Atos 23

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nā, ka ti­tiro pū a Paora ki te rū­nanga, ka mea, “E ōku tuā­kana, tika tonu ki tōku mahara tāku whaka­haere i te aro­aro o te Atua, ā taea noatia tēnei rā.”
1 Fitando Paulo os olhos no sinédrio, disse: Varões irmãos, até o dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Nā, ka mea a Anania tohu­nga nui ki te hunga e tū ana i tōna taha, kia pākia tōna māngai.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Anō rā, ko Paora ki a ia, “Tēnei ake ka papaki te Atua i a koe, e te paki­tara kua oti te pani ki te paru mā! Ā, ka noho mai koe hei whaka­wā i ahau i tā te ture i whaka­takoto ai, me te whaka­hau anō kia pākia ahau, e hē nei tēnā ki te ture?”
3 Então Paulo lhe disse: Deus te ferirá a ti, parede branqueada; tu estás aí sentado para julgar-me segundo a lei, e contra a lei mandas que eu seja ferido?
4 Nā, ka mea te hunga e tū tata ana, “E whaka­manu­manu ana koe ki te tohu­nga nui a te Atua?”
4 Os que estavam ali disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Anō rā ko Paora, “Kīhau ahau i mātau, e ōku tuā­kana, ko ia te tohu­nga nui; kua oti hoki te tuhi­tuhi, ‘Aua e kōrero­tia kino­tia te ranga­tira o tōu iwi.’ ”
5 Disse Paulo: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Ā, nō ka kite a Paora nō ngā Haruki ētahi, ko ētahi nō ngā Parihi, ka karanga ia i roto i te rū­nanga, “E ōku tuā­kana, he Parihi ahau, he tama nā ngā Parihi. Ko te aranga o te hunga mate e tūmanako­hia nei te mea e whaka­wā­kia nei ahau.”
6 Sabendo Paulo que uma parte era de saduceus e outra de fariseus, clamou no sinédrio: Varões irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseus; é por causa da esperança da ressurreição dos mortos que estou sendo julgado.
7 Ā, nō tāna kōrero­tanga i tēnei, ka tohe­tohe ngā Parihi rātou ko ngā Haruki; ka wahi­rua hoki te hui­hui.
7 Ora, dizendo ele isto, surgiu dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 E mea ana hoki ngā Haruki, kāhore he aranga, kāhore he ana­hera, he wairua rānei; ko ngā Parihi ia e whaka­ae ana ki aua mea e rua.
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 Ā, ka nui te nga­ngare; ka whaka­tika ētahi o ngā kara­ipi o tō ngā Parihi taha, ka totohe, ka mea, “Kāhore anō i mau i a mātou te hē o tēnei tangata. Tēnā, ka pēhea, me­he­mea kua kōrero tētahi wairua ki a ia, tētahi ana­hera rānei?”
9 Daí procedeu grande clamor; e levantando-se alguns da parte dos fariseus, altercavam, dizendo: Não achamos nenhum mal neste homem. E se algum espírito ou anjo lhe falou, não resistamos a Deus.
10 Ā, nō ka nui te nga­ngau, ka mataku te ranga­tira mano kei motu­motu­hia a Paora e rātou, nā, ungā ana e ia ngā hōia kia heke atu, ki te tango mai i a ia i roto i a rātou, kia āra­hina hoki ki te pā.
10 E avolumando-se a dissenção, o comandante, temendo que Paulo fosse por eles despedaçado, mandou que os soldados descessem e o tirassem do meio deles e o levassem para a fortaleza.
11 Ā, i taua pō ka tū te Ariki ki tōna taha, ka mea, “Kia māia! Kia pēnā i a koe i whaka­atu nā mōku i Hiruhārama, tāu whaka­atu hoki ki Roma.”
11 Na noite seguinte, apresentou-se-lhe o Senhor e disse: Tem bom ânimo: porque, como deste testemunho de mim em Jerusalém, assim importa que o dês também em Roma.
