Atos 21

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Heoi, ka wehe mātou i a rātou, ka rere, ā, tika tonu atu, tae noa ki Koha, ā, ao ake te rā kei Roro, i reira atu ki Pātara.
1 Depois de nos apartarmos, fizemo-nos à vela e, correndo em direitura, chegamos a Cós; no dia seguinte, a Rodes, e dali, a Pátara.
2 Nā, ka roko­hanga tētahi kai­puke e whaka­whiti atu ana ki Pini­kia, ā, eke ana mātou ki runga, rere ana.
2 Achando um navio que ia para a Fenícia, embarcamos nele, seguindo viagem.
3 Ā, ka kitea Kai­peru, ka mahue ake i te taha ki mauī, ka rere atu mātou ki Hīria, ā, ka ū ki Tāira; hei reira hoki te kai­puke ruke ai i tōna utanga.
3 Quando Chipre já estava à vista, deixando-a à esquerda, navegamos para a Síria e chegamos a Tiro; pois o navio devia ser descarregado ali.
4 Ā, ka kitea ngā ākonga, e whitu ngā rā i noho ai mātou ki reira. Ka kōrero hoki rātou ki a Paora, he mea nā te Wairua, kia kaua ia e haere ki Hiruhārama.
4 Encontrando os discípulos, permanecemos lá durante sete dias; e eles, movidos pelo Espírito, recomendavam a Paulo que não fosse a Jerusalém.
5 Ā, ka rite aua rā o mātou, ka puta atu mātou, ka haere; me te kawe anō rātou katoa, me ngā wāhine, me ngā tama­riki, i a mātou ā waho rā anō o te pā. Nā, ka tukua ō mātou turi ki te taha­tai, ka īnoi;
5 Passados aqueles dias, tendo-nos retirado, prosseguimos viagem, acompanhados por todos, cada um com sua mulher e filhos, até fora da cidade; ajoelhados na praia, oramos.
6 kātahi ka poro­poro­aki mātou tētahi ki tētahi; ā, eke ana mātou ki te kai­puke; ko rātou ia i hoki ki ō rātou kāinga.
6 E, despedindo-nos uns dos outros, então, embarcamos; e eles voltaram para casa.
7 Ā, ka tutuki tō mātou rere­nga atu i Tāira, ka tae ki Toromai, nā, ka oha atu ki ngā tēina, ā, kotahi te rā i noho ai ki a rātou.
7 Quanto a nós, concluindo a viagem de Tiro, chegamos a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos, passando um dia com eles.
8 I te aonga ake ka tūria atu e mātou, ka haere ki Hiha­ria; ā, tomo ana ki te whare o Piripi kai­kauwhau, ko ia nei tētahi o ngā toko­whitu; noho ana i a ia.
8 No dia seguinte, partimos e fomos para Cesareia; e, entrando na casa de Filipe, o evangelista, que era um dos sete, ficamos com ele.
9 Nā, toko­whā ngā tamā­hine a taua tangata, he wāhina, he poro­piti.
9 Tinha este quatro filhas donzelas, que profetizavam.
10 Ā, ka maha ō mātou rā i noho ai, ka haere mai tētahi poro­piti i Hūria, ko Akapu te ingoa.
10 Demorando-nos ali alguns dias, desceu da Judeia um profeta chamado Ágabo;
11 Ā, nō tō rātou taenga mai ki a mātou, ka mau ki te whī­tiki o Paora, herea iho e ia ōna ake ringa me ōna wae­wae, ka mea, “Ko tā te Wairua Tapu kōrero tēnei, E pēnei­tia te here te tangata nōna tēnei whī­tiki e ngā Hūrai i Hiruhārama, e tukua atu anō ia ki ngā ringa o ngā tauiwi.”
11 e, vindo ter conosco, tomando o cinto de Paulo, ligando com ele os próprios pés e mãos, declarou: Isto diz o Espírito Santo: Assim os judeus, em Jerusalém, farão ao dono deste cinto e o entregarão nas mãos dos gentios.
12 Heoi, i tō mātou rongo­nga i ēnei mea, ka tohe mātou ko ngā tāngata o taua kāinga, kia kaua ia e haere ki Hiruhārama.
12 Quando ouvimos estas palavras, tanto nós como os daquele lugar, rogamos a Paulo que não subisse a Jerusalém.
13 Nā, ko te whaka­hoki­nga a Paora, “He aha tā koutou e tangi, e whaka­ngākau­kore nei i ahau? Ehara hoki i te mea ko te here anake tāku e pai ai, engari ko te mate anō hoki ki Hiruhārama, mō te ingoa o te Ariki, o Īhu.”
13 Então, ele respondeu: Que fazeis chorando e quebrantando-me o coração? Pois estou pronto não só para ser preso, mas até para morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Ā, nō tōna kore­nga i rongo, ka mutu tā mātou, ka mea, “Kia meatia tā te Ariki e pai ai.”
