Atos 21

mri (MRI) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Heoi, ka wehe mātou i a rātou, ka rere, ā, tika tonu atu, tae noa ki Koha, ā, ao ake te rā kei Roro, i reira atu ki Pātara.
1 Depois de nos separarmos deles, embarcamos e navegamos diretamente para Cós. No dia seguinte fomos para Rodes, e dali até Pátara.
2 Nā, ka roko­hanga tētahi kai­puke e whaka­whiti atu ana ki Pini­kia, ā, eke ana mātou ki runga, rere ana.
2 Encontrando um navio que ia fazer a travessia para a Fenícia, embarcamos nele e partimos.
3 Ā, ka kitea Kai­peru, ka mahue ake i te taha ki mauī, ka rere atu mātou ki Hīria, ā, ka ū ki Tāira; hei reira hoki te kai­puke ruke ai i tōna utanga.
3 Depois de avistarmos Chipre e seguirmos rumo sul, navegamos para a Síria. Desembarcamos em Tiro, onde o nosso navio deveria deixar sua carga.
4 Ā, ka kitea ngā ākonga, e whitu ngā rā i noho ai mātou ki reira. Ka kōrero hoki rātou ki a Paora, he mea nā te Wairua, kia kaua ia e haere ki Hiruhārama.
4 Encontrando os discípulos dali, ficamos com eles sete dias. Eles, pelo Espírito, recomendavam a Paulo que não fosse a Jerusalém.
5 Ā, ka rite aua rā o mātou, ka puta atu mātou, ka haere; me te kawe anō rātou katoa, me ngā wāhine, me ngā tama­riki, i a mātou ā waho rā anō o te pā. Nā, ka tukua ō mātou turi ki te taha­tai, ka īnoi;
5 Mas quando terminou o nosso tempo ali, partimos e continuamos nossa viagem. Todos os discípulos, com suas mulheres e filhos, nos acompanharam até fora da cidade, e ali na praia nos ajoelhamos e oramos.
6 kātahi ka poro­poro­aki mātou tētahi ki tētahi; ā, eke ana mātou ki te kai­puke; ko rātou ia i hoki ki ō rātou kāinga.
6 Depois de nos despedirmos, embarcamos, e eles voltaram para casa.
7 Ā, ka tutuki tō mātou rere­nga atu i Tāira, ka tae ki Toromai, nā, ka oha atu ki ngā tēina, ā, kotahi te rā i noho ai ki a rātou.
7 Demos prosseguimento à nossa viagem partindo de Tiro, e aportamos em Ptolemaida, onde saudamos os irmãos e passamos um dia com eles.
8 I te aonga ake ka tūria atu e mātou, ka haere ki Hiha­ria; ā, tomo ana ki te whare o Piripi kai­kauwhau, ko ia nei tētahi o ngā toko­whitu; noho ana i a ia.
8 Partindo no dia seguinte, chegamos a Cesaréia e ficamos na casa de Filipe, o evangelista, um dos sete.
9 Nā, toko­whā ngā tamā­hine a taua tangata, he wāhina, he poro­piti.
9 Ele tinha quatro filhas virgens, que profetizavam.
10 Ā, ka maha ō mātou rā i noho ai, ka haere mai tētahi poro­piti i Hūria, ko Akapu te ingoa.
10 Depois de passarmos ali vários dias, desceu da Judéia um profeta chamado Ágabo.
11 Ā, nō tō rātou taenga mai ki a mātou, ka mau ki te whī­tiki o Paora, herea iho e ia ōna ake ringa me ōna wae­wae, ka mea, “Ko tā te Wairua Tapu kōrero tēnei, E pēnei­tia te here te tangata nōna tēnei whī­tiki e ngā Hūrai i Hiruhārama, e tukua atu anō ia ki ngā ringa o ngā tauiwi.”
11 Vindo ao nosso encontro, tomou o cinto de Paulo e, amarrando as suas próprias mãos e pés, disse: "Assim diz o Espírito Santo: ‘Desta maneira os judeus amarrarão o dono deste cinto em Jerusalém e o entregarão aos gentios’ ".
12 Heoi, i tō mātou rongo­nga i ēnei mea, ka tohe mātou ko ngā tāngata o taua kāinga, kia kaua ia e haere ki Hiruhārama.
12 Quando ouvimos isso, nós e o povo dali rogamos a Paulo que não subisse para Jerusalém.
13 Nā, ko te whaka­hoki­nga a Paora, “He aha tā koutou e tangi, e whaka­ngākau­kore nei i ahau? Ehara hoki i te mea ko te here anake tāku e pai ai, engari ko te mate anō hoki ki Hiruhārama, mō te ingoa o te Ariki, o Īhu.”
13 Então Paulo respondeu: "Por que vocês estão chorando e partindo o meu coração? Estou pronto não apenas para ser amarrado, mas também para morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus".
14 Ā, nō tōna kore­nga i rongo, ka mutu tā mātou, ka mea, “Kia meatia tā te Ariki e pai ai.”
