Atos 28

mri (MRI) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Ā, ka ora mātou, kātahi ka mōhio ko Merita te ingoa o te motu.
1 Uma vez em terra, descobrimos que a ilha se chamava Malta.
2 Nā, kīhai i nohi­nohi te ata­whai a ngā tāngata māori ki a mātou. Ka tahuna he kāpura, whaka­manu­hiri­tia ana mātou katoa, nō te mea e ua ana te ua, nō te mātao hoki.
2 Os habitantes da ilha mostraram extraordinária bondade para conosco. Fizeram uma fogueira e receberam bem a todos nós, pois estava chovendo e fazia frio.
3 Nā, ka kohiko­hia e Paora he pūpū wahie, ā, makā ana e ia ki te kāpura; heoi puta mai ana he neke i te wera, ka mau ki tōna ringa.
3 Paulo ajuntou um monte de gravetos; quando os colocava no fogo, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se à sua mão.
4 Ā, i te kite­nga o ngā tāngata māori i te ngā­rara e were­were ana ki tōna ringa, ka mea rātou tētahi ki tētahi, “Koia, he tangata kōhuru tēnei, ka ora nei ia i te moana, nā, kīhai i tukua e te tika kia ora.”
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra agarrada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: "Certamente este homem é assassino, pois, tendo escapado do mar, a Justiça não lhe permite viver".
5 Otiia, i ruia atu e ia te ngā­rara ki te kāpura, ā, kīhai ia i mate, kīhai i aha.
5 Mas Paulo, sacudindo a cobra no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Nā, whanga noa rātou kia tetere ia, kia hinga whaka­rere rānei, kia mate; heoi, ka roa noa tō rātou whanga­nga, ā, i te kite­nga kāhore he aha i pā ki a ia, ka puta kē ō rātou whaka­aro, ka mea, he atua ia.
6 Eles, porém, esperavam que ele começasse a inchar ou que caísse morto de repente, mas, tendo esperado muito tempo e vendo que nada de estranho lhe sucedia, mudaram de idéia e passaram a dizer que ele era um deus.
7 I taua wāhi te kāinga o te tino ranga­tira o te motu, ko Pupiriu te ingoa. He manu­hiri mātou nāna; e toru ngā rā i ata­whai­tia ai mātou e ia.
7 Próximo dali havia uma propriedade pertencente a Públio, o homem principal da ilha. Ele nos convidou a ficar em sua casa e, por três dias, bondosamente nos recebeu e nos hospedou.
8 Nā, i te takoto te papa o Pupiriu e mate ana i te kirikā, i te kōripi. Heoi, ka tomo a Paora ki a ia, ka īnoi, ka whaka­pā i ōna ringa ki a ia, ā, ora ake ia.
8 Seu pai estava doente, acamado, sofrendo de febre e disenteria. Paulo entrou para vê-lo e, depois de orar, impôs-lhe as mãos e o curou.
9 Ā, i te mea­tanga o tēnei, nā, ka haere mai anō ērā atu o te motu he mate o rātou, ā, whaka­ora­ngia ana.
9 Tendo acontecido isso, os outros doentes da ilha vieram e foram curados.
10 Nui atu anō te hōnore i whaka­hōnore­tia ai mātou e rātou; ā, i tō mātou rere­nga ka utaina ngā mea e rite ana mā mātou.
10 Eles nos prestaram muitas honras e, quando estávamos para embarcar, forneceram-nos os suprimentos que necessitávamos.
11 Ā muri iho i ngā marama e toru, ka rere mātou i runga i tētahi kai­puke o Arēhānaria, i tū nei ki taua motu i te hōtoke, ko Katoro rāua ko Poruku te tohu.
11 Passados três meses, embarcamos num navio que tinha passado o inverno na ilha; era um navio alexandrino, que tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Nā, ka ū ki Hairakuha, ā, e toru ō mātou rā i noho ai ki reira.
12 Aportando em Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Nā, ka āwhio ake mātou i reira, ka ū ki Rekiuma. Ka pō tahi ka pā te tonga, ā, i te rua o ngā rā ka ū ki Puteori.
13 Dali partimos e chegamos a Régio. No dia seguinte, soprando o vento sul, prosseguimos, chegando a Potéoli no segundo dia.
14 Ā, nō ka kitea ngā tuā­kana i reira, ka tohea mātou kia noho i a rātou, kia whitu ngā rā. Heoi, haere ana mātou ki Roma.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. E depois fomos para Roma.
15 Ā, ka rongo ngā tuā­kana o reira ki a mātou, ka haere ake ki te whaka­tau i a mātou ki Te Mākete o Apiu, ki Whare­toru. Ā, i te kite­nga o Paora i a rātou, ka whaka­whetai ki te Atua, ka ora te ngākau.
15 Os irmãos dali tinham ouvido falar que estávamos chegando e foram até a praça de Ápio e às Três Vendas para nos encontrar. Vendo-os, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se encorajado.
16 Nā, ka tae mātou ki Roma, ka hoatu ngā here­here e te kene­turio ki te ranga­tira hōia. Ko Paora ia i tukua kia noho motu kē rāua ko tētahi hōia hei tiaki i a ia.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão para morar por conta própria, sob a custódia de um soldado.
