Atos 27

mri (MRI) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Ā, nō ka takoto te tikanga kia rere mātou ki Itari, ka tukua a Paora me ērā atu here­here ki tētahi kene­turio ko Huriu te ingoa, nō te hapū o Ākuhata.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Nā, eke ana mātou ki tētahi kai­puke o Ataramitiuma, e tika ana rā ngā kāinga o Āhia, rere ana mātou; ko Aritaku o Teharonika, he tangata nō Makeronia, tō mātou hoa.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Pō tahi ka ū mātou ki Hairona. Nā, ka ngā­wari te mahi a Huriu ki a Paora, tukua ana ia kia haere ki ōna hoa kia ata­whai­tia.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Rere atu ana i reira, ka miri haere mātou i te taha o Kai­peru, nō te mea i hē te hau.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Whiti ana mātou i te moana o Kiri­kia, o Pamapu­ria, ka ū ki Maira, he pā nō Raikia.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Nā, ka mau i te kene­turio he kai­puke ki reira nō Arēhānaria, e rere ana ki Itari; ka utaina mātou e ia ki runga.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Ā, ka pō maha i pūhoi ai te rere, ka whiti whaka­uaua ki te rite­nga atu o Hiniru, ā, tē tukua mātou e te hau, ka miri haere mātou i te taha o Kariti i te rite­nga atu o Haramone;
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 ā, ka pahemo whaka­uaua a reira, ka ū mātou ki tētahi kāinga, ko Ngā Kokoru Āta­ahua te ingoa; e tata ana a reira ki te pā o Rāhia.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Ā, ka maha ngā rā ka pahemo, nā, kua kino te rere­nga, nō te mea kua pahemo kē te Pō Noho­puku, ā, ka whaka­tūpato a Paora,
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 ka mea ki a rātou, “E mara mā, e kite ana ahau i te kino, i te nui o te mate e pā mai i tēnei rere­nga, ehara i te mea ko te utanga anake me te kai­puke, engari, ko tātou anō.”
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Otirā, nui kē atu te āro o te kene­turio ki te kāpene rāua ko te tangata nōna te kai­puke i tāna ki ngā mea i kōrero ai a Paora.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ā, i te mea kīhai i pai taua kokoru hei tūnga i te hōtoke, ka mea te toko­maha kia rere atu anō i reira, me kore e ū ki Pinike, ki reira tū ai i te hōtoke; he kokoru ia nō Kariti, e anga ana ki te uru mā tonga, ki te uru mā raki.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Ā, ka pā reka­reka te tonga, ka mea rātou kua taea tā rātou i whaka­aro ai, ka hūtia te punga; ā, miri haere ana i Kariti.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Nā, kīhai i roa ka puta he hau nui whaka­hara­hara, ko Urokarairona te ingoa.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Ā, ka kā­hakina te kai­puke, tē ngo­ngo ki te hau, nā, ka tukua e mātou ki tāna, ā, ka pāea.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Nā, ka miri i te taha ruru o tētahi motu, tōna ingoa ko Karaura; ka riro whaka­uaua mai te poti i a mātou.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Ā, ka hūtia ake, ka hanga ki te whakaū, meatia he awhi mō te tangere o te puke; ā, nō ka mataku kei eke ki te tahuna, ki Hatihi, ka tukua te rā, ā, ka pāea haere­tia.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Ā, nō ka tino ākina mātou e te tūpuhi, i te aonga ake ka ākiri­tia ngā utanga.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Ā, i te toru o ngā rā ka makā atu e rātou ki ō rātou ringa ngā mea ake o te kai­puke.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Ā, he maha ngā rā i kore ai e puta te rā me ngā whetū, kīhai anō i iti te tūpuhi i ākina ai mātou, nā, ka mahue katoa tō mātou whaka­aro ki te ora.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Heoi, ka roa te noho­puku, nā, ka tū a Paora i waenga­nui o rātou, ka mea, “E mara mā, engari rā me i rongo koutou ki ahau, kia kaua e rere mai i Kariti, kei pā mai tēnei kino, tēnei mate.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Nā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, Kia mārama te ngākau; e kore hoki e mate tētahi o koutou, ko te kai­puke anake.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 I tū hoki ki tōku taha i tēnei pō he ana­hera nā te Atua, nāna nei ahau, ko ia tāku e kara­kia atu nei,
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 i mea mai, ‘Aua e mataku, e Paora; me tū koe ki te aro­aro o Hīhā; nāna, kua hoatu ki a koe e te Atua te hunga katoa e rere tahi nā koutou.’
