Atos 21

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Heoi, ka wehe mātou i a rātou, ka rere, ā, tika tonu atu, tae noa ki Koha, ā, ao ake te rā kei Roro, i reira atu ki Pātara.
1 E assim aconteceu que, separando-nos deles, navegamos e, correndo em direitura, chegamos a Cós, e no dia seguinte a Rodes, e dali a Pátara.
2 Nā, ka roko­hanga tētahi kai­puke e whaka­whiti atu ana ki Pini­kia, ā, eke ana mātou ki runga, rere ana.
2 Achando um navio que seguia para a Fenícia, embarcamos e partimos.
3 Ā, ka kitea Kai­peru, ka mahue ake i te taha ki mauī, ka rere atu mātou ki Hīria, ā, ka ū ki Tāira; hei reira hoki te kai­puke ruke ai i tōna utanga.
3 E quando avistamos Chipre, deixando-a á esquerda, navegamos para a Síria e chegamos a Tiro, pois o navio havia de ser descarregado ali.
4 Ā, ka kitea ngā ākonga, e whitu ngā rā i noho ai mātou ki reira. Ka kōrero hoki rātou ki a Paora, he mea nā te Wairua, kia kaua ia e haere ki Hiruhārama.
4 Havendo achado os discípulos, demoramo-nos ali sete dias; e eles pelo Espírito diziam a Paulo que não subisse a Jerusalém.
5 Ā, ka rite aua rā o mātou, ka puta atu mātou, ka haere; me te kawe anō rātou katoa, me ngā wāhine, me ngā tama­riki, i a mātou ā waho rā anō o te pā. Nā, ka tukua ō mātou turi ki te taha­tai, ka īnoi;
5 Depois de passarmos ali aqueles dias, saímos e seguimos a nossa viagem, acompanhando-nos todos, com suas mulheres e filhos, até fora da cidade; e, postos de joelhos na praia, oramos,
6 kātahi ka poro­poro­aki mātou tētahi ki tētahi; ā, eke ana mātou ki te kai­puke; ko rātou ia i hoki ki ō rātou kāinga.
6 e despedindo-nos uns dos outros, embarcamos, e eles voltaram para casa.
7 Ā, ka tutuki tō mātou rere­nga atu i Tāira, ka tae ki Toromai, nā, ka oha atu ki ngā tēina, ā, kotahi te rā i noho ai ki a rātou.
7 Concluída a nossa viagem de Tiro, chegamos a Ptolemaida; e, havendo saudado os irmãos, passamos um dia com eles.
8 I te aonga ake ka tūria atu e mātou, ka haere ki Hiha­ria; ā, tomo ana ki te whare o Piripi kai­kauwhau, ko ia nei tētahi o ngā toko­whitu; noho ana i a ia.
8 Partindo no dia seguinte, fomos a Cesaréia; e entrando em casa de Felipe, o evangelista, que era um dos sete, ficamos com ele.
9 Nā, toko­whā ngā tamā­hine a taua tangata, he wāhina, he poro­piti.
9 Tinha este quatro filhas virgens que profetizavam.
10 Ā, ka maha ō mātou rā i noho ai, ka haere mai tētahi poro­piti i Hūria, ko Akapu te ingoa.
10 Demorando-nos ali por muitos dias, desceu da Judéia um profeta, de nome Ágabo;
11 Ā, nō tō rātou taenga mai ki a mātou, ka mau ki te whī­tiki o Paora, herea iho e ia ōna ake ringa me ōna wae­wae, ka mea, “Ko tā te Wairua Tapu kōrero tēnei, E pēnei­tia te here te tangata nōna tēnei whī­tiki e ngā Hūrai i Hiruhārama, e tukua atu anō ia ki ngā ringa o ngā tauiwi.”
11 e vindo ter conosco, tomou a cinta de Paulo e, ligando os seus próprios pés e mãos, disse: Isto diz o Espírito Santo: Assim os judeus ligarão em Jerusalém o homem a quem pertence esta cinta, e o entregarão nas mãos dos gentios.
12 Heoi, i tō mātou rongo­nga i ēnei mea, ka tohe mātou ko ngā tāngata o taua kāinga, kia kaua ia e haere ki Hiruhārama.
12 Quando ouvimos isto, rogamos-lhe, tanto nós como os daquele lugar, que não subisse a Jerusalém.
13 Nā, ko te whaka­hoki­nga a Paora, “He aha tā koutou e tangi, e whaka­ngākau­kore nei i ahau? Ehara hoki i te mea ko te here anake tāku e pai ai, engari ko te mate anō hoki ki Hiruhārama, mō te ingoa o te Ariki, o Īhu.”
13 Então Paulo respondeu: Que fazeis chorando e magoando-me o coração? Porque eu estou pronto não só a ser ligado, mas ainda a morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Ā, nō tōna kore­nga i rongo, ka mutu tā mātou, ka mea, “Kia meatia tā te Ariki e pai ai.”
