Atos 19

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 I a Aporo i Koriniti, ka puta atu a Paora nā ngā wāhi o runga, ka tae ki Epeha, ā, tūpono atu ko ētahi ākonga.
1 Enquanto Apolo estava em Corinto, Paulo atravessou as províncias superiores e chegou a Éfeso, onde achou alguns discípulos e indagou deles:
2 Ā, ka mea ki a rātou, “I riro rānei te Wairua Tapu i a koutou i tō koutou whaka­pono­tanga?”
2 Recebestes o Espírito Santo, quando abraçastes a fé? Responderam-lhe: Não, nem sequer ouvimos dizer que há um Espírito Santo!
3 Ka mea ia ki a rātou, “I iri­iria oti koutou ki roto ki te aha?”
3 Então em que batismo fostes batizados?, perguntou Paulo. Disseram: No batismo de João.
4 Nā, ka mea a Paora, “Ko tā Hoani iri­iri he iri­iri rīpe­netā. I mea ia ki te iwi, kia whaka­pono rātou ki tētahi e haere mai ana i muri i a ia, arā ki a Īhu.”
4 Paulo então replicou: João só dava um batismo de penitência, dizendo ao povo que cresse naquele que havia de vir depois dele, isto é, em Jesus.
5 Ā, ka rongo rātou i tēnei, ka iri­iria i runga i te ingoa o te Ariki, o Īhu.
5 Ouvindo isso, foram batizados em nome do Senhor Jesus.
6 Nā, ka oti te whaka­pā e Paora ōna ringa ki runga ki a rātou, ka tae mai te Wairua Tapu ki a rātou; nā, ka kōrero­tia e rātou ngā reo, ka poro­piti hoki.
6 E quando Paulo lhes impôs as mãos, o Espírito Santo desceu sobre eles, e falavam em línguas estranhas e profetizavam.
7 Ā, ko tō rātou toko­maha kei te tekau mā rua.
7 Eram ao todo uns doze homens.
8 Nā, ka tomo ia ki te whare kara­kia, ka kōrero māia atu, e toru ngā marama i kōrero­rero ai, i kukume ai ki ngā mea o te ranga­tira­tanga o te Atua.
8 Paulo entrou na sinagoga e falou com desassombro por três meses, disputando e persuadindo-os acerca do Reino de Deus.
9 Ā, ka pakeke ētahi, ka whaka­teka, ka whaka­hāwea ki taua rite­nga i te aro­aro o te mano, ka mawehe atu ia i roto i a rātou, ka wehea kētia ngā ākonga, ka kōrero­rero i tēnei rā, i tēnei rā, i roto i te kura o Tairanu.
9 Mas, como alguns se endurecessem e não cressem, desacreditando a sua doutrina diante da multidão, apartou-se deles e reuniu à parte os discípulos, onde os ensinava diariamente na escola de um certo Tirano.
10 Nā, e rua ōna tau i pēnei ai; ā, ka rongo katoa te hunga e noho ana i Āhia, ngā Hūrai, ngā Kariki, i te kupu a te Ariki, a Īhu.
10 Isto durou dois anos, de tal maneira que todos os habitantes da Ásia, judeus e gentios, puderam ouvir a palavra do Senhor.
11 Nā, ehara i te mere­kara noa ake a te Atua i mea ai kia meatia e ngā ringa o Paora;
11 Deus fazia milagres extraordinários por intermédio de Paulo, de modo que lenços e outros panos que tinham tocado o seu corpo eram levados aos enfermos;
12 ina hoki, i te mau­ranga atu i ngā aikiha me ngā ārai i tōna tinana ki te hunga mate, mutu ake ō rātou mate, ā, puta atu ana ngā wairua kino i roto i a rātou.
12 e afastavam-se deles as doenças e retiravam-se os espíritos malignos.
13 Kātahi, ka anga ētahi o ngā Hūrai hāere­ere noa, he hunga pei wairua, ka whaka­hua i te ingoa o te Ariki, o Īhu ki runga ki ētahi i ngā wairua kino, ka mea, “He whaka­hua tēnei nā mātou ki a koutou i a Īhu, i tā Paora e kauwhau nei.”
13 Alguns judeus exorcistas que percorriam vários lugares inventaram invocar o nome do Senhor Jesus sobre os que se achavam possessos dos espíritos malignos, com as palavras: Esconjuro-vos por Jesus, a quem Paulo prega.