12 Ao ake te rā, ka hui­hui ētahi o ngā Hūrai, ka maka oati ki a rātou anō, ka mea, kia kaua rātou e kai, kia kaua e inu, kia whaka­matea rā anō e rātou a Paora.
12 Quando já era dia, coligaram-se os judeus e juraram sob pena de maldição que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 Ā, e whā tekau nga­horo ngā tāngata nāna tēnei oati­tanga.
13 Eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração;
14 Nā, ka haere rātou ki ngā tohu­nga nui rātou ko ngā kaumātua, ka mea, “Kua oati mātou i tētahi oati nui, kia kaua e pā kai, kia mate rā anō a Paora i a mātou.
14 e estes foram ter com os principais sacerdotes e anciãos, e disseram: Conjuramo-nos sob pena de maldição a não provarmos coisa alguma até que matemos a Paulo.
15 Nā, mā koutou tahi ko te rū­nanga e kī atu ki te ranga­tira mano kia āra­hina iho ia ki a koutou āpōpō, me te mea nei e mea ana koutou kia āta mōhio­tia te take ki a ia. Ko mātou ia, i te mea kīanō ia i tata noa, ka noho rite ki te whaka­mate i a ia.”
15 Agora, pois, vós, com o sinédrio, rogai ao comandante que o mande descer perante vós como se houvésseis de examinar com mais precisão a sua causa; e nós estamos prontos para matá-lo antes que ele chegue.
16 Otirā, ka rongo te tama a te tua­hine o Paora ki tō rātou whaka­aro whaka­papa, ka haere ia, ka tomo ki te pā, ka kōrero ki a Paora.
16 Mas o filho da irmã de Paulo, tendo sabido da cilada, foi, entrou na fortaleza e avisou a Paulo.
17 Kātahi, ka karanga a Paora ki tētahi kene­turio, ka mea, “Ārahina atu te tama­iti nei ki te ranga­tira mano; he kōrero hoki tāna ki a ia”.
17 Chamando Paulo um dos centuriões, disse: Leva este moço ao comandante, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Nā, ka mau ia ki a ia, ka ārahi i a ia ki te ranga­tira mano, ka mea, “I karanga te here­here, a Paora, i ahau, i mea kia āra­hina mai tēnei tama­iti ki a koe, he kōrero hoki tāna ki a koe.”
18 Tomando-o ele, pois, levou-o ao comandante e disse: O preso Paulo, chamando-me, pediu-me que trouxesse à tua presença este moço, que tem alguma coisa a dizer-te.
19 Nā, ka mau te ranga­tira mano ki tōna ringa, ka haere ki tahaki, ka ui atu, “He aha tāu mea hei kōrero ki ahau?”
19 O comandante tomou-o pela mão e, retirando-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que é que tens a contar-me?
20 Anō rā ko tērā, “Kua whaka­takoto whaka­aro ngā Hūrai kia mea ki a koe kia āra­hina iho a Paora āpōpō ki te rū­nanga, ānō e āta uia anō e koe tētahi atu mea mōna.
20 Disse ele: Os judeus combinaram rogar-te que amanhã mandes Paulo descer ao sinédrio, como que tendo de inquirir com mais precisão algo a seu respeito.
21 Nā, aua koe e rongo ki a rātou; e whā hoki tekau nga­horo tāngata o rātou e whanga ana ki a ia. Kua puaki tā rātou oati, kia kaua e kai, kia kaua e inu, kia mate rā anō ia i a rātou. Nā, kua rite tēnei rātou, e tatari ana ki te kupu whaka­ae i a koe.”
21 Tu, pois, não te deixes persuadir por eles; porque mais de quarenta homens dentre eles armaram ciladas, os quais juraram sob pena de maldição não comerem nem beberem até que o tenham morto; e agora estão aprestados, esperando a tua promessa.
22 Kātahi, ka tukua atu taua tama­iti e te ranga­tira mano, ka mea ia, “Kaua e kōrero­tia ki tētahi tāu whaka­atu­ranga mai i ēnei mea ki ahau.”
