Atos 23

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nā, ka ti­tiro pū a Paora ki te rū­nanga, ka mea, “E ōku tuā­kana, tika tonu ki tōku mahara tāku whaka­haere i te aro­aro o te Atua, ā taea noatia tēnei rā.”
1 Paulo, fitando os olhos nos membros do conselho, disse: Irmãos, eu tenho procedido diante de Deus com toda a boa consciência ate o dia de hoje...
2 Nā, ka mea a Anania tohu­nga nui ki te hunga e tū ana i tōna taha, kia pākia tōna māngai.
2 Mas Ananias, sumo sacerdote, mandou aos que estavam ao seu lado que lhe batessem na boca.
3 Anō rā, ko Paora ki a ia, “Tēnei ake ka papaki te Atua i a koe, e te paki­tara kua oti te pani ki te paru mā! Ā, ka noho mai koe hei whaka­wā i ahau i tā te ture i whaka­takoto ai, me te whaka­hau anō kia pākia ahau, e hē nei tēnā ki te ture?”
3 Então Paulo lhe disse: Deus te ferirá também a ti, hipócrita! Tu estás aí assentado para julgar-me segundo a lei, e contra a lei mandas que eu seja ferido?
4 Nā, ka mea te hunga e tū tata ana, “E whaka­manu­manu ana koe ki te tohu­nga nui a te Atua?”
4 Os assistentes disseram: Tu injurias o sumo sacerdote de Deus.
5 Anō rā ko Paora, “Kīhau ahau i mātau, e ōku tuā­kana, ko ia te tohu­nga nui; kua oti hoki te tuhi­tuhi, ‘Aua e kōrero­tia kino­tia te ranga­tira o tōu iwi.’ ”
5 Respondeu Paulo: Não sabia, irmãos, que é o sumo sacerdote. Pois está escrito: Não falarás mal do príncipe do teu povo {Ex 22,28}.
6 Ā, nō ka kite a Paora nō ngā Haruki ētahi, ko ētahi nō ngā Parihi, ka karanga ia i roto i te rū­nanga, “E ōku tuā­kana, he Parihi ahau, he tama nā ngā Parihi. Ko te aranga o te hunga mate e tūmanako­hia nei te mea e whaka­wā­kia nei ahau.”
6 Paulo sabia que uma parte do Sinédrio era de saduceus e a outra de fariseus e disse em alta voz.: Irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseus. Por causa da minha esperança na ressurreição dos mortos é que sou julgado.
7 Ā, nō tāna kōrero­tanga i tēnei, ka tohe­tohe ngā Parihi rātou ko ngā Haruki; ka wahi­rua hoki te hui­hui.
7 Ao dizer ele estas palavras, houve uma discussão entre os fariseus e os saduceus, e dividiu-se a assembléia.
8 E mea ana hoki ngā Haruki, kāhore he aranga, kāhore he ana­hera, he wairua rānei; ko ngā Parihi ia e whaka­ae ana ki aua mea e rua.
8 {Pois os saduceus afirmam não haver ressurreição, nem anjos, nem espíritos, mas os fariseus admitem uma e outra coisa.}
9 Ā, ka nui te nga­ngare; ka whaka­tika ētahi o ngā kara­ipi o tō ngā Parihi taha, ka totohe, ka mea, “Kāhore anō i mau i a mātou te hē o tēnei tangata. Tēnā, ka pēhea, me­he­mea kua kōrero tētahi wairua ki a ia, tētahi ana­hera rānei?”
9 Originou-se, então, grande vozearia. Levantaram-se alguns escribas dos fariseus e contestaram ruidosamente: Não achamos mal algum neste homem. {Quem sabe} se não lhe falou algum espírito ou um anjo...
10 Ā, nō ka nui te nga­ngau, ka mataku te ranga­tira mano kei motu­motu­hia a Paora e rātou, nā, ungā ana e ia ngā hōia kia heke atu, ki te tango mai i a ia i roto i a rātou, kia āra­hina hoki ki te pā.
10 A discussão fazia-se sempre mais violenta. O tribuno temeu que Paulo fosse despedaçado por eles e mandou aos soldados que descessem, o tirassem do meio deles e o levassem para a cidadela.
11 Ā, i taua pō ka tū te Ariki ki tōna taha, ka mea, “Kia māia! Kia pēnā i a koe i whaka­atu nā mōku i Hiruhārama, tāu whaka­atu hoki ki Roma.”