14 E, como não se deixasse persuadir, dissemos: Faça-se a vontade do Senhor; e calamo-nos.
15 Ā, ka pahemo ēnei rā, ka takai mātou i ā mātou mea, ā, haere ana ki Hiruhārama.
15 Depois destes dias, havendo feito os preparativos, fomos subindo a Jerusalém.
16 I haere tahi anō i a mātou ētahi o ngā ākonga o Hiha­ria; nā rātou i mau ake a Nahona o Kai­peru, he ākonga tawhito hei tuku­nga atu mō mātou.
16 E foram também conosco alguns discípulos de Cesaréia, levando consigo um certo Mnáson, cíprio, discípulo antigo, com quem nos havíamos de hospedar.
17 Ā, i tō mātou taenga ki Hiruhārama, ka koa ngā tēina ki a mātou.
17 E chegando nós a Jerusalém, os irmãos nos receberam alegremente.
18 I te aonga ake, ka haere tahi mātou ko Paora ki a Hēmi; i reira anō ngā kaumātua katoa.
18 No dia seguinte Paulo foi em nossa companhia ter com Tiago, e compareceram todos os anciãos.
19 Nā, ka oha ia ki a rātou, ka kōrero­tia taki­tahi­tia ngā mea i mea ai te Atua kia mahia e ia i roto i ngā tauiwi.
19 E, havendo-os saudado, contou-lhes uma por uma as coisas que por seu ministério Deus fizera entre os gentios.
20 Nō tō rātou rongo­nga, ka whaka­korōria i te Atua, ka mea ki a ia, “Kua kite koe, e tō mātou teina, i ngā mano tini o ngā Hūrai kua whaka­pono nei; e uaua katoa ana hoki ki te ture.
20 Ouvindo eles isto, glorificaram a Deus, e disseram-lhe: Bem vês, irmãos, quantos milhares há entre os judeus que têm crido, e todos são zelosos da lei.
21 Kua rongo anō hoki rātou ki a koe, e whaka­ako ana koe i ngā Hūrai katoa i roto i ngā tauiwi, kia whaka­rērea a Mohi, e mea ana kia kaua rātou e kokoti i ngā tama­riki, kia kaua anō e haere i runga i ngā rite­nga o mua.
21 Têm sido informados a teu respeito que ensinas todos os judeus que estão entre os gentios a se apartarem de Moisés, dizendo que não circuncidem seus filhos, nem andem segundo os costumes da lei.
22 Nā, me pēhea? E kore hoki e kore ka rongo rātou ki tōu taenga mai.
22 Que se há de fazer, pois? Certamente saberão que és chegado.
23 Nā, me mea e koe tēnei e kōrero­tia nei e mātou ki a koe. Toko­whā e mātou tāngata, he kupu tau­rangi tā rātou.
23 Faze, pois, o que te vamos dizer: Temos quatro homens que fizeram voto;
24 Tango­hia ēnei, kia purea ngā­tahi­tia koutou, māu anō e utu ā rātou mea, kia waru­hia ai ō rātou māte­nga. Ā, ka kite rātou katoa he teka noa ngā mea i kōrero­tia mōu; engari ko koe, he tika tāu haere, kei te whaka­rite anō koe i te ture.
24 toma estes contigo, e santifica-te com eles, e faze por eles as despesas para que rapem a cabeça; e saberão todos que é falso aquilo de que têm sido informados a teu respeito, mas que também tu mesmo andas corretamente, guardando a lei.
25 Tēnā ko ngā tauiwi kua whaka­pono, kua tuhi­tuhi atu mātou, kua whaka­takoto tikanga atu, kia tūpato rātou i ngā mea e patua ana mā ngā whaka­pakoko, i te toto, i te mea kua nōtia te kakī, i te moe tāhae.”
25 Todavia, quanto aos gentios que têm crido já escrevemos, dando o parecer que se abstenham do que é sacrificado a os ídolos, do sangue, do sufocado e da prostituição.
26 Nā, ka mau a Paora ki aua tāngata, ā, i te aonga ake ka pure tahi, ka haere tahi rātou ki roto ki te teme­para, hei whaka­atu ka whaka­ritea ngā rā mō te pure­nga, kia whaka­herea rā anō he whaka­here mō tētahi, mō tētahi o rātou.
26 Então Paulo, no dia seguinte, tomando consigo aqueles homens, purificou-se com eles e entrou no templo, notificando o cumprimento dos dias da purificação, quando seria feita a favor de cada um deles a respectiva oferta.
