Atos 21

mri (MRI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Heoi, ka wehe mātou i a rātou, ka rere, ā, tika tonu atu, tae noa ki Koha, ā, ao ake te rā kei Roro, i reira atu ki Pātara.
1 Depois de nos despedirmos, navegamos em direção à ilha de Cós. No dia seguinte, chegamos a Rodes e, então, a Pátara.
2 Nā, ka roko­hanga tētahi kai­puke e whaka­whiti atu ana ki Pini­kia, ā, eke ana mātou ki runga, rere ana.
2 Ali, embarcamos num navio que partia para a Fenícia.
3 Ā, ka kitea Kai­peru, ka mahue ake i te taha ki mauī, ka rere atu mātou ki Hīria, ā, ka ū ki Tāira; hei reira hoki te kai­puke ruke ai i tōna utanga.
3 Avistamos a ilha de Chipre, passamos por ela à nossa esquerda e aportamos em Tiro, na Síria, onde o navio deixaria sua carga.
4 Ā, ka kitea ngā ākonga, e whitu ngā rā i noho ai mātou ki reira. Ka kōrero hoki rātou ki a Paora, he mea nā te Wairua, kia kaua ia e haere ki Hiruhārama.
4 No desembarque, encontramos os discípulos que ali viviam e ficamos com eles por uma semana. Pelo Espírito, eles advertiam Paulo de que não fosse a Jerusalém.
5 Ā, ka rite aua rā o mātou, ka puta atu mātou, ka haere; me te kawe anō rātou katoa, me ngā wāhine, me ngā tama­riki, i a mātou ā waho rā anō o te pā. Nā, ka tukua ō mātou turi ki te taha­tai, ka īnoi;
5 Ao fim de nosso tempo ali, voltamos ao navio, e toda a congregação, incluindo mulheres e crianças, saiu da cidade e nos acompanhou até a praia. Ali nos ajoelhamos, oramos
6 kātahi ka poro­poro­aki mātou tētahi ki tētahi; ā, eke ana mātou ki te kai­puke; ko rātou ia i hoki ki ō rātou kāinga.
6 e nos despedimos. Então subimos a bordo, e eles voltaram para casa.
7 Ā, ka tutuki tō mātou rere­nga atu i Tāira, ka tae ki Toromai, nā, ka oha atu ki ngā tēina, ā, kotahi te rā i noho ai ki a rātou.
7 Depois que partimos de Tiro, chegamos a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos e passamos um dia.
8 I te aonga ake ka tūria atu e mātou, ka haere ki Hiha­ria; ā, tomo ana ki te whare o Piripi kai­kauwhau, ko ia nei tētahi o ngā toko­whitu; noho ana i a ia.
8 No dia seguinte, prosseguimos para Cesareia e nos hospedamos na casa de Filipe, o evangelista, um dos sete que tinham servido na igreja em Jerusalém.
9 Nā, toko­whā ngā tamā­hine a taua tangata, he wāhina, he poro­piti.
9 Ele tinha quatro filhas solteiras que profetizavam.
10 Ā, ka maha ō mātou rā i noho ai, ka haere mai tētahi poro­piti i Hūria, ko Akapu te ingoa.
10 Muitos dias depois, chegou da Judeia um profeta chamado Ágabo.
11 Ā, nō tō rātou taenga mai ki a mātou, ka mau ki te whī­tiki o Paora, herea iho e ia ōna ake ringa me ōna wae­wae, ka mea, “Ko tā te Wairua Tapu kōrero tēnei, E pēnei­tia te here te tangata nōna tēnei whī­tiki e ngā Hūrai i Hiruhārama, e tukua atu anō ia ki ngā ringa o ngā tauiwi.”
11 Ele veio ao nosso encontro, tomou o cinto de Paulo e com ele amarrou os próprios pés e as mãos. Em seguida, disse: “O Espírito Santo declara: ‘Assim o dono deste cinto será amarrado pelos judeus, em Jerusalém, e entregue aos gentios’”.
12 Heoi, i tō mātou rongo­nga i ēnei mea, ka tohe mātou ko ngā tāngata o taua kāinga, kia kaua ia e haere ki Hiruhārama.
12 Ao ouvir isso, nós e os irmãos dali suplicamos a Paulo que não fosse a Jerusalém.
13 Nā, ko te whaka­hoki­nga a Paora, “He aha tā koutou e tangi, e whaka­ngākau­kore nei i ahau? Ehara hoki i te mea ko te here anake tāku e pai ai, engari ko te mate anō hoki ki Hiruhārama, mō te ingoa o te Ariki, o Īhu.”
13 Ele, porém, disse: “Por que todo esse choro? Assim vocês me partem o coração! Estou pronto não apenas para ser preso em Jerusalém, mas para morrer pelo Senhor Jesus”.
14 Ā, nō tōna kore­nga i rongo, ka mutu tā mātou, ka mea, “Kia meatia tā te Ariki e pai ai.”