14 Como não pudemos dissuadi-lo, desistimos e dissemos: "Seja feita a vontade do Senhor".
15 Ā, ka pahemo ēnei rā, ka takai mātou i ā mātou mea, ā, haere ana ki Hiruhārama.
15 Depois disso, preparamo-nos e subimos para Jerusalém.
16 I haere tahi anō i a mātou ētahi o ngā ākonga o Hiha­ria; nā rātou i mau ake a Nahona o Kai­peru, he ākonga tawhito hei tuku­nga atu mō mātou.
16 Alguns dos discípulos de Cesaréia nos acompanharam e nos levaram à casa de Mnasom, onde devíamos ficar. Ele era natural de Chipre e um dos primeiros discípulos.
17 Ā, i tō mātou taenga ki Hiruhārama, ka koa ngā tēina ki a mātou.
17 Quando chegamos em Jerusalém, os irmãos nos receberam com alegria.
18 I te aonga ake, ka haere tahi mātou ko Paora ki a Hēmi; i reira anō ngā kaumātua katoa.
18 No dia seguinte Paulo foi conosco encontrar-se com Tiago, e todos os presbíteros estavam presentes.
19 Nā, ka oha ia ki a rātou, ka kōrero­tia taki­tahi­tia ngā mea i mea ai te Atua kia mahia e ia i roto i ngā tauiwi.
19 Paulo os saudou e relatou minuciosamente o que Deus havia feito entre os gentios por meio do seu ministério.
20 Nō tō rātou rongo­nga, ka whaka­korōria i te Atua, ka mea ki a ia, “Kua kite koe, e tō mātou teina, i ngā mano tini o ngā Hūrai kua whaka­pono nei; e uaua katoa ana hoki ki te ture.
20 Ouvindo isso, eles louvaram a Deus e disseram a Paulo: "Veja, irmão, quantos milhares de judeus creram, e todos eles são zelosos da lei.
21 Kua rongo anō hoki rātou ki a koe, e whaka­ako ana koe i ngā Hūrai katoa i roto i ngā tauiwi, kia whaka­rērea a Mohi, e mea ana kia kaua rātou e kokoti i ngā tama­riki, kia kaua anō e haere i runga i ngā rite­nga o mua.
21 Eles foram informados de que você ensina todos os judeus que vivem entre os gentios a se afastarem de Moisés, dizendo-lhes que não circuncidem seus filhos nem vivam de acordo com os nossos costumes.
22 Nā, me pēhea? E kore hoki e kore ka rongo rātou ki tōu taenga mai.
22 Que faremos? Certamente eles saberão que você chegou;
23 Nā, me mea e koe tēnei e kōrero­tia nei e mātou ki a koe. Toko­whā e mātou tāngata, he kupu tau­rangi tā rātou.
23 portanto, faça o que lhe dizemos. Estão conosco quatro homens que fizeram um voto.
24 Tango­hia ēnei, kia purea ngā­tahi­tia koutou, māu anō e utu ā rātou mea, kia waru­hia ai ō rātou māte­nga. Ā, ka kite rātou katoa he teka noa ngā mea i kōrero­tia mōu; engari ko koe, he tika tāu haere, kei te whaka­rite anō koe i te ture.
24 Participe com esses homens dos rituais de purificação e pague as despesas deles, para que rapem a cabeça. Então todos saberão que não é verdade o que falam de você, mas que você continua vivendo em obediência à lei.
25 Tēnā ko ngā tauiwi kua whaka­pono, kua tuhi­tuhi atu mātou, kua whaka­takoto tikanga atu, kia tūpato rātou i ngā mea e patua ana mā ngā whaka­pakoko, i te toto, i te mea kua nōtia te kakī, i te moe tāhae.”
25 Quanto aos gentios convertidos, já lhes escrevemos a nossa decisão de que eles devem abster-se de comida sacrificada aos ídolos, do sangue, da carne de animais estrangulados e da imoralidade sexual".
26 Nā, ka mau a Paora ki aua tāngata, ā, i te aonga ake ka pure tahi, ka haere tahi rātou ki roto ki te teme­para, hei whaka­atu ka whaka­ritea ngā rā mō te pure­nga, kia whaka­herea rā anō he whaka­here mō tētahi, mō tētahi o rātou.
26 No dia seguinte Paulo tomou aqueles homens e purificou-se juntamente com eles. Depois foi ao templo para declarar o prazo do cumprimento dos dias da purificação e da oferta que seria feita individualmente em favor deles.
27 Heoi, ka tata ngā rā e whitu te taka, ka kitea ia i roto i te teme­para e ētahi Hūrai o Āhia; nā rātou i whaka­oho te mano katoa, ā, ka pā ō rātou ringa ki a ia,
27 Quando já estavam para terminar os sete dias, alguns judeus da Província da Ásia, vendo Paulo no templo, agitaram toda a multidão e o agarraram,
28 ka karanga, “E ngā tāngata o Īharaira, āwhina­tia mai! Ko te tangata tēnei e whaka­ako nei i ngā tāngata katoa o ngā wāhi katoa ki ngā mea whaka­hē mō te iwi, mō te ture, mō tēnei kāinga hoki. Kua kawea mai anō e ia ētahi Kariki ki roto ki te teme­para, ā, ka noa nei i a ia tēnei wāhi tapu.”
