Atos 28

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ā, ka ora mātou, kātahi ka mōhio ko Merita te ingoa o te motu.
1 E, havendo escapado, então souberam que a ilha se chamava Malta.
2 Nā, kīhai i nohi­nohi te ata­whai a ngā tāngata māori ki a mātou. Ka tahuna he kāpura, whaka­manu­hiri­tia ana mātou katoa, nō te mea e ua ana te ua, nō te mātao hoki.
2 E os bárbaros usaram conosco de não pouca humanidade; porque, acendendo uma grande fogueira, nos recolheram a todos por causa da chuva que caía, e por causa do frio.
3 Nā, ka kohiko­hia e Paora he pūpū wahie, ā, makā ana e ia ki te kāpura; heoi puta mai ana he neke i te wera, ka mau ki tōna ringa.
3 E, havendo Paulo ajuntado uma quantidade de vides, e pondo-as no fogo, uma víbora, fugindo do calor, lhe acometeu a mão.
4 Ā, i te kite­nga o ngā tāngata māori i te ngā­rara e were­were ana ki tōna ringa, ka mea rātou tētahi ki tētahi, “Koia, he tangata kōhuru tēnei, ka ora nei ia i te moana, nā, kīhai i tukua e te tika kia ora.”
4 E os bárbaros, vendo-lhe a víbora pendurada na mão, diziam uns aos outros: Certamente este homem é homicida, visto como, escapando do mar, a justiça não o deixa viver.
5 Otiia, i ruia atu e ia te ngā­rara ki te kāpura, ā, kīhai ia i mate, kīhai i aha.
5 Mas, sacudindo ele a víbora no fogo, não sofreu nenhum mal.
6 Nā, whanga noa rātou kia tetere ia, kia hinga whaka­rere rānei, kia mate; heoi, ka roa noa tō rātou whanga­nga, ā, i te kite­nga kāhore he aha i pā ki a ia, ka puta kē ō rātou whaka­aro, ka mea, he atua ia.
6 E eles esperavam que viesse a inchar ou a cair morto de repente; mas tendo esperado já muito, e vendo que nenhum incômodo lhe sobrevinha, mudando de parecer, diziam que era um deus.
7 I taua wāhi te kāinga o te tino ranga­tira o te motu, ko Pupiriu te ingoa. He manu­hiri mātou nāna; e toru ngā rā i ata­whai­tia ai mātou e ia.
7 E ali, próximo daquele lugar, havia umas herdades que pertenciam ao principal da ilha, por nome Públio, o qual nos recebeu e hospedou benignamente por três dias.
8 Nā, i te takoto te papa o Pupiriu e mate ana i te kirikā, i te kōripi. Heoi, ka tomo a Paora ki a ia, ka īnoi, ka whaka­pā i ōna ringa ki a ia, ā, ora ake ia.
8 E aconteceu estar de cama enfermo de febre e disenteria o pai de Públio, que Paulo foi ver, e, havendo orado, pôs as mãos sobre ele, e o curou.
9 Ā, i te mea­tanga o tēnei, nā, ka haere mai anō ērā atu o te motu he mate o rātou, ā, whaka­ora­ngia ana.
9 Feito, pois, isto, vieram também ter com ele os demais que na ilha tinham enfermidades, e sararam.
10 Nui atu anō te hōnore i whaka­hōnore­tia ai mātou e rātou; ā, i tō mātou rere­nga ka utaina ngā mea e rite ana mā mātou.
10 Os quais nos distinguiram também com muitas honras; e, havendo de navegar, nos proveram das coisas necessárias.
11 Ā muri iho i ngā marama e toru, ka rere mātou i runga i tētahi kai­puke o Arēhānaria, i tū nei ki taua motu i te hōtoke, ko Katoro rāua ko Poruku te tohu.
11 E três meses depois partimos num navio de Alexandria que invernara na ilha, o qual tinha por insígnia Castor e Pólux.
12 Nā, ka ū ki Hairakuha, ā, e toru ō mātou rā i noho ai ki reira.
12 E, chegando a Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Nā, ka āwhio ake mātou i reira, ka ū ki Rekiuma. Ka pō tahi ka pā te tonga, ā, i te rua o ngā rā ka ū ki Puteori.
13 De onde, indo costeando, viemos a Régio; e soprando, um dia depois, um vento do sul, chegamos no segundo dia a Potéoli.
14 Ā, nō ka kitea ngā tuā­kana i reira, ka tohea mātou kia noho i a rātou, kia whitu ngā rā. Heoi, haere ana mātou ki Roma.
14 Onde, achando alguns irmãos, nos rogaram que por sete dias ficássemos com eles; e depois nos dirigimos a Roma.
15 Ā, ka rongo ngā tuā­kana o reira ki a mātou, ka haere ake ki te whaka­tau i a mātou ki Te Mākete o Apiu, ki Whare­toru. Ā, i te kite­nga o Paora i a rātou, ka whaka­whetai ki te Atua, ka ora te ngākau.
15 E de lá, ouvindo os irmãos novas de nós, nos saíram ao encontro à Praça de Ápio e às Três Vendas, e Paulo, vendo-os, deu graças a Deus e tomou ânimo.
16 Nā, ka tae mātou ki Roma, ka hoatu ngā here­here e te kene­turio ki te ranga­tira hōia. Ko Paora ia i tukua kia noho motu kē rāua ko tētahi hōia hei tiaki i a ia.
