Atos 27

mri (MRI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ā, nō ka takoto te tikanga kia rere mātou ki Itari, ka tukua a Paora me ērā atu here­here ki tētahi kene­turio ko Huriu te ingoa, nō te hapū o Ākuhata.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Nā, eke ana mātou ki tētahi kai­puke o Ataramitiuma, e tika ana rā ngā kāinga o Āhia, rere ana mātou; ko Aritaku o Teharonika, he tangata nō Makeronia, tō mātou hoa.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Pō tahi ka ū mātou ki Hairona. Nā, ka ngā­wari te mahi a Huriu ki a Paora, tukua ana ia kia haere ki ōna hoa kia ata­whai­tia.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Rere atu ana i reira, ka miri haere mātou i te taha o Kai­peru, nō te mea i hē te hau.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Whiti ana mātou i te moana o Kiri­kia, o Pamapu­ria, ka ū ki Maira, he pā nō Raikia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Nā, ka mau i te kene­turio he kai­puke ki reira nō Arēhānaria, e rere ana ki Itari; ka utaina mātou e ia ki runga.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Ā, ka pō maha i pūhoi ai te rere, ka whiti whaka­uaua ki te rite­nga atu o Hiniru, ā, tē tukua mātou e te hau, ka miri haere mātou i te taha o Kariti i te rite­nga atu o Haramone;
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 ā, ka pahemo whaka­uaua a reira, ka ū mātou ki tētahi kāinga, ko Ngā Kokoru Āta­ahua te ingoa; e tata ana a reira ki te pā o Rāhia.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ā, ka maha ngā rā ka pahemo, nā, kua kino te rere­nga, nō te mea kua pahemo kē te Pō Noho­puku, ā, ka whaka­tūpato a Paora,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 ka mea ki a rātou, “E mara mā, e kite ana ahau i te kino, i te nui o te mate e pā mai i tēnei rere­nga, ehara i te mea ko te utanga anake me te kai­puke, engari, ko tātou anō.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Otirā, nui kē atu te āro o te kene­turio ki te kāpene rāua ko te tangata nōna te kai­puke i tāna ki ngā mea i kōrero ai a Paora.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ā, i te mea kīhai i pai taua kokoru hei tūnga i te hōtoke, ka mea te toko­maha kia rere atu anō i reira, me kore e ū ki Pinike, ki reira tū ai i te hōtoke; he kokoru ia nō Kariti, e anga ana ki te uru mā tonga, ki te uru mā raki.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ā, ka pā reka­reka te tonga, ka mea rātou kua taea tā rātou i whaka­aro ai, ka hūtia te punga; ā, miri haere ana i Kariti.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Nā, kīhai i roa ka puta he hau nui whaka­hara­hara, ko Urokarairona te ingoa.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Ā, ka kā­hakina te kai­puke, tē ngo­ngo ki te hau, nā, ka tukua e mātou ki tāna, ā, ka pāea.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Nā, ka miri i te taha ruru o tētahi motu, tōna ingoa ko Karaura; ka riro whaka­uaua mai te poti i a mātou.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ā, ka hūtia ake, ka hanga ki te whakaū, meatia he awhi mō te tangere o te puke; ā, nō ka mataku kei eke ki te tahuna, ki Hatihi, ka tukua te rā, ā, ka pāea haere­tia.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ā, nō ka tino ākina mātou e te tūpuhi, i te aonga ake ka ākiri­tia ngā utanga.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ā, i te toru o ngā rā ka makā atu e rātou ki ō rātou ringa ngā mea ake o te kai­puke.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Ā, he maha ngā rā i kore ai e puta te rā me ngā whetū, kīhai anō i iti te tūpuhi i ākina ai mātou, nā, ka mahue katoa tō mātou whaka­aro ki te ora.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Heoi, ka roa te noho­puku, nā, ka tū a Paora i waenga­nui o rātou, ka mea, “E mara mā, engari rā me i rongo koutou ki ahau, kia kaua e rere mai i Kariti, kei pā mai tēnei kino, tēnei mate.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Nā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, Kia mārama te ngākau; e kore hoki e mate tētahi o koutou, ko te kai­puke anake.