Atos 23

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Nā, ka ti­tiro pū a Paora ki te rū­nanga, ka mea, “E ōku tuā­kana, tika tonu ki tōku mahara tāku whaka­haere i te aro­aro o te Atua, ā taea noatia tēnei rā.”
1 E, pondo Paulo os olhos no conselho, disse: Homens irmãos, até ao dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Nā, ka mea a Anania tohu­nga nui ki te hunga e tū ana i tōna taha, kia pākia tōna māngai.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Anō rā, ko Paora ki a ia, “Tēnei ake ka papaki te Atua i a koe, e te paki­tara kua oti te pani ki te paru mā! Ā, ka noho mai koe hei whaka­wā i ahau i tā te ture i whaka­takoto ai, me te whaka­hau anō kia pākia ahau, e hē nei tēnā ki te ture?”
3 Então Paulo lhe disse: Deus te ferirá, parede branqueada; tu estás aqui assentado para julgar-me conforme a lei, e contra a lei me mandas ferir?
4 Nā, ka mea te hunga e tū tata ana, “E whaka­manu­manu ana koe ki te tohu­nga nui a te Atua?”
4 E os que ali estavam disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Anō rā ko Paora, “Kīhau ahau i mātau, e ōku tuā­kana, ko ia te tohu­nga nui; kua oti hoki te tuhi­tuhi, ‘Aua e kōrero­tia kino­tia te ranga­tira o tōu iwi.’ ”
5 E Paulo disse: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Ā, nō ka kite a Paora nō ngā Haruki ētahi, ko ētahi nō ngā Parihi, ka karanga ia i roto i te rū­nanga, “E ōku tuā­kana, he Parihi ahau, he tama nā ngā Parihi. Ko te aranga o te hunga mate e tūmanako­hia nei te mea e whaka­wā­kia nei ahau.”
6 E Paulo, sabendo que uma parte era de saduceus e outra de fariseus, clamou no conselho: Homens irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseu; no tocante à esperança e ressurreição dos mortos sou julgado.
7 Ā, nō tāna kōrero­tanga i tēnei, ka tohe­tohe ngā Parihi rātou ko ngā Haruki; ka wahi­rua hoki te hui­hui.
7 E, havendo dito isto, houve dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 E mea ana hoki ngā Haruki, kāhore he aranga, kāhore he ana­hera, he wairua rānei; ko ngā Parihi ia e whaka­ae ana ki aua mea e rua.
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 Ā, ka nui te nga­ngare; ka whaka­tika ētahi o ngā kara­ipi o tō ngā Parihi taha, ka totohe, ka mea, “Kāhore anō i mau i a mātou te hē o tēnei tangata. Tēnā, ka pēhea, me­he­mea kua kōrero tētahi wairua ki a ia, tētahi ana­hera rānei?”
9 E originou-se um grande clamor; e, levantando-se os escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Nenhum mal achamos neste homem, e, se algum espírito ou anjo lhe falou, não lutemos contra Deus.
10 Ā, nō ka nui te nga­ngau, ka mataku te ranga­tira mano kei motu­motu­hia a Paora e rātou, nā, ungā ana e ia ngā hōia kia heke atu, ki te tango mai i a ia i roto i a rātou, kia āra­hina hoki ki te pā.
10 E, havendo grande dissensão, o tribuno, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a soldadesca, para que o tirassem do meio deles, e o levassem para a fortaleza.
11 Ā, i taua pō ka tū te Ariki ki tōna taha, ka mea, “Kia māia! Kia pēnā i a koe i whaka­atu nā mōku i Hiruhārama, tāu whaka­atu hoki ki Roma.”
11 E na noite seguinte, apresentando-se-lhe o Senhor, disse: Paulo, tem ânimo; porque, como de mim testificaste em Jerusalém, assim importa que testifiques também em Roma.
12 Ao ake te rā, ka hui­hui ētahi o ngā Hūrai, ka maka oati ki a rātou anō, ka mea, kia kaua rātou e kai, kia kaua e inu, kia whaka­matea rā anō e rātou a Paora.