16 E, logo que chegamos a Roma, o centurião entregou os presos ao capitào da guarda; mas a Paulo se lhe permitiu morar por sua conta à parte, com o soldado que o guardava.
17 Ā, i muri i ngā rā e toru, ka hui­huia e Paora ngā tino tāngata o ngā Hūrai; ā, nō tō rātou mine­nga mai, ka mea ia ki a rātou, “E ōku tuā­kana, ko ahau kāhore ōku hara ki te iwi, ki ngā rite­nga rānei a ngā mātua, i tukua ai ahau i Hiruhārama hei here­here ki ngā ringa o ngā tāngata o Roma.
17 E aconteceu que, três dias depois, Paulo convocou os principais dos judeus, e, juntos eles, lhes disse: Homens irmãos, não havendo eu feito nada contra o povo, ou contra os ritos paternos, vim contudo preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos;
18 Ā, i mea rātou, i tā rātou whaka­wā­kanga i ahau kia tukua ahau, nō te mea kāhore he take e mate ai ahau.
18 Os quais, havendo-me examinado, queriam soltar-me, por não haver em mim crime algum de morte.
19 Heoi, ka whaka­hē tonu ngā Hūrai; e taea hoki te aha? Karanga ana ahau ki a Hīhā; kāhore ia āku mea e whaka­wā ai ahau i tōku iwi.
19 Mas, opondo-se os judeus, foi-me forçoso apelar para César, não tendo, contudo, de que acusar a minha nação.
20 Koia ahau i karanga ai i a koutou kia kite, kia kōrero ki ahau. Nō te mea hoki ko tā Īharaira e tū­mana­ko nei te mea i herea ai ahau ki tēnei meka­meka.”
20 Por esta causa vos chamei, para vos ver e falar; porque pela esperança de Israel estou com esta cadeia.
21 Nā, ko tā rātou mea­tanga ki a ia, “Kāhore he puka­puka mōu i tae mai ki a mātou i Hūria, kāhore anō tētahi o ngā tuā­kana i haere mai nei i kawe kupu mai, i kōrero mai rānei i tētahi kino mōu.
21 Então eles lhe disseram: Nós não recebemos acerca de ti carta alguma da Judéia, nem veio aqui algum dos irmãos, que nos anunciasse ou dissesse de ti mal algum.
22 Otirā, e mea ana mātou kia rongo ki a koe ki ōu whaka­aro. E mōhio ana hoki mātou ki tēnei wehe­nga, e kōrero­tia kino­tia ana i ngā wāhi katoa.”
22 No entanto bem quiséramos ouvir de ti o que sentes; porque, quanto a esta seita, notório nos é que em toda a parte se fala contra ela.
23 Ā, ka oti te whaka­rite he rā ki a ia, he toko­maha i haere mai ki a ia ki tōna whare; ā, whaka­kitea ana e ia ki a rātou, whaka­atu­ria ana te ranga­tira­tanga o te Atua, ā, ka kukume i a rātou ki ngā mea o Īhu, tiki atu ai i tā te ture a Mohi, i tā ngā poro­piti, nō te ata ā ahi­ahi noa.
23 E, havendo-lhe eles assinalado um dia, muitos foram ter com ele à pousada, aos quais declarava com bom testemunho o reino de Deus, e procurava persuadi-los à fé em Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas, desde a manhã até à tarde.
24 Ko ētahi i whaka­pono ki ngā mea i kōrero­tia, ko ētahi kīhai i whaka­pono.
24 E alguns criam no que se dizia; mas outros não criam.
25 Ā, te rite ā rātou kōrero, ka puta atu rātou, i muri i te kōrero­tanga a Paora i tētahi kupu, “Tika tonu te kōrero a te Wairua Tapu i a Ihāia poro­piti ki ō koutou mātua,
25 E, como ficaram entre si discordes, despediram-se, dizendo Paulo esta palavra: Bem falou o Espírito Santo a nossos pais pelo profeta Isaías,
26 i mea nei,
26 Dizendo:Vai a este povo, e dize:De ouvido ouvireis, e de maneira nenhuma entendereis;E, vendo vereis, e de maneira nenhuma percebereis.
27 Kua mā­to­toru hoki te ngākau o tēnei iwi,
27 Porquanto o coração deste povo está endurecido,e com os ouvidos ouviram pesadamente,e fecharam os olhos,para que nunca com os olhos vejam,Nem com os ouvidos ouçam,Nem do coração entendam,E se convertam,E eu os cure.
28 “Nā, kia mōhio koutou, ka tukua tēnei whaka­ora­nga a te Atua ki ngā tauiwi, ā, ka rongo rātou.”
28 Seja-vos, pois, notório que esta salvação de Deus é enviada aos gentios, e eles a ouvirão.
29 Ā, ka mutu ēnei kōrero āna, ka haere ngā Hūrai, he nui hoki tā rātou tau­tohe­tohe ki a rātou anō.
29 E, havendo ele dito estas palavras, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.
30 Ā, e rua tino tau i noho ai a Paora ki tōna whare i utua e ia, ā, manaaki­tia ana e ia te hunga katoa e tomo ana ki a ia;
30 E Paulo ficou dois anos inteiros na sua própria habitação que alugara, e recebia todos quantos vinham vê-lo;
31 ā, māia tonu ia ki te kauwhau i te ranga­tira­tanga o te Atua, ki te whaka­ako i ngā mea o te Ariki, o Īhu Karaiti, kīhai anō i rīria.
31 Pregando o reino de Deus, e ensinando com toda a liberdade as coisas pertencentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.