermo de disenteria, ardendo em febre. Paulo foi visitá-lo e, orando, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Ā, i te mea­tanga o tēnei, nā, ka haere mai anō ērā atu o te motu he mate o rātou, ā, whaka­ora­ngia ana.
9 À vista deste acontecimento, os demais enfermos da ilha vieram e foram curados,
10 Nui atu anō te hōnore i whaka­hōnore­tia ai mātou e rātou; ā, i tō mātou rere­nga ka utaina ngā mea e rite ana mā mātou.
10 os quais nos distinguiram com muitas honrarias; e, tendo nós de prosseguir viagem, nos puseram a bordo tudo o que era necessário.
11 Ā muri iho i ngā marama e toru, ka rere mātou i runga i tētahi kai­puke o Arēhānaria, i tū nei ki taua motu i te hōtoke, ko Katoro rāua ko Poruku te tohu.
11 Três meses depois, embarcamos num navio de Alexandria, que tinha passado o inverno na ilha. O navio tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Nā, ka ū ki Hairakuha, ā, e toru ō mātou rā i noho ai ki reira.
12 Chegando a Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Nā, ka āwhio ake mātou i reira, ka ū ki Rekiuma. Ka pō tahi ka pā te tonga, ā, i te rua o ngā rā ka ū ki Puteori.
13 Dali, navegando ao longo da costa, chegamos a Régio. No dia seguinte começou a soprar o vento sul e, em dois dias, chegamos a Putéoli,
14 Ā, nō ka kitea ngā tuā­kana i reira, ka tohea mātou kia noho i a rātou, kia whitu ngā rā. Heoi, haere ana mātou ki Roma.
14 onde encontramos alguns irmãos que nos pediram que ficássemos com eles sete dias; e foi assim que nos dirigimos a Roma.
15 Ā, ka rongo ngā tuā­kana o reira ki a mātou, ka haere ake ki te whaka­tau i a mātou ki Te Mākete o Apiu, ki Whare­toru. Ā, i te kite­nga o Paora i a rātou, ka whaka­whetai ki te Atua, ka ora te ngākau.
15 Tendo ali os irmãos ouvido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a Praça de Ápio e as Três Vendas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se mais animado.
16 Nā, ka tae mātou ki Roma, ka hoatu ngā here­here e te kene­turio ki te ranga­tira hōia. Ko Paora ia i tukua kia noho motu kē rāua ko tētahi hōia hei tiaki i a ia.
16 Uma vez em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, tendo em sua companhia o soldado que o guardava.
17 Ā, i muri i ngā rā e toru, ka hui­huia e Paora ngā tino tāngata o ngā Hūrai; ā, nō tō rātou mine­nga mai, ka mea ia ki a rātou, “E ōku tuā­kana, ko ahau kāhore ōku hara ki te iwi, ki ngā rite­nga rānei a ngā mātua, i tukua ai ahau i Hiruhārama hei here­here ki ngā ringa o ngā tāngata o Roma.
17 Três dias depois, ele convocou os principais dos judeus. Quando estavam reunidos, Paulo disse: — Meus irmãos, apesar de nada ter feito contra o povo ou contra os costumes paternos, vim preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos.
18 Ā, i mea rātou, i tā rātou whaka­wā­kanga i ahau kia tukua ahau, nō te mea kāhore he take e mate ai ahau.
18 Estes, depois de me interrogarem, quiseram soltar-me, porque não encontraram em mim nenhum crime passível de morte.
19 Heoi, ka whaka­hē tonu ngā Hūrai; e taea hoki te aha? Karanga ana ahau ki a Hīhā; kāhore ia āku mea e whaka­wā ai ahau i tōku iwi.
19 Diante da oposição dos judeus, fui obrigado a apelar para César, não tendo eu, porém, nada de que acusar o meu povo.
20 Koia ahau i karanga ai i a koutou kia kite, kia kōrero ki ahau. Nō te mea hoki ko tā Īharaira e tū­mana­ko nei te mea i herea ai ahau ki tēnei meka­meka.”