17 Ā, i muri i ngā rā e toru, ka hui­huia e Paora ngā tino tāngata o ngā Hūrai; ā, nō tō rātou mine­nga mai, ka mea ia ki a rātou, “E ōku tuā­kana, ko ahau kāhore ōku hara ki te iwi, ki ngā rite­nga rānei a ngā mātua, i tukua ai ahau i Hiruhārama hei here­here ki ngā ringa o ngā tāngata o Roma.
17 Três dias depois, ele convocou os líderes dos judeus. Quando estes se reuniram, Paulo lhes disse: "Meus irmãos, embora eu não tenha feito nada contra o nosso povo nem contra os costumes dos nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Ā, i mea rātou, i tā rātou whaka­wā­kanga i ahau kia tukua ahau, nō te mea kāhore he take e mate ai ahau.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, porque eu não era culpado de crime algum que merecesse pena de morte.
19 Heoi, ka whaka­hē tonu ngā Hūrai; e taea hoki te aha? Karanga ana ahau ki a Hīhā; kāhore ia āku mea e whaka­wā ai ahau i tōku iwi.
19 Todavia, tendo os judeus feito objeção, fui obrigado a apelar para César, não porém, por ter alguma acusação contra o meu próprio povo.
20 Koia ahau i karanga ai i a koutou kia kite, kia kōrero ki ahau. Nō te mea hoki ko tā Īharaira e tū­mana­ko nei te mea i herea ai ahau ki tēnei meka­meka.”
20 Por essa razão pedi para vê-los e conversar com vocês. Por causa da esperança de Israel é que estou preso com estas algemas".
21 Nā, ko tā rātou mea­tanga ki a ia, “Kāhore he puka­puka mōu i tae mai ki a mātou i Hūria, kāhore anō tētahi o ngā tuā­kana i haere mai nei i kawe kupu mai, i kōrero mai rānei i tētahi kino mōu.
21 Eles responderam: "Não recebemos nenhuma carta da Judéia a seu respeito, e nenhum dos irmãos que vieram de lá relatou ou disse qualquer coisa de mal contra você.
22 Otirā, e mea ana mātou kia rongo ki a koe ki ōu whaka­aro. E mōhio ana hoki mātou ki tēnei wehe­nga, e kōrero­tia kino­tia ana i ngā wāhi katoa.”
22 Todavia, queremos ouvir de sua parte o que você pensa, pois sabemos que por todo lugar há gente falando contra esta seita".
23 Ā, ka oti te whaka­rite he rā ki a ia, he toko­maha i haere mai ki a ia ki tōna whare; ā, whaka­kitea ana e ia ki a rātou, whaka­atu­ria ana te ranga­tira­tanga o te Atua, ā, ka kukume i a rātou ki ngā mea o Īhu, tiki atu ai i tā te ture a Mohi, i tā ngā poro­piti, nō te ata ā ahi­ahi noa.
23 Assim combinaram encontrar-se com Paulo em dia determinado, indo em grupo ainda mais numeroso ao lugar onde ele estava. Desde a manhã até à tarde ele lhes deu explicações e lhes testemunhou do Reino de Deus, procurando convencê-los a respeito de Jesus, com base na Lei de Moisés e nos Profetas.
24 Ko ētahi i whaka­pono ki ngā mea i kōrero­tia, ko ētahi kīhai i whaka­pono.
24 Alguns foram convencidos pelo que ele dizia, mas outros não creram.
25 Ā, te rite ā rātou kōrero, ka puta atu rātou, i muri i te kōrero­tanga a Paora i tētahi kupu, “Tika tonu te kōrero a te Wairua Tapu i a Ihāia poro­piti ki ō koutou mātua,
25 Discordaram entre si mesmos e começaram a ir embora, depois de Paulo ter feito esta declaração final: "Bem que o Espírito Santo falou aos seus antepassados, por meio do profeta Isaías:
26 i mea nei,
26 ‘Vá a este povo e diga: "Ainda que estejam sempre ouvindo, vocês nunca entenderão; ainda que estejam sempre vendo, jamais perceberão".
27 Kua mā­to­toru hoki te ngākau o tēnei iwi,
27 Pois o coração deste povo se tornou insensível; de má vontade ouviram com os seus ouvidos, e fecharam os seus olhos. Se assim não fosse, poderiam ver com os olhos, ouvir com os ouvidos, entender com o coração e converter-se, e eu os curaria’.
28 “Nā, kia mōhio koutou, ka tukua tēnei whaka­ora­nga a te Atua ki ngā tauiwi, ā, ka rongo rātou.”
28 "Portanto, quero que saibam que esta salvação de Deus é enviada aos gentios; eles a ouvirão! "
29 Ā, ka mutu ēnei kōrero āna, ka haere ngā Hūrai, he nui hoki tā rātou tau­tohe­tohe ki a rātou anō.
29 Depois que ele disse isto, os judeus se retiraram, discutindo intensamente entre si.
30 Ā, e rua tino tau i noho ai a Paora ki tōna whare i utua e ia, ā, manaaki­tia ana e ia te hunga katoa e tomo ana ki a ia;
30 Por dois anos inteiros Paulo permaneceu na casa que havia alugado, e recebia a todos os que iam vê-lo.
31 ā, māia tonu ia ki te kauwhau i te ranga­tira­tanga o te Atua, ki te whaka­ako i ngā mea o te Ariki, o Īhu Karaiti, kīhai anō i rīria.
31 Pregava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, abertamente e sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.