14 Quando ficou evidente que não conseguiríamos fazê-lo mudar de ideia, desistimos e dissemos: “Que seja feita a vontade do Senhor”.
15 Ā, ka pahemo ēnei rā, ka takai mātou i ā mātou mea, ā, haere ana ki Hiruhārama.
15 Depois disso, arrumamos nossas coisas e partimos para Jerusalém.
16 I haere tahi anō i a mātou ētahi o ngā ākonga o Hiha­ria; nā rātou i mau ake a Nahona o Kai­peru, he ākonga tawhito hei tuku­nga atu mō mātou.
16 Alguns discípulos de Cesareia nos acompanharam e nos levaram à casa de Mnasom, nascido em Chipre e um dos primeiros discípulos.
17 Ā, i tō mātou taenga ki Hiruhārama, ka koa ngā tēina ki a mātou.
17 Quando chegamos a Jerusalém, os irmãos nos deram calorosas boas-vindas.
18 I te aonga ake, ka haere tahi mātou ko Paora ki a Hēmi; i reira anō ngā kaumātua katoa.
18 No dia seguinte, Paulo foi conosco a um encontro com Tiago, e todos os presbíteros da igreja de Jerusalém estavam presentes.
19 Nā, ka oha ia ki a rātou, ka kōrero­tia taki­tahi­tia ngā mea i mea ai te Atua kia mahia e ia i roto i ngā tauiwi.
19 Depois que Paulo os cumprimentou, relatou em detalhes o que Deus havia realizado entre os gentios por meio de seu ministério.
20 Nō tō rātou rongo­nga, ka whaka­korōria i te Atua, ka mea ki a ia, “Kua kite koe, e tō mātou teina, i ngā mano tini o ngā Hūrai kua whaka­pono nei; e uaua katoa ana hoki ki te ture.
20 Quando ouviram isso, louvaram a Deus e disseram: “Você sabe, irmão, quantos milhares de judeus também creram, e todos eles seguem à risca a lei de Moisés.
21 Kua rongo anō hoki rātou ki a koe, e whaka­ako ana koe i ngā Hūrai katoa i roto i ngā tauiwi, kia whaka­rērea a Mohi, e mea ana kia kaua rātou e kokoti i ngā tama­riki, kia kaua anō e haere i runga i ngā rite­nga o mua.
21 Mas eles foram informados de que você ensina todos os judeus que vivem entre os gentios a abandonarem a lei de Moisés. Ouviram que você os instrui a não circuncidarem os filhos nem seguirem os costumes judaicos.
22 Nā, me pēhea? E kore hoki e kore ka rongo rātou ki tōu taenga mai.
22 Que faremos? Certamente eles saberão que você chegou.
23 Nā, me mea e koe tēnei e kōrero­tia nei e mātou ki a koe. Toko­whā e mātou tāngata, he kupu tau­rangi tā rātou.
23 “Queremos que você faça o seguinte. Temos aqui quatro homens que cumpriram um voto.
24 Tango­hia ēnei, kia purea ngā­tahi­tia koutou, māu anō e utu ā rātou mea, kia waru­hia ai ō rātou māte­nga. Ā, ka kite rātou katoa he teka noa ngā mea i kōrero­tia mōu; engari ko koe, he tika tāu haere, kei te whaka­rite anō koe i te ture.
24 Vá com eles ao templo e participe da cerimônia de purificação. Pague as despesas para realizarem o ritual de raspar a cabeça. Então todos saberão que os rumores são falsos e que você mesmo cumpre as leis judaicas.
25 Tēnā ko ngā tauiwi kua whaka­pono, kua tuhi­tuhi atu mātou, kua whaka­takoto tikanga atu, kia tūpato rātou i ngā mea e patua ana mā ngā whaka­pakoko, i te toto, i te mea kua nōtia te kakī, i te moe tāhae.”
25 “Quanto aos convertidos gentios, devem fazer aquilo que pedimos por carta: abster-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados e de praticar a imoralidade sexual”.
26 Nā, ka mau a Paora ki aua tāngata, ā, i te aonga ake ka pure tahi, ka haere tahi rātou ki roto ki te teme­para, hei whaka­atu ka whaka­ritea ngā rā mō te pure­nga, kia whaka­herea rā anō he whaka­here mō tētahi, mō tētahi o rātou.
26 No dia seguinte, Paulo se purificou junto com aqueles homens e entrou no templo. Declarou quando terminariam os dias da purificação e quando seria oferecido o sacrifício em favor deles.
27 Heoi, ka tata ngā rā e whitu te taka, ka kitea ia i roto i te teme­para e ētahi Hūrai o Āhia; nā rātou i whaka­oho te mano katoa, ā, ka pā ō rātou ringa ki a ia,
27 Estando os sete dias quase no fim, alguns judeus da província da Ásia viram Paulo no templo e incitaram a multidão contra ele. Agarraram-no,
28 ka karanga, “E ngā tāngata o Īharaira, āwhina­tia mai! Ko te tangata tēnei e whaka­ako nei i ngā tāngata katoa o ngā wāhi katoa ki ngā mea whaka­hē mō te iwi, mō te ture, mō tēnei kāinga hoki. Kua kawea mai anō e ia ētahi Kariki ki roto ki te teme­para, ā, ka noa nei i a ia tēnei wāhi tapu.”