20 Foi por isto que pedi para vê-los e para falar com vocês; porque é pela esperança de Israel que estou preso com esta corrente.
21 Nā, ko tā rātou mea­tanga ki a ia, “Kāhore he puka­puka mōu i tae mai ki a mātou i Hūria, kāhore anō tētahi o ngā tuā­kana i haere mai nei i kawe kupu mai, i kōrero mai rānei i tētahi kino mōu.
21 Então eles lhe disseram: — Nós não recebemos da Judeia nenhuma carta que falasse a respeito de você. Também não veio qualquer dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse algo de mau a seu respeito.
22 Otirā, e mea ana mātou kia rongo ki a koe ki ōu whaka­aro. E mōhio ana hoki mātou ki tēnei wehe­nga, e kōrero­tia kino­tia ana i ngā wāhi katoa.”
22 Mas gostaríamos de ouvir o que você pensa, porque sabemos que em todos os lugares essa seita é contestada.
23 Ā, ka oti te whaka­rite he rā ki a ia, he toko­maha i haere mai ki a ia ki tōna whare; ā, whaka­kitea ana e ia ki a rātou, whaka­atu­ria ana te ranga­tira­tanga o te Atua, ā, ka kukume i a rātou ki ngā mea o Īhu, tiki atu ai i tā te ture a Mohi, i tā ngā poro­piti, nō te ata ā ahi­ahi noa.
23 Tendo eles marcado um dia, foram em grande número ao encontro de Paulo no lugar onde ele residia. Então, desde a manhã até a tarde, lhes fez uma exposição em testemunho do Reino de Deus, procurando persuadi-los a respeito de Jesus, tanto pela Lei de Moisés como pelos Profetas.
24 Ko ētahi i whaka­pono ki ngā mea i kōrero­tia, ko ētahi kīhai i whaka­pono.
24 Houve alguns que ficaram persuadidos pelo que Paulo dizia; outros, porém, continuaram incrédulos.
25 Ā, te rite ā rātou kōrero, ka puta atu rātou, i muri i te kōrero­tanga a Paora i tētahi kupu, “Tika tonu te kōrero a te Wairua Tapu i a Ihāia poro­piti ki ō koutou mātua,
25 E, havendo discordância entre eles, começaram a ir embora. Mas, antes que saíssem, Paulo disse estas palavras: — Bem falou o Espírito Santo aos pais de vocês, por meio do profeta Isaías, quando disse:
26 i mea nei,
26 “Vá a este povo e diga: Ouvindo, vocês ouvirão e de modo nenhum entenderão; vendo, vocês verão e de modo nenhum perceberão.
27 Kua mā­to­toru hoki te ngākau o tēnei iwi,
27 Porque o coração deste povo está endurecido; ouviram com os ouvidos tapados e fecharam os olhos; para não acontecer que vejam com os olhos, ouçam com os ouvidos, entendam com o coração, se convertam e sejam por mim curados.”
28 “Nā, kia mōhio koutou, ka tukua tēnei whaka­ora­nga a te Atua ki ngā tauiwi, ā, ka rongo rātou.”
28 E Paulo concluiu: — Portanto, fiquem sabendo que esta salvação que Deus oferece foi enviada aos gentios. E eles a ouvirão.
29 Ā, ka mutu ēnei kōrero āna, ka haere ngā Hūrai, he nui hoki tā rātou tau­tohe­tohe ki a rātou anō.
29 [Ditas estas palavras, os judeus foram embora, tendo entre si grande discussão.]
30 Ā, e rua tino tau i noho ai a Paora ki tōna whare i utua e ia, ā, manaaki­tia ana e ia te hunga katoa e tomo ana ki a ia;
30 Durante dois anos, Paulo permaneceu na sua própria casa, que tinha alugado, onde recebia todos os que o procuravam.
31 ā, māia tonu ia ki te kauwhau i te ranga­tira­tanga o te Atua, ki te whaka­ako i ngā mea o te Ariki, o Īhu Karaiti, kīhai anō i rīria.
31 Pregava o Reino de Deus, e, com toda a ousadia, ensinava as coisas referentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.