14 Como, porém, não o persuadimos, conformados, dissemos: Faça-se a vontade do Senhor!
15 Ā, ka pahemo ēnei rā, ka takai mātou i ā mātou mea, ā, haere ana ki Hiruhārama.
15 Passados aqueles dias, tendo feito os preparativos, subimos para Jerusalém;
16 I haere tahi anō i a mātou ētahi o ngā ākonga o Hiha­ria; nā rātou i mau ake a Nahona o Kai­peru, he ākonga tawhito hei tuku­nga atu mō mātou.
16 e alguns dos discípulos também vieram de Cesareia conosco, trazendo consigo Mnasom, natural de Chipre, velho discípulo, com quem nos deveríamos hospedar.
17 Ā, i tō mātou taenga ki Hiruhārama, ka koa ngā tēina ki a mātou.
17 Tendo nós chegado a Jerusalém, os irmãos nos receberam com alegria.
18 I te aonga ake, ka haere tahi mātou ko Paora ki a Hēmi; i reira anō ngā kaumātua katoa.
18 No dia seguinte, Paulo foi conosco encontrar-se com Tiago, e todos os presbíteros se reuniram.
19 Nā, ka oha ia ki a rātou, ka kōrero­tia taki­tahi­tia ngā mea i mea ai te Atua kia mahia e ia i roto i ngā tauiwi.
19 E, tendo-os saudado, contou minuciosamente o que Deus fizera entre os gentios por seu ministério.
20 Nō tō rātou rongo­nga, ka whaka­korōria i te Atua, ka mea ki a ia, “Kua kite koe, e tō mātou teina, i ngā mano tini o ngā Hūrai kua whaka­pono nei; e uaua katoa ana hoki ki te ture.
20 Ouvindo-o, deram eles glória a Deus e lhe disseram: Bem vês, irmão, quantas dezenas de milhares há entre os judeus que creram, e todos são zelosos da lei;
21 Kua rongo anō hoki rātou ki a koe, e whaka­ako ana koe i ngā Hūrai katoa i roto i ngā tauiwi, kia whaka­rērea a Mohi, e mea ana kia kaua rātou e kokoti i ngā tama­riki, kia kaua anō e haere i runga i ngā rite­nga o mua.
21 e foram informados a teu respeito que ensinas todos os judeus entre os gentios a apostatarem de Moisés, dizendo-lhes que não devem circuncidar os filhos, nem andar segundo os costumes da lei.
22 Nā, me pēhea? E kore hoki e kore ka rongo rātou ki tōu taenga mai.
22 Que se há de fazer, pois? Certamente saberão da tua chegada.
23 Nā, me mea e koe tēnei e kōrero­tia nei e mātou ki a koe. Toko­whā e mātou tāngata, he kupu tau­rangi tā rātou.
23 Faze, portanto, o que te vamos dizer: estão entre nós quatro homens que, voluntariamente, aceitaram voto;
24 Tango­hia ēnei, kia purea ngā­tahi­tia koutou, māu anō e utu ā rātou mea, kia waru­hia ai ō rātou māte­nga. Ā, ka kite rātou katoa he teka noa ngā mea i kōrero­tia mōu; engari ko koe, he tika tāu haere, kei te whaka­rite anō koe i te ture.
24 toma-os, purifica-te com eles e faze a despesa necessária para que raspem a cabeça; e saberão todos que não é verdade o que se diz a teu respeito; e que, pelo contrário, andas também, tu mesmo, guardando a lei.
25 Tēnā ko ngā tauiwi kua whaka­pono, kua tuhi­tuhi atu mātou, kua whaka­takoto tikanga atu, kia tūpato rātou i ngā mea e patua ana mā ngā whaka­pakoko, i te toto, i te mea kua nōtia te kakī, i te moe tāhae.”
25 Quanto aos gentios que creram, já lhes transmitimos decisões para que se abstenham das coisas sacrificadas a ídolos, do sangue, da carne de animais sufocados e das relações sexuais ilícitas.
26 Nā, ka mau a Paora ki aua tāngata, ā, i te aonga ake ka pure tahi, ka haere tahi rātou ki roto ki te teme­para, hei whaka­atu ka whaka­ritea ngā rā mō te pure­nga, kia whaka­herea rā anō he whaka­here mō tētahi, mō tētahi o rātou.
26 Então, Paulo, tomando aqueles homens, no dia seguinte, tendo-se purificado com eles, entrou no templo, acertando o cumprimento dos dias da purificação, até que se fizesse a oferta em favor de cada um deles.
