Atos 23

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nā, ka ti­tiro pū a Paora ki te rū­nanga, ka mea, “E ōku tuā­kana, tika tonu ki tōku mahara tāku whaka­haere i te aro­aro o te Atua, ā taea noatia tēnei rā.”
1 Fitando Paulo os olhos no Sinédrio, disse: Varões, irmãos, tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência até ao dia de hoje.
2 Nā, ka mea a Anania tohu­nga nui ki te hunga e tū ana i tōna taha, kia pākia tōna māngai.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam perto dele que lhe batessem na boca.
3 Anō rā, ko Paora ki a ia, “Tēnei ake ka papaki te Atua i a koe, e te paki­tara kua oti te pani ki te paru mā! Ā, ka noho mai koe hei whaka­wā i ahau i tā te ture i whaka­takoto ai, me te whaka­hau anō kia pākia ahau, e hē nei tēnā ki te ture?”
3 Então, lhe disse Paulo: Deus há de ferir-te, parede branqueada! Tu estás aí sentado para julgar-me segundo a lei e, contra a lei, mandas agredir-me?
4 Nā, ka mea te hunga e tū tata ana, “E whaka­manu­manu ana koe ki te tohu­nga nui a te Atua?”
4 Os que estavam a seu lado disseram: Estás injuriando o sumo sacerdote de Deus?
5 Anō rā ko Paora, “Kīhau ahau i mātau, e ōku tuā­kana, ko ia te tohu­nga nui; kua oti hoki te tuhi­tuhi, ‘Aua e kōrero­tia kino­tia te ranga­tira o tōu iwi.’ ”
5 Respondeu Paulo: Não sabia, irmãos, que ele é sumo sacerdote; porque está escrito: Não falarás mal de uma autoridade do teu povo.
6 Ā, nō ka kite a Paora nō ngā Haruki ētahi, ko ētahi nō ngā Parihi, ka karanga ia i roto i te rū­nanga, “E ōku tuā­kana, he Parihi ahau, he tama nā ngā Parihi. Ko te aranga o te hunga mate e tūmanako­hia nei te mea e whaka­wā­kia nei ahau.”
6 Sabendo Paulo que uma parte do Sinédrio se compunha de saduceus e outra, de fariseus, exclamou: Varões, irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseus! No tocante à esperança e à ressurreição dos mortos sou julgado!
7 Ā, nō tāna kōrero­tanga i tēnei, ka tohe­tohe ngā Parihi rātou ko ngā Haruki; ka wahi­rua hoki te hui­hui.
7 Ditas estas palavras, levantou-se grande dissensão entre fariseus e saduceus, e a multidão se dividiu.
8 E mea ana hoki ngā Haruki, kāhore he aranga, kāhore he ana­hera, he wairua rānei; ko ngā Parihi ia e whaka­ae ana ki aua mea e rua.
8 Pois os saduceus declaram não haver ressurreição, nem anjo, nem espírito; ao passo que os fariseus admitem todas essas coisas.
9 Ā, ka nui te nga­ngare; ka whaka­tika ētahi o ngā kara­ipi o tō ngā Parihi taha, ka totohe, ka mea, “Kāhore anō i mau i a mātou te hē o tēnei tangata. Tēnā, ka pēhea, me­he­mea kua kōrero tētahi wairua ki a ia, tētahi ana­hera rānei?”
9 Houve, pois, grande vozearia. E, levantando-se alguns escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Não achamos neste homem mal algum; e será que algum espírito ou anjo lhe tenha falado?
10 Ā, nō ka nui te nga­ngau, ka mataku te ranga­tira mano kei motu­motu­hia a Paora e rātou, nā, ungā ana e ia ngā hōia kia heke atu, ki te tango mai i a ia i roto i a rātou, kia āra­hina hoki ki te pā.
10 Tomando vulto a celeuma, temendo o comandante que fosse Paulo espedaçado por eles, mandou descer a guarda para que o retirassem dali e o levassem para a fortaleza.
11 Ā, i taua pō ka tū te Ariki ki tōna taha, ka mea, “Kia māia! Kia pēnā i a koe i whaka­atu nā mōku i Hiruhārama, tāu whaka­atu hoki ki Roma.”
11 Na noite seguinte, o Senhor, pondo-se ao lado dele, disse: Coragem! Pois do modo por que deste testemunho a meu respeito em Jerusalém, assim importa que também o faças em Roma.