28 gritando: “Homens de Israel, ajudem-nos! Este é o homem que fala contra nosso povo em toda parte e ensina todos a desobedecerem às leis judaicas. Fala contra o templo e até profana este santo lugar, trazendo gentios para dentro dele”.
29 I kite hoki rātou i mua he hoa nōna i roto i te pā, ko Toropimu o Epeha; tohu noa rātou, kua mauria mai ia e Paora ki roto ki te teme­para.
29 Antes tinham visto Paulo na cidade com Trófimo, um gentio de Éfeso, e concluíram que Paulo o havia levado para dentro do templo.
30 Nā, ka oho te pā katoa, ka oma ngā tāngata. Ā, ka mau rātou ki a Paora, tōia ana ia ki waho o te teme­para; tū­taki­na tonu­tia atu ngā tatau.
30 Toda a cidade se agitou com essas acusações, e houve grande tumulto. A multidão agarrou Paulo e o arrastou para fora do templo, e imediatamente foram fechadas as portas.
31 Nā, i a rātou e whai ana kia patua ia, ka tae te rongo ki te ranga­tira mano o te hapū hōia, kua tutū te puehu i Hiruhārama katoa.
31 Quando procuravam matar Paulo, chegou ao comandante do regimento romano a notícia de que toda a Jerusalém estava em rebuliço.
32 Nā, hohoro tonu tāna mau ki ētahi hōia, ki ētahi kene­turio, ā, oma iho ana ki a rātou. Ā, nō tō rātou kite­nga i te ranga­tira mano, i ngā hōia hoki, ka mutu te patu i a Paora.
32 No mesmo instante, ele chamou seus soldados e oficiais e correu para o meio da multidão. Quando viram o comandante e os soldados se aproximarem, pararam de espancar Paulo.
33 Nā, ka whaka­tata mai te ranga­tira mano, ka tango i a ia, ka mea kia herea ia ki ngā meka­meka e rua; ā, ka ui ko wai ia, i aha hoki ia.
33 Então o comandante o prendeu e mandou que o amarrassem com duas correntes. Em seguida, perguntou à multidão quem era ele e o que havia feito.
34 Nā, he karanga anō tā ētahi, he karanga kē tā ētahi, i roto i te mano. Nā, kīhai ia i mōhio ki te tino tikanga, i te nga­ngau hoki, ā, whaka­haua ana kia āra­hina ia ki te pā.
34 Uns gritavam uma coisa, outros gritavam outra. Não conseguindo descobrir a verdade no meio de todo o tumulto, ordenou que Paulo fosse levado à fortaleza.
35 Ā, nō tōna taenga ki te piki­tanga, ka hiki­tia ia e ngā hōia i te tau­tute­tute­nga hoki a te tāngata;
35 Quando Paulo chegou às escadas, o povo se tornou tão violento que os soldados tiveram de levantá-lo nos ombros para protegê-lo.
36 i aru hoki te hui­hui o te iwi, me te karanga, “Whaka­matea ia!”
36 E a multidão foi atrás, gritando: “Matem-no! Matem-no!”.
37 Ā, nō ka whano a Paora te kawea ki roto ki te pā, ka mea ia ki te ranga­tira mano, “E pai ana rānei kia kōrero ahau i tētahi kupu ki a koe?”
37 Quando Paulo estava para ser levado à fortaleza, disse ao comandante: “Posso ter uma palavra com o senhor?”. Surpreso, o comandante perguntou: “Você fala grego?
38 Ehara oti koe i te Īhipiana, nāna nei i whaka­tupu te tutū i mua ake rā, ā, mauria ana e ia ngā tāngata kōhuru e whā mano ki te koraha?”
38 Não é você o egípcio que liderou uma rebelião algum tempo atrás e levou consigo ao deserto quatro mil assassinos?”.
39 Ka mea a Paora, “He Hūrai ahau, nō Tarahu o Kiri­kia, he tangata tupu nō taua pā, ehara hoki i te pā ingoa­kore. Nā, ko tāku īnoi tēnei ki a koe, tukua ahau kia kōrero ki te iwi.”
39 “Não”, respondeu Paulo. “Sou judeu e cidadão de Tarso, cidade importante da Cilícia. Por favor, permita-me falar a esta gente.”
40 Nā, tukua ana e ia, ā tū ana a Paora ki te piki­tanga, ka tā­whiri tōna ringa ki te iwi. Nā, mutu pū te turi­turi, ka kōrero ia, nō ngā Hiperu te reo, ka mea:
40 O comandante concordou, de modo que Paulo ficou em pé na escadaria e fez sinal para o povo se calar. Logo, um silêncio profundo envolveu a multidão, e ele lhes falou em aramaico, o idioma deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.