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 I tū hoki ki tōku taha i tēnei pō he ana­hera nā te Atua, nāna nei ahau, ko ia tāku e kara­kia atu nei,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 i mea mai, ‘Aua e mataku, e Paora; me tū koe ki te aro­aro o Hīhā; nāna, kua hoatu ki a koe e te Atua te hunga katoa e rere tahi nā koutou.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Nā, kia mārama te ngākau, e mara mā; e whaka­pono ana hoki ahau ki te Atua, e rite anō ki tāna i kōrero mai ai ki ahau.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Otirā kua takoto te tikanga kia eke tātou ki tētahi motu.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Nā, i te tekau mā whā o ngā pō, i a mātou e kāhaki­hakina ana i te moana o Aria, i waenga­nui pō, ka mea ngā hēra­mana kei te whaka­tata rātou ki tētahi whenua.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Nā, ka whaka­tātūtū rātou, ka kite e rua tekau mārō, ā, ka neke tata atu, ka whaka­tātūtū anō, ka kite kotahi tekau mā rima mārō.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Nā, ka mataku kei pāea mātou ki ngā toka, ka tukua ngā punga e whā i te kei, ka hia­hia ki te awa­tea.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Ā, i ngā hēra­mana e mea ana kia oma atu i te kai­puke, e tuku ana hoki i te poti ki te moana, he whaka­ware, kia kīa ai e tukua ana ētahi punga i te ihu.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Ka mea a Paora ki te kene­turio rātou ko ngā hōia, “Ki te kore ēnei e noho ki te kai­puke, e kore koutou e taea te whaka­ora.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Kātahi, ka tapa­hia ngā whaka­heke o te poti e ngā hōia, ā, tukua ana kia taka atu.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Ā, i te mea meāke pūao te rā, ka tohe a Paora ki a rātou katoa kia kai, ka mea, “Ko te tekau mā whā tēnei o ngā rā e tatari nei koutou, e noho­puku nei, tē ō te kai.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Koia ahau ka tohe nei kia kai; ko tētahi mea hoki tēnei e ora ai koutou. E kore hoki e nga­horo tētahi huru­huru o te ūpoko o tētahi o koutou.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Ā, nō tāna kōrero­tanga i ēnei kupu, ka mau ki te taro, ka whaka­whetai ki te Atua i te aro­aro o te katoa; ā, ka whawhati, ka tīmata te kai.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Nā, ka mārama ngā ngākau o rātou katoa, ka kai anō rātou.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Nā, e rua rau e whitu tekau mā ono mātou katoa i te kai­puke.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ā, nō ka mākona i te kai, ka whaka­māmā rātou i te kai­puke, ka ākiri­tia te wīti ki te moana.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Ā, ka ao te rā kīhai rātou i mōhio ki tērā whenua; engari, i kite rātou i tētahi kokoru he one tō reira, ā, ka mea rātou me kore e āhei te āki atu i te kai­puke ki roto.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Nā, tapa­hia ana e rātou ngā punga, tukua ana ki te moana, i whaka­koro­koroa anō ngā here o te urungi, ka hūtia anō te rā nui ki te hau, ka tika atu ki te one.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ā, ka puta atu ki tētahi wāhi, he tai papaki­rua, ka whaka­ekea te kai­puke; ā, titi tonu te ihu, mau tonu, ko te kei i pakaru i te kaha o te ngaru.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Ā, ki tā ngā hōia whaka­aro, me whaka­mate ngā here­here, kei kau tētahi ki uta, kei oma.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ko te kene­turio ia i mea kia whaka­ora­ngia a Paora, kīhai hoki i tukua ki tā rātou i whaka­aro ai; nā, ka mea ia, kia mātua peke atu te hunga e mātau ana ki te kau, kia kau ki uta.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Ko ērā atu, ko ētahi i runga i ngā papa, ko ētahi i runga i ētahi o ngā mea o te kai­puke. Heoi, tae ora katoa ana rātou ki uta.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.