27 Heoi, ka tata ngā rā e whitu te taka, ka kitea ia i roto i te teme­para e ētahi Hūrai o Āhia; nā rātou i whaka­oho te mano katoa, ā, ka pā ō rātou ringa ki a ia,
27 Quando já estavam por findar os sete dias, os judeus vindos da Ásia, tendo visto Paulo no templo, alvoroçaram todo o povo e o agarraram,
28 ka karanga, “E ngā tāngata o Īharaira, āwhina­tia mai! Ko te tangata tēnei e whaka­ako nei i ngā tāngata katoa o ngā wāhi katoa ki ngā mea whaka­hē mō te iwi, mō te ture, mō tēnei kāinga hoki. Kua kawea mai anō e ia ētahi Kariki ki roto ki te teme­para, ā, ka noa nei i a ia tēnei wāhi tapu.”
28 gritando: Israelitas, socorro! Este é o homem que por toda parte ensina todos a serem contra o povo, contra a lei e contra este lugar; ainda mais, introduziu até gregos no templo e profanou este recinto sagrado.
29 I kite hoki rātou i mua he hoa nōna i roto i te pā, ko Toropimu o Epeha; tohu noa rātou, kua mauria mai ia e Paora ki roto ki te teme­para.
29 Pois, antes, tinham visto Trófimo, o efésio, em sua companhia na cidade e julgavam que Paulo o introduzira no templo.
30 Nā, ka oho te pā katoa, ka oma ngā tāngata. Ā, ka mau rātou ki a Paora, tōia ana ia ki waho o te teme­para; tū­taki­na tonu­tia atu ngā tatau.
30 Agitou-se toda a cidade, havendo concorrência do povo; e, agarrando a Paulo, arrastaram-no para fora do templo, e imediatamente foram fechadas as portas.
31 Nā, i a rātou e whai ana kia patua ia, ka tae te rongo ki te ranga­tira mano o te hapū hōia, kua tutū te puehu i Hiruhārama katoa.
31 Procurando eles matá-lo, chegou ao conhecimento do comandante da força que toda a Jerusalém estava amotinada.
32 Nā, hohoro tonu tāna mau ki ētahi hōia, ki ētahi kene­turio, ā, oma iho ana ki a rātou. Ā, nō tō rātou kite­nga i te ranga­tira mano, i ngā hōia hoki, ka mutu te patu i a Paora.
32 Então, este, levando logo soldados e centuriões, correu para o meio do povo. Ao verem chegar o comandante e os soldados, cessaram de espancar Paulo.
33 Nā, ka whaka­tata mai te ranga­tira mano, ka tango i a ia, ka mea kia herea ia ki ngā meka­meka e rua; ā, ka ui ko wai ia, i aha hoki ia.
33 Aproximando-se o comandante, apoderou-se de Paulo e ordenou que fosse acorrentado com duas cadeias, perguntando quem era e o que havia feito.
34 Nā, he karanga anō tā ētahi, he karanga kē tā ētahi, i roto i te mano. Nā, kīhai ia i mōhio ki te tino tikanga, i te nga­ngau hoki, ā, whaka­haua ana kia āra­hina ia ki te pā.
34 Na multidão, uns gritavam de um modo; outros, de outro; não podendo ele, porém, saber a verdade por causa do tumulto, ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza.
35 Ā, nō tōna taenga ki te piki­tanga, ka hiki­tia ia e ngā hōia i te tau­tute­tute­nga hoki a te tāngata;
35 Ao chegar às escadas, foi preciso que os soldados o carregassem, por causa da violência da multidão,
36 i aru hoki te hui­hui o te iwi, me te karanga, “Whaka­matea ia!”
36 pois a massa de povo o seguia gritando: Mata-o!
37 Ā, nō ka whano a Paora te kawea ki roto ki te pā, ka mea ia ki te ranga­tira mano, “E pai ana rānei kia kōrero ahau i tētahi kupu ki a koe?”
37 E, quando Paulo ia sendo recolhido à fortaleza, disse ao comandante: É-me permitido dizer-te alguma coisa? Respondeu ele: Sabes o grego?
38 Ehara oti koe i te Īhipiana, nāna nei i whaka­tupu te tutū i mua ake rā, ā, mauria ana e ia ngā tāngata kōhuru e whā mano ki te koraha?”
38 Não és tu, porventura, o egípcio que, há tempos, sublevou e conduziu ao deserto quatro mil sicários?
39 Ka mea a Paora, “He Hūrai ahau, nō Tarahu o Kiri­kia, he tangata tupu nō taua pā, ehara hoki i te pā ingoa­kore. Nā, ko tāku īnoi tēnei ki a koe, tukua ahau kia kōrero ki te iwi.”
39 Respondeu-lhe Paulo: Eu sou judeu, natural de Tarso, cidade não insignificante da Cilícia; e rogo-te que me permitas falar ao povo.
40 Nā, tukua ana e ia, ā tū ana a Paora ki te piki­tanga, ka tā­whiri tōna ringa ki te iwi. Nā, mutu pū te turi­turi, ka kōrero ia, nō ngā Hiperu te reo, ka mea:
40 Obtida a permissão, Paulo, em pé na escada, fez com a mão sinal ao povo. Fez-se grande silêncio, e ele falou em língua hebraica, dizendo:

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.