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Nā, kia mārama te ngākau, e mara mā; e whaka­pono ana hoki ahau ki te Atua, e rite anō ki tāna i kōrero mai ai ki ahau.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Otirā kua takoto te tikanga kia eke tātou ki tētahi motu.”
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Nā, i te tekau mā whā o ngā pō, i a mātou e kāhaki­hakina ana i te moana o Aria, i waenga­nui pō, ka mea ngā hēra­mana kei te whaka­tata rātou ki tētahi whenua.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Nā, ka whaka­tātūtū rātou, ka kite e rua tekau mārō, ā, ka neke tata atu, ka whaka­tātūtū anō, ka kite kotahi tekau mā rima mārō.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Nā, ka mataku kei pāea mātou ki ngā toka, ka tukua ngā punga e whā i te kei, ka hia­hia ki te awa­tea.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Ā, i ngā hēra­mana e mea ana kia oma atu i te kai­puke, e tuku ana hoki i te poti ki te moana, he whaka­ware, kia kīa ai e tukua ana ētahi punga i te ihu.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Ka mea a Paora ki te kene­turio rātou ko ngā hōia, “Ki te kore ēnei e noho ki te kai­puke, e kore koutou e taea te whaka­ora.”
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Kātahi, ka tapa­hia ngā whaka­heke o te poti e ngā hōia, ā, tukua ana kia taka atu.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Ā, i te mea meāke pūao te rā, ka tohe a Paora ki a rātou katoa kia kai, ka mea, “Ko te tekau mā whā tēnei o ngā rā e tatari nei koutou, e noho­puku nei, tē ō te kai.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Koia ahau ka tohe nei kia kai; ko tētahi mea hoki tēnei e ora ai koutou. E kore hoki e nga­horo tētahi huru­huru o te ūpoko o tētahi o koutou.”
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Ā, nō tāna kōrero­tanga i ēnei kupu, ka mau ki te taro, ka whaka­whetai ki te Atua i te aro­aro o te katoa; ā, ka whawhati, ka tīmata te kai.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Nā, ka mārama ngā ngākau o rātou katoa, ka kai anō rātou.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Nā, e rua rau e whitu tekau mā ono mātou katoa i te kai­puke.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ā, nō ka mākona i te kai, ka whaka­māmā rātou i te kai­puke, ka ākiri­tia te wīti ki te moana.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Ā, ka ao te rā kīhai rātou i mōhio ki tērā whenua; engari, i kite rātou i tētahi kokoru he one tō reira, ā, ka mea rātou me kore e āhei te āki atu i te kai­puke ki roto.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Nā, tapa­hia ana e rātou ngā punga, tukua ana ki te moana, i whaka­koro­koroa anō ngā here o te urungi, ka hūtia anō te rā nui ki te hau, ka tika atu ki te one.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ā, ka puta atu ki tētahi wāhi, he tai papaki­rua, ka whaka­ekea te kai­puke; ā, titi tonu te ihu, mau tonu, ko te kei i pakaru i te kaha o te ngaru.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Ā, ki tā ngā hōia whaka­aro, me whaka­mate ngā here­here, kei kau tētahi ki uta, kei oma.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Ko te kene­turio ia i mea kia whaka­ora­ngia a Paora, kīhai hoki i tukua ki tā rātou i whaka­aro ai; nā, ka mea ia, kia mātua peke atu te hunga e mātau ana ki te kau, kia kau ki uta.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Ko ērā atu, ko ētahi i runga i ngā papa, ko ētahi i runga i ētahi o ngā mea o te kai­puke. Heoi, tae ora katoa ana rātou ki uta.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.