27 Heoi, ka tata ngā rā e whitu te taka, ka kitea ia i roto i te teme­para e ētahi Hūrai o Āhia; nā rātou i whaka­oho te mano katoa, ā, ka pā ō rātou ringa ki a ia,
27 Mas quando os sete dias estavam quase a terminar, os judeus da Ásia, tendo-o visto no templo, alvoroçaram todo o povo e agarraram-no,
28 ka karanga, “E ngā tāngata o Īharaira, āwhina­tia mai! Ko te tangata tēnei e whaka­ako nei i ngā tāngata katoa o ngā wāhi katoa ki ngā mea whaka­hē mō te iwi, mō te ture, mō tēnei kāinga hoki. Kua kawea mai anō e ia ētahi Kariki ki roto ki te teme­para, ā, ka noa nei i a ia tēnei wāhi tapu.”
28 clamando: Varões israelitas, acudi; este é o homem que por toda parte ensina a todos contra o povo, contra a lei, e contra este lugar; e ainda, além disso, introduziu gregos no templo, e tem profanado este santo lugar.
29 I kite hoki rātou i mua he hoa nōna i roto i te pā, ko Toropimu o Epeha; tohu noa rātou, kua mauria mai ia e Paora ki roto ki te teme­para.
29 Antes tinham visto com ele na cidade a Trófimo de Éfeso, e pensavam que Paulo o introduzira no templo.
30 Nā, ka oho te pā katoa, ka oma ngā tāngata. Ā, ka mau rātou ki a Paora, tōia ana ia ki waho o te teme­para; tū­taki­na tonu­tia atu ngā tatau.
30 Alvoroçou-se toda a cidade, e houve ajuntamento do povo; e agarrando a Paulo, arrastaram-no para fora do templo, e logo as portas se fecharam.
31 Nā, i a rātou e whai ana kia patua ia, ka tae te rongo ki te ranga­tira mano o te hapū hōia, kua tutū te puehu i Hiruhārama katoa.
31 E, procurando eles matá-lo, chegou ao comandante da corte o aviso de que Jerusalém estava toda em confusão;
32 Nā, hohoro tonu tāna mau ki ētahi hōia, ki ētahi kene­turio, ā, oma iho ana ki a rātou. Ā, nō tō rātou kite­nga i te ranga­tira mano, i ngā hōia hoki, ka mutu te patu i a Paora.
32 o qual, tomando logo consigo soldados e centuriões, correu para eles; e quando viram o comandante e os soldados, cessaram de espancar a Paulo.
33 Nā, ka whaka­tata mai te ranga­tira mano, ka tango i a ia, ka mea kia herea ia ki ngā meka­meka e rua; ā, ka ui ko wai ia, i aha hoki ia.
33 Então aproximando-se o comandante, prendeu-o e mandou que fosse acorrentado com duas cadeias, e perguntou quem era e o que tinha feito.
34 Nā, he karanga anō tā ētahi, he karanga kē tā ētahi, i roto i te mano. Nā, kīhai ia i mōhio ki te tino tikanga, i te nga­ngau hoki, ā, whaka­haua ana kia āra­hina ia ki te pā.
34 E na multidão uns gritavam de um modo, outros de outro; mas, não podendo por causa do alvoroço saber a verdade, mandou conduzi-lo à fortaleza.
35 Ā, nō tōna taenga ki te piki­tanga, ka hiki­tia ia e ngā hōia i te tau­tute­tute­nga hoki a te tāngata;
35 E sucedeu que, chegando às escadas, foi ele carregado pelos soldados por causa da violência da turba.
36 i aru hoki te hui­hui o te iwi, me te karanga, “Whaka­matea ia!”
36 Pois a multidão o seguia, clamando: Mata-o!
37 Ā, nō ka whano a Paora te kawea ki roto ki te pā, ka mea ia ki te ranga­tira mano, “E pai ana rānei kia kōrero ahau i tētahi kupu ki a koe?”
37 Quando estava para ser introduzido na fortaleza, disse Paulo ao comandante: É-me permitido dizer-te alguma coisa? Respondeu ele: Sabes o grego?
38 Ehara oti koe i te Īhipiana, nāna nei i whaka­tupu te tutū i mua ake rā, ā, mauria ana e ia ngā tāngata kōhuru e whā mano ki te koraha?”
38 Não és porventura o egípcio que há poucos dias fez uma sedição e levou ao deserto os quatro mil sicários?
39 Ka mea a Paora, “He Hūrai ahau, nō Tarahu o Kiri­kia, he tangata tupu nō taua pā, ehara hoki i te pā ingoa­kore. Nā, ko tāku īnoi tēnei ki a koe, tukua ahau kia kōrero ki te iwi.”
39 Mas Paulo lhe disse: Eu sou judeu, natural de Tarso, cidade não insignificante da Cilícia; rogo-te que me permitas falar ao povo.
40 Nā, tukua ana e ia, ā tū ana a Paora ki te piki­tanga, ka tā­whiri tōna ringa ki te iwi. Nā, mutu pū te turi­turi, ka kōrero ia, nō ngā Hiperu te reo, ka mea:
40 E, havendo-lho permitido o comandante, Paulo, em pé na escada, fez sinal ao povo com a mão; e, feito grande silêncio, falou em língua hebraica, dizendo:

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.