12 Ao ake te rā, ka hui­hui ētahi o ngā Hūrai, ka maka oati ki a rātou anō, ka mea, kia kaua rātou e kai, kia kaua e inu, kia whaka­matea rā anō e rātou a Paora.
12 Quando amanheceu, os judeus se reuniram e, sob anátema, juraram que não haviam de comer, nem beber, enquanto não matassem Paulo.
13 Ā, e whā tekau nga­horo ngā tāngata nāna tēnei oati­tanga.
13 Eram mais de quarenta os que entraram nesta conspirata.
14 Nā, ka haere rātou ki ngā tohu­nga nui rātou ko ngā kaumātua, ka mea, “Kua oati mātou i tētahi oati nui, kia kaua e pā kai, kia mate rā anō a Paora i a mātou.
14 Estes, indo ter com os principais sacerdotes e os anciãos, disseram: Juramos, sob pena de anátema, não comer coisa alguma, enquanto não matarmos Paulo.
15 Nā, mā koutou tahi ko te rū­nanga e kī atu ki te ranga­tira mano kia āra­hina iho ia ki a koutou āpōpō, me te mea nei e mea ana koutou kia āta mōhio­tia te take ki a ia. Ko mātou ia, i te mea kīanō ia i tata noa, ka noho rite ki te whaka­mate i a ia.”
15 Agora, pois, notificai ao comandante, juntamente com o Sinédrio, que vo-lo apresente como se estivésseis para investigar mais acuradamente a sua causa; e nós, antes que ele chegue, estaremos prontos para assassiná-lo.
16 Otirā, ka rongo te tama a te tua­hine o Paora ki tō rātou whaka­aro whaka­papa, ka haere ia, ka tomo ki te pā, ka kōrero ki a Paora.
16 Mas o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido a trama, foi, entrou na fortaleza e de tudo avisou a Paulo.
17 Kātahi, ka karanga a Paora ki tētahi kene­turio, ka mea, “Ārahina atu te tama­iti nei ki te ranga­tira mano; he kōrero hoki tāna ki a ia”.
17 Então, este, chamando um dos centuriões, disse: Leva este rapaz ao comandante, porque tem alguma coisa a comunicar-lhe.
18 Nā, ka mau ia ki a ia, ka ārahi i a ia ki te ranga­tira mano, ka mea, “I karanga te here­here, a Paora, i ahau, i mea kia āra­hina mai tēnei tama­iti ki a koe, he kōrero hoki tāna ki a koe.”
18 Tomando-o, pois, levou-o ao comandante, dizendo: O preso Paulo, chamando-me, pediu-me que trouxesse à tua presença este rapaz, pois tem algo que dizer-te.
19 Nā, ka mau te ranga­tira mano ki tōna ringa, ka haere ki tahaki, ka ui atu, “He aha tāu mea hei kōrero ki ahau?”
19 Tomou-o pela mão o comandante e, pondo-se à parte, perguntou-lhe: Que tens a comunicar-me?
20 Anō rā ko tērā, “Kua whaka­takoto whaka­aro ngā Hūrai kia mea ki a koe kia āra­hina iho a Paora āpōpō ki te rū­nanga, ānō e āta uia anō e koe tētahi atu mea mōna.
20 Respondeu ele: Os judeus decidiram rogar-te que, amanhã, apresentes Paulo ao Sinédrio, como se houvesse de inquirir mais acuradamente a seu respeito.
21 Nā, aua koe e rongo ki a rātou; e whā hoki tekau nga­horo tāngata o rātou e whanga ana ki a ia. Kua puaki tā rātou oati, kia kaua e kai, kia kaua e inu, kia mate rā anō ia i a rātou. Nā, kua rite tēnei rātou, e tatari ana ki te kupu whaka­ae i a koe.”
21 Tu, pois, não te deixes persuadir, porque mais de quarenta entre eles estão pactuados entre si, sob anátema, de não comer, nem beber, enquanto não o matarem; e, agora, estão prontos, esperando a tua promessa.
22 Kātahi, ka tukua atu taua tama­iti e te ranga­tira mano, ka mea ia, “Kaua e kōrero­tia ki tētahi tāu whaka­atu­ranga mai i ēnei mea ki ahau.”