28 gritando: "Israelitas, ajudem-nos! Este é o homem que ensina a todos em toda parte contra o nosso povo, contra a nossa lei e contra este lugar. Além disso, ele fez entrar gregos no templo e profanou este santo lugar".
29 I kite hoki rātou i mua he hoa nōna i roto i te pā, ko Toropimu o Epeha; tohu noa rātou, kua mauria mai ia e Paora ki roto ki te teme­para.
29 Anteriormente eles haviam visto o efésio Trófimo na cidade com Paulo e julgaram que Paulo o tinha introduzido no templo.
30 Nā, ka oho te pā katoa, ka oma ngā tāngata. Ā, ka mau rātou ki a Paora, tōia ana ia ki waho o te teme­para; tū­taki­na tonu­tia atu ngā tatau.
30 Toda a cidade ficou alvoroçada, e juntou-se uma multidão. Agarrando Paulo, arrastaram-no para fora do templo, e imediatamente as portas foram fechadas.
31 Nā, i a rātou e whai ana kia patua ia, ka tae te rongo ki te ranga­tira mano o te hapū hōia, kua tutū te puehu i Hiruhārama katoa.
31 Tentando eles matá-lo, chegaram notícias ao comandante das tropas romanas de que toda a cidade de Jerusalém estava em tumulto.
32 Nā, hohoro tonu tāna mau ki ētahi hōia, ki ētahi kene­turio, ā, oma iho ana ki a rātou. Ā, nō tō rātou kite­nga i te ranga­tira mano, i ngā hōia hoki, ka mutu te patu i a Paora.
32 Ele reuniu imediatamente alguns oficiais e soldados, e com eles correu para o meio da multidão. Quando viram o comandante e os seus soldados, pararam de espancar Paulo.
33 Nā, ka whaka­tata mai te ranga­tira mano, ka tango i a ia, ka mea kia herea ia ki ngā meka­meka e rua; ā, ka ui ko wai ia, i aha hoki ia.
33 O comandante chegou, prendeu-o e ordenou que ele fosse amarrado com duas correntes. Então perguntou quem era ele e o que tinha feito.
34 Nā, he karanga anō tā ētahi, he karanga kē tā ētahi, i roto i te mano. Nā, kīhai ia i mōhio ki te tino tikanga, i te nga­ngau hoki, ā, whaka­haua ana kia āra­hina ia ki te pā.
34 Alguns da multidão gritavam uma coisa, outros gritavam outra; não conseguindo saber ao certo o que havia acontecido, por causa do tumulto, o comandante ordenou que Paulo fosse levado para a fortaleza.
35 Ā, nō tōna taenga ki te piki­tanga, ka hiki­tia ia e ngā hōia i te tau­tute­tute­nga hoki a te tāngata;
35 Quando chegou às escadas, a violência do povo era tão grande que ele precisou ser carregado pelos soldados.
36 i aru hoki te hui­hui o te iwi, me te karanga, “Whaka­matea ia!”
36 A multidão que o seguia continuava gritando: "Acaba com ele! "
37 Ā, nō ka whano a Paora te kawea ki roto ki te pā, ka mea ia ki te ranga­tira mano, “E pai ana rānei kia kōrero ahau i tētahi kupu ki a koe?”
37 Quando os soldados estavam para introduzir Paulo na fortaleza, ele perguntou ao comandante: "Posso dizer-te algo? " "Você fala grego? ", perguntou ele.
38 Ehara oti koe i te Īhipiana, nāna nei i whaka­tupu te tutū i mua ake rā, ā, mauria ana e ia ngā tāngata kōhuru e whā mano ki te koraha?”
38 "Não é você o egípcio que iniciou uma revolta e há algum tempo levou quatro mil assassinos para o deserto? "
39 Ka mea a Paora, “He Hūrai ahau, nō Tarahu o Kiri­kia, he tangata tupu nō taua pā, ehara hoki i te pā ingoa­kore. Nā, ko tāku īnoi tēnei ki a koe, tukua ahau kia kōrero ki te iwi.”
39 Paulo respondeu: "Sou judeu, cidadão de Tarso, cidade importante da Cilícia. Permite-me falar ao povo".
40 Nā, tukua ana e ia, ā tū ana a Paora ki te piki­tanga, ka tā­whiri tōna ringa ki te iwi. Nā, mutu pū te turi­turi, ka kōrero ia, nō ngā Hiperu te reo, ka mea:
40 Tendo recebido permissão do comandante, Paulo levantou-se na escadaria e fez sinal à multidão. Quando todos fizeram silêncio, dirigiu-se a eles em aramaico:

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.