22 Então o comandante despediu o moço, ordenando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Nā, toko­rua ngā kene­turio i karanga­tia e ia; i mea ia, “Kia rite mai ētahi hōia kia rua rau hei haere ki Hiha­ria, me ētahi hōia eke hōiho kia whitu tekau, me tētahi hunga mau mātia kia rua rau, i te toru o ngā hāora o te pō.
23 Chamando dois centuriões, disse: Aprontai para a terceira hora da noite duzentos soldados de infantaria, setenta de cavalaria e duzentos lanceiros para irem até Cesaréia.
24 Ā, ka whaka­hau ia ki a rāua, kia whaka­ritea mai he kararehe, hei whaka­noho­anga iho mō Paora ki runga, kia kawea oratia ai ia ki a Pirika, ki te kāwana.”
24 E mandou que aparelhassem cavalgaduras para que Paulo montasse, a fim de o levarem salvo ao governador Félix.
25 Ā, i tuhi­tuhia e ia he puka­puka, ka pēnei:
25 E escreveu-lhe uma carta nestes termos:
26 “Nā, Karau­ria Raihia ki a Pirika, ki te kāwana pai rawa, Tēnā koe.
26 Cláudio Lísias, ao excelentíssimo governador Félix, saúde.
27 I hopu­kia tēnei tangata e ngā Hūrai, ā, i a ia ka tata te whaka­matea e rātou, ka puta atu ahau me ngā hōia, ā, tango­hia mai ana ia; i rongo hoki ahau nō Roma ia.
27 Este homem foi preso pelos judeus, e estava a ponto de ser morto por eles quando eu sobrevim com a tropa e o livrei ao saber que era romano.
28 I mea anō ahau kia rongo i te take i whaka­wā­kia ai ia e rātou, ā, āra­hina ana ia e ahau ki tō rātou rū­nanga.
28 Querendo saber a causa por que o acusavam, levei-o ao sinédrio deles;
29 Nā ka kite ahau he kupu tau­tohe nō tō rātou ture i whaka­wā­kia ai ia, kāhore hoki ōna hē i tika ai te mate, te here rānei.
29 e achei que era acusado de questões da lei deles, mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou prisão.
30 Ā, nō te whaka­atu­ranga mai ki ahau, kei te whaka­papa­tia he mate mō te tangata nei, tonoa tonu­tia ia e ahau ki a koe, i mea hoki ahau ki ōna kai­whaka­pae, kia kōrero­tia ki a koe ngā mea mōna.”
30 E quando fui informado que haveria uma cilada contra o homem, logo to enviei, intimando também aos acusadores que perante ti se manifestem contra ele. Passa bem.
31 Nā, ka mau ngā hōia ki a Paora, ka pērā me te mea i kōrero­tia ki a rātou, ā, āra­hina ana ia i te pō ki Anatipatari.
31 Os soldados, pois, conforme lhes fora mandado, tomando a Paulo, o levaram de noite a Antipátride.
32 Ao ake te rā ka tukua atu ngā tāngata eke hōiho hei hoa haere mōna, ā, hoki ana rātou ki te pā.
32 Mas no dia seguinte, deixando aos de cavalaria irem com ele, voltaram à fortaleza;
33 Ā, nō te taenga o ērā ki Hiha­ria, ka hoatu te puka­puka ki te kāwana, ā, whaka­tū­ria ana a Paora ki tōna aro­aro.
33 os quais, logo que chegaram a Cesaréia e entregaram a carta ao governador, apresentaram-lhe também Paulo.
34 Ā, nō te tiro­hanga iho o te kāwana, ka ui, nō tēhea kāwana­tanga ia; ā, i tōna rongo­nga nō Kiri­kia ia,
34 Tendo lido a carta, o governador perguntou de que província ele era; e, sabendo que era da Cilícia, disse:
35 ka mea ia, “Ka whaka­rongo ahau ki a koe, ina tae mai anō hoki ōu kai­whaka­pae.” Ā, i whaka­hau ia, kia tiaki­na ia i roto i te whare whaka­wā o Herora.
35 Ouvir-te-ei quando chegarem também os teus acusadores; e mandou que fosse guardado no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.