11 Na noite seguinte, apareceu-lhe o Senhor e lhe disse: Coragem! Deste testemunho de mim em Jerusalém, assim importa também que o dês em Roma.
12 Ao ake te rā, ka hui­hui ētahi o ngā Hūrai, ka maka oati ki a rātou anō, ka mea, kia kaua rātou e kai, kia kaua e inu, kia whaka­matea rā anō e rātou a Paora.
12 Quando amanheceu, coligaram-se alguns judeus e juraram com imprecações não comer nem beber nada, enquanto não matassem Paulo.
13 Ā, e whā tekau nga­horo ngā tāngata nāna tēnei oati­tanga.
13 Eram mais de quarenta as pessoas que fizeram essa conjuração.
14 Nā, ka haere rātou ki ngā tohu­nga nui rātou ko ngā kaumātua, ka mea, “Kua oati mātou i tētahi oati nui, kia kaua e pā kai, kia mate rā anō a Paora i a mātou.
14 Foram apresentar-se aos sumos sacerdotes e aos cidadãos, dizendo: Juramos solenemente nada comer enquanto não matarmos Paulo.
15 Nā, mā koutou tahi ko te rū­nanga e kī atu ki te ranga­tira mano kia āra­hina iho ia ki a koutou āpōpō, me te mea nei e mea ana koutou kia āta mōhio­tia te take ki a ia. Ko mātou ia, i te mea kīanō ia i tata noa, ka noho rite ki te whaka­mate i a ia.”
15 Vós, pois, ide com o conselho requerer do tribuno que o conduza à vossa presença, como se houvésseis de investigar com mais precisão a sua causa; e nós estamos prontos para matá-lo durante o trajeto.
16 Otirā, ka rongo te tama a te tua­hine o Paora ki tō rātou whaka­aro whaka­papa, ka haere ia, ka tomo ki te pā, ka kōrero ki a Paora.
16 Mas um filho da irmã de Paulo, inteirado da cilada, dirigiu-se à cidadela e o comunicou a Paulo.
17 Kātahi, ka karanga a Paora ki tētahi kene­turio, ka mea, “Ārahina atu te tama­iti nei ki te ranga­tira mano; he kōrero hoki tāna ki a ia”.
17 Este chamou a si um dos centuriões e disse-lhe: Leva este moço ao tribuno, porque tem alguma coisa a lhe transmitir.
18 Nā, ka mau ia ki a ia, ka ārahi i a ia ki te ranga­tira mano, ka mea, “I karanga te here­here, a Paora, i ahau, i mea kia āra­hina mai tēnei tama­iti ki a koe, he kōrero hoki tāna ki a koe.”
18 Ele o introduziu à presença do tribuno e lhe disse: O preso Paulo rogou-me que trouxesse este moço à tua presença, porque tem alguma coisa a dizer-te.
19 Nā, ka mau te ranga­tira mano ki tōna ringa, ka haere ki tahaki, ka ui atu, “He aha tāu mea hei kōrero ki ahau?”
19 O tribuno, tomando-o pela mão, retirou-se com ele à parte e perguntou: Que tens a dizer-me?
20 Anō rā ko tērā, “Kua whaka­takoto whaka­aro ngā Hūrai kia mea ki a koe kia āra­hina iho a Paora āpōpō ki te rū­nanga, ānō e āta uia anō e koe tētahi atu mea mōna.
20 Respondeu-lhe ele: Os judeus têm combinado rogar-te amanhã que apresentes Paulo ao Grande Conselho, como se houvessem de inquirir dele alguma coisa com mais precisão.
21 Nā, aua koe e rongo ki a rātou; e whā hoki tekau nga­horo tāngata o rātou e whanga ana ki a ia. Kua puaki tā rātou oati, kia kaua e kai, kia kaua e inu, kia mate rā anō ia i a rātou. Nā, kua rite tēnei rātou, e tatari ana ki te kupu whaka­ae i a koe.”
21 Mas tu não creias, porque mais de quarenta homens dentre eles lhe armam traição. Juraram solenemente nada comer, nem beber, enquanto não o matarem. Eles já estão preparados e só esperam a tua permissão.
22 Kātahi, ka tukua atu taua tama­iti e te ranga­tira mano, ka mea ia, “Kaua e kōrero­tia ki tētahi tāu whaka­atu­ranga mai i ēnei mea ki ahau.”