12 E, quando já era dia, alguns dos judeus fizeram uma conspiração, e juraram, dizendo que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 Ā, e whā tekau nga­horo ngā tāngata nāna tēnei oati­tanga.
13 E eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração.
14 Nā, ka haere rātou ki ngā tohu­nga nui rātou ko ngā kaumātua, ka mea, “Kua oati mātou i tētahi oati nui, kia kaua e pā kai, kia mate rā anō a Paora i a mātou.
14 E estes foram ter com os principais dos sacerdotes e anciãos, e disseram: Conjuramo-nos, sob pena de maldição, a nada provarmos até que matemos a Paulo.
15 Nā, mā koutou tahi ko te rū­nanga e kī atu ki te ranga­tira mano kia āra­hina iho ia ki a koutou āpōpō, me te mea nei e mea ana koutou kia āta mōhio­tia te take ki a ia. Ko mātou ia, i te mea kīanō ia i tata noa, ka noho rite ki te whaka­mate i a ia.”
15 Agora, pois, vós, com o conselho, rogai ao tribuno que vo-lo traga amanhã, como que querendo saber mais alguma coisa de seus negócios, e, antes que chegue, estaremos prontos para o matar.
16 Otirā, ka rongo te tama a te tua­hine o Paora ki tō rātou whaka­aro whaka­papa, ka haere ia, ka tomo ki te pā, ka kōrero ki a Paora.
16 E o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido acerca desta cilada, foi, e entrou na fortaleza, e o anunciou a Paulo.
17 Kātahi, ka karanga a Paora ki tētahi kene­turio, ka mea, “Ārahina atu te tama­iti nei ki te ranga­tira mano; he kōrero hoki tāna ki a ia”.
17 E Paulo, chamando a si um dos centuriões, disse: Leva este jovem ao tribuno, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Nā, ka mau ia ki a ia, ka ārahi i a ia ki te ranga­tira mano, ka mea, “I karanga te here­here, a Paora, i ahau, i mea kia āra­hina mai tēnei tama­iti ki a koe, he kōrero hoki tāna ki a koe.”
18 Tomando-o ele, pois, o levou ao tribuno, e disse: O preso Paulo, chamando-me a si, rogou-me que trouxesse este jovem, que tem alguma coisa para dizer-te.
19 Nā, ka mau te ranga­tira mano ki tōna ringa, ka haere ki tahaki, ka ui atu, “He aha tāu mea hei kōrero ki ahau?”
19 E o tribuno, tomando-o pela mão, e pondo-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que tens que me contar?
20 Anō rā ko tērā, “Kua whaka­takoto whaka­aro ngā Hūrai kia mea ki a koe kia āra­hina iho a Paora āpōpō ki te rū­nanga, ānō e āta uia anō e koe tētahi atu mea mōna.
20 E disse ele: Os judeus se concertaram rogar-te que amanhã leves Paulo ao conselho, como que tendo de inquirir dele mais alguma coisa ao certo.
21 Nā, aua koe e rongo ki a rātou; e whā hoki tekau nga­horo tāngata o rātou e whanga ana ki a ia. Kua puaki tā rātou oati, kia kaua e kai, kia kaua e inu, kia mate rā anō ia i a rātou. Nā, kua rite tēnei rātou, e tatari ana ki te kupu whaka­ae i a koe.”
21 Mas tu não os creias; porque mais de quarenta homens de entre eles lhe andam armando ciladas; os quais se obrigaram, sob pena de maldição, a não comer nem beber até que o tenham morto; e já estão apercebidos, esperando de ti promessa.
22 Kātahi, ka tukua atu taua tama­iti e te ranga­tira mano, ka mea ia, “Kaua e kōrero­tia ki tētahi tāu whaka­atu­ranga mai i ēnei mea ki ahau.”