22 Então, o comandante despediu o rapaz, recomendando-lhe que a ninguém dissesse ter-lhe trazido estas informações.
23 Nā, toko­rua ngā kene­turio i karanga­tia e ia; i mea ia, “Kia rite mai ētahi hōia kia rua rau hei haere ki Hiha­ria, me ētahi hōia eke hōiho kia whitu tekau, me tētahi hunga mau mātia kia rua rau, i te toru o ngā hāora o te pō.
23 Chamando dois centuriões, ordenou: Tende de prontidão, desde a hora terceira da noite, duzentos soldados, setenta de cavalaria e duzentos lanceiros para irem até Cesareia;
24 Ā, ka whaka­hau ia ki a rāua, kia whaka­ritea mai he kararehe, hei whaka­noho­anga iho mō Paora ki runga, kia kawea oratia ai ia ki a Pirika, ki te kāwana.”
24 preparai também animais para fazer Paulo montar e ir com segurança ao governador Félix.
25 Ā, i tuhi­tuhia e ia he puka­puka, ka pēnei:
25 E o comandante escreveu uma carta nestes termos:
26 “Nā, Karau­ria Raihia ki a Pirika, ki te kāwana pai rawa, Tēnā koe.
26 Cláudio Lísias ao excelentíssimo governador Félix, saúde.
27 I hopu­kia tēnei tangata e ngā Hūrai, ā, i a ia ka tata te whaka­matea e rātou, ka puta atu ahau me ngā hōia, ā, tango­hia mai ana ia; i rongo hoki ahau nō Roma ia.
27 Este homem foi preso pelos judeus e estava prestes a ser morto por eles, quando eu, sobrevindo com a guarda, o livrei, por saber que ele era romano.
28 I mea anō ahau kia rongo i te take i whaka­wā­kia ai ia e rātou, ā, āra­hina ana ia e ahau ki tō rātou rū­nanga.
28 Querendo certificar-me do motivo por que o acusavam, fi-lo descer ao Sinédrio deles;
29 Nā ka kite ahau he kupu tau­tohe nō tō rātou ture i whaka­wā­kia ai ia, kāhore hoki ōna hē i tika ai te mate, te here rānei.
29 verifiquei ser ele acusado de coisas referentes à lei que os rege, nada, porém, que justificasse morte ou mesmo prisão.
30 Ā, nō te whaka­atu­ranga mai ki ahau, kei te whaka­papa­tia he mate mō te tangata nei, tonoa tonu­tia ia e ahau ki a koe, i mea hoki ahau ki ōna kai­whaka­pae, kia kōrero­tia ki a koe ngā mea mōna.”
30 Sendo eu informado de que ia haver uma cilada contra o homem, tratei de enviá-lo a ti, sem demora, intimando também os acusadores a irem dizer, na tua presença, o que há contra ele. [Saúde.]
31 Nā, ka mau ngā hōia ki a Paora, ka pērā me te mea i kōrero­tia ki a rātou, ā, āra­hina ana ia i te pō ki Anatipatari.
31 Os soldados, pois, conforme lhes foi ordenado, tomaram Paulo e, durante a noite, o conduziram até Antipátride;
32 Ao ake te rā ka tukua atu ngā tāngata eke hōiho hei hoa haere mōna, ā, hoki ana rātou ki te pā.
32 no dia seguinte, voltaram para a fortaleza, tendo deixado aos de cavalaria o irem com ele;
33 Ā, nō te taenga o ērā ki Hiha­ria, ka hoatu te puka­puka ki te kāwana, ā, whaka­tū­ria ana a Paora ki tōna aro­aro.
33 os quais, chegando a Cesareia, entregaram a carta ao governador e também lhe apresentaram Paulo.
34 Ā, nō te tiro­hanga iho o te kāwana, ka ui, nō tēhea kāwana­tanga ia; ā, i tōna rongo­nga nō Kiri­kia ia,
34 Lida a carta, perguntou o governador de que província ele era; e, quando soube que era da Cilícia,
35 ka mea ia, “Ka whaka­rongo ahau ki a koe, ina tae mai anō hoki ōu kai­whaka­pae.” Ā, i whaka­hau ia, kia tiaki­na ia i roto i te whare whaka­wā o Herora.
35 disse: Ouvir-te-ei quando chegarem os teus acusadores. E mandou que ele fosse detido no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.