22 Então o tribuno despediu o moço, ordenando-lhe que a ninguém dissesse que o havia avisado.
23 Nā, toko­rua ngā kene­turio i karanga­tia e ia; i mea ia, “Kia rite mai ētahi hōia kia rua rau hei haere ki Hiha­ria, me ētahi hōia eke hōiho kia whitu tekau, me tētahi hunga mau mātia kia rua rau, i te toru o ngā hāora o te pō.
23 Depois disso, chamou ele dois centuriões e disse-lhes: Preparai duzentos soldados, setenta cavaleiros e duzentos lanceiros para irem a Cesaréia à terceira hora da noite.
24 Ā, ka whaka­hau ia ki a rāua, kia whaka­ritea mai he kararehe, hei whaka­noho­anga iho mō Paora ki runga, kia kawea oratia ai ia ki a Pirika, ki te kāwana.”
24 Aprontai também cavalgaduras para Paulo, que tendes de levar com toda a segurança ao governador Félix.
25 Ā, i tuhi­tuhia e ia he puka­puka, ka pēnei:
25 E ele escreveu uma carta nestes termos:
26 “Nā, Karau­ria Raihia ki a Pirika, ki te kāwana pai rawa, Tēnā koe.
26 Cláudio Lísias ao excelentíssimo governador Félix, saúde!
27 I hopu­kia tēnei tangata e ngā Hūrai, ā, i a ia ka tata te whaka­matea e rātou, ka puta atu ahau me ngā hōia, ā, tango­hia mai ana ia; i rongo hoki ahau nō Roma ia.
27 Esse homem foi preso pelos judeus e estava a ponto de ser morto por eles, quando eu, sobrevindo com a tropa, o livrei, ao saber que era romano.
28 I mea anō ahau kia rongo i te take i whaka­wā­kia ai ia e rātou, ā, āra­hina ana ia e ahau ki tō rātou rū­nanga.
28 Então, querendo saber a causa por que o acusavam, levei-o ao Grande Conselho.
29 Nā ka kite ahau he kupu tau­tohe nō tō rātou ture i whaka­wā­kia ai ia, kāhore hoki ōna hē i tika ai te mate, te here rānei.
29 Soube que era acusado sobre questões da lei deles, sem haver nele delito algum que merecesse morte ou prisão.
30 Ā, nō te whaka­atu­ranga mai ki ahau, kei te whaka­papa­tia he mate mō te tangata nei, tonoa tonu­tia ia e ahau ki a koe, i mea hoki ahau ki ōna kai­whaka­pae, kia kōrero­tia ki a koe ngā mea mōna.”
30 Mas, como tivesse chegado a mim a notícia das traições que maquinavam contra ele, envio-o com urgência a ti, intimando também aos acusadores que recorram a ti. Adeus.
31 Nā, ka mau ngā hōia ki a Paora, ka pērā me te mea i kōrero­tia ki a rātou, ā, āra­hina ana ia i te pō ki Anatipatari.
31 Os soldados, conforme lhes fora ordenado, tomaram Paulo e o levaram de noite a Antipátride.
32 Ao ake te rā ka tukua atu ngā tāngata eke hōiho hei hoa haere mōna, ā, hoki ana rātou ki te pā.
32 No dia seguinte, voltaram para a guarnição, deixando que os soldados da cavalaria o escoltassem.
33 Ā, nō te taenga o ērā ki Hiha­ria, ka hoatu te puka­puka ki te kāwana, ā, whaka­tū­ria ana a Paora ki tōna aro­aro.
33 À sua chegada a Cesaréia, entregaram ao governador a carta e apresentaram-lhe também Paulo.
34 Ā, nō te tiro­hanga iho o te kāwana, ka ui, nō tēhea kāwana­tanga ia; ā, i tōna rongo­nga nō Kiri­kia ia,
34 Ele, depois de lê-la e perguntar de que província ele era, sabendo que era da Cilícia, disse:
35 ka mea ia, “Ka whaka­rongo ahau ki a koe, ina tae mai anō hoki ōu kai­whaka­pae.” Ā, i whaka­hau ia, kia tiaki­na ia i roto i te whare whaka­wā o Herora.
35 Ouvir-te-ei quando chegarem teus acusadores. Mandou, então, que Paulo fosse guardado no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.