22 Então o tribuno despediu o jovem, mandando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Nā, toko­rua ngā kene­turio i karanga­tia e ia; i mea ia, “Kia rite mai ētahi hōia kia rua rau hei haere ki Hiha­ria, me ētahi hōia eke hōiho kia whitu tekau, me tētahi hunga mau mātia kia rua rau, i te toru o ngā hāora o te pō.
23 E, chamando dois centuriões, lhes disse: Aprontai para as três horas da noite duzentos soldados, e setenta de cavalaria, e duzentos archeiros para irem até Cesaréia;
24 Ā, ka whaka­hau ia ki a rāua, kia whaka­ritea mai he kararehe, hei whaka­noho­anga iho mō Paora ki runga, kia kawea oratia ai ia ki a Pirika, ki te kāwana.”
24 E aparelhai animais, para que, pondo neles a Paulo, o levem salvo ao presidente Félix.
25 Ā, i tuhi­tuhia e ia he puka­puka, ka pēnei:
25 E escreveu uma carta, que continha isto:
26 “Nā, Karau­ria Raihia ki a Pirika, ki te kāwana pai rawa, Tēnā koe.
26 Cláudio Lísias, a Félix, potentíssimo presidente, saúde.
27 I hopu­kia tēnei tangata e ngā Hūrai, ā, i a ia ka tata te whaka­matea e rātou, ka puta atu ahau me ngā hōia, ā, tango­hia mai ana ia; i rongo hoki ahau nō Roma ia.
27 Esse homem foi preso pelos judeus; e, estando já a ponto de ser morto por eles, sobrevim eu com a soldadesca, e o livrei, informado de que era romano.
28 I mea anō ahau kia rongo i te take i whaka­wā­kia ai ia e rātou, ā, āra­hina ana ia e ahau ki tō rātou rū­nanga.
28 E, querendo saber a causa por que o acusavam, o levei ao seu conselho.
29 Nā ka kite ahau he kupu tau­tohe nō tō rātou ture i whaka­wā­kia ai ia, kāhore hoki ōna hē i tika ai te mate, te here rānei.
29 E achei que o acusavam de algumas questões da sua lei; mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou de prisão.
30 Ā, nō te whaka­atu­ranga mai ki ahau, kei te whaka­papa­tia he mate mō te tangata nei, tonoa tonu­tia ia e ahau ki a koe, i mea hoki ahau ki ōna kai­whaka­pae, kia kōrero­tia ki a koe ngā mea mōna.”
30 E, sendo-me notificado que os judeus haviam de armar ciladas a esse homem, logo to enviei, mandando também aos acusadores que perante ti digam o que tiverem contra ele. Passa bem.
31 Nā, ka mau ngā hōia ki a Paora, ka pērā me te mea i kōrero­tia ki a rātou, ā, āra­hina ana ia i te pō ki Anatipatari.
31 Tomando, pois, os soldados a Paulo, como lhe fora mandado, o trouxeram de noite a Antipátride.
32 Ao ake te rā ka tukua atu ngā tāngata eke hōiho hei hoa haere mōna, ā, hoki ana rātou ki te pā.
32 E no dia seguinte, deixando aos de cavalo irem com ele, tornaram à fortaleza.
33 Ā, nō te taenga o ērā ki Hiha­ria, ka hoatu te puka­puka ki te kāwana, ā, whaka­tū­ria ana a Paora ki tōna aro­aro.
33 Os quais, logo que chegaram a Cesaréia, e entregaram a carta ao presidente, lhe apresentaram Paulo.
34 Ā, nō te tiro­hanga iho o te kāwana, ka ui, nō tēhea kāwana­tanga ia; ā, i tōna rongo­nga nō Kiri­kia ia,
34 E o presidente, lida a carta, perguntou de que província era; e, sabendo que era da Cilícia,
35 ka mea ia, “Ka whaka­rongo ahau ki a koe, ina tae mai anō hoki ōu kai­whaka­pae.” Ā, i whaka­hau ia, kia tiaki­na ia i roto i te whare whaka­wā o Herora.
35 Disse: Ouvir-te-ei, quando também aqui vierem os teus acusadores. E mandou que o guardassem no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.