14 Nā, i pērā anō ngā tama toko­whitu a tētahi Hūrai, a Hewa, he tohu­nga nui ia.
14 Assim procediam os sete filhos de um judeu chamado Cevas, sumo sacerdote.
15 Nā, ka whaka­hoki te wairua kino, ka mea ki a rātou, “E mōhio ana ahau ki a Īhu, e mātau ana ki a Paora; ko koutou ia, ko wai rā?”
15 Mas o espírito maligno replicou-lhes: Conheço Jesus e sei quem é Paulo. Mas vós, quem sois?
16 Nā, ko te tū­peke­tanga o te tangata i a ia nei te wairua kino ki a rātou, kua kaha i a rātou, taea ana rātou e ia, nō ka oma ta­ha­nga rātou, ka oma mamae atu i taua whare.
16 Nisto o homem possuído do espírito maligno, saltando sobre eles, apoderou-se de dois deles e subjugou-os de tal maneira, que tiveram que fugir daquela casa feridos e com as roupas estraçalhadas.
17 Ā, ka mōhio­tia tēnei e ngā tāngata katoa e noho ana i Epeha, e ngā Hūrai rātou tahi ko ngā Kariki; ā, ka tau te wehi ki a rātou katoa, ā, whaka­nuia ana te ingoa o te Ariki, o Īhu.
17 Este caso tornou-se {em breve} conhecido de todos os judeus e gregos de Éfeso, e encheu-os de temor e engrandeceram o nome do Senhor Jesus.
18 Ā, he toko­maha o te hunga whaka­pono i haere mai, i whāki, i whaka­kite i ā rātou mahi.
18 Muitos dos que haviam acreditado vinham confessar e declarar as suas obras.
19 He toko­maha anō o te hunga i mahi i ngā mahi tini­hanga, i hui­hui i ā rātou puka­puka, ā, tahuna ana i te aro­aro o te katoa. Ā, ka taua ngā utu o aua puka­puka, ka kitea e rima tekau mano hiriwa.
19 Muitos também, que tinham exercido artes mágicas, ajuntaram os seus livros e queimaram-nos diante de todos. Calculou-se o seu valor, e achou-se que montava a cinqüenta mil moedas de prata.
20 Koia anō te nui o te tupu o te kupu a te Atua, te kaha.
20 Foi assim que o poder do Senhor fez crescer a palavra e a tornou sempre mais eficaz.
21 Ā, nō ka rite ēnei mea, ka mea a Paora i roto i tōna wairua, kia tika nā Makeronia, nā Akāia, kia haere ki Hiruhārama; i mea ia, “Ka tae ahau ki reira, ko Roma anō tāku e tiki ai e ti­tiro.”
21 Concluídas essas coisas, Paulo resolveu ir a Jerusalém, depois de atravessar a Macedônia e a Acaia. Depois de eu ter estado lá, disse ele, é necessário que veja também Roma.
22 Ā, toko­rua āna i tono ai ki Makeronia o te hunga e mahi ana ki a ia, ko Tīmoti rāua ko Eratu; ko ia i noho iho i Āhia mō tētahi wā.
22 Enviou à Macedônia dois dos seus auxiliares, Timóteo e Erasto, mas ele mesmo se demorou ainda por algum tempo na Ásia.
23 Nā, i taua wā kīhai i nohi­nohi te nga­ngau i puta ake mō taua Ara.
23 Por esse tempo, ocorreu um grande alvoroço a respeito do Evangelho.
24 Tērā hoki tētahi tangata, ko Rimitiriu te ingoa, he kai­mahi hiriwa, nāna nei i hanga ngā teme­para hiriwa o Riana, kīhai hoki i no­nohi ngā utu i tika mai i tāna mahi ki ngā kai­hanga.
24 Um ourives, chamado Demétrio, que fazia de prata templozinhos de Ártemis, dava muito a ganhar aos artífices.
25 Nā, ka whaka­minea rātou e ia me ērā kai­mahi o ngā pērā, ā, ka mea, “E mara mā, e mātau ana koutou, nō tēnei mahi ā tātou rawa.
25 Convocou-os, juntamente com os demais operários do mesmo ramo, e disse: Conheceis o lucro que nos resulta desta indústria.
26 Nā, e kite ana, e rongo ana koutou, ehara i te mea ko Epeha anake, engari he iti te wāhi o Āhia katoa kua mahue nei i tēnei Paora te kukume, te whaka­peau kē i te tini o te tangata, e mea ana ia, ‘Ehara ēnei i te atua, e hangā nei e te ringa.’
26 Ora, estais vendo e ouvindo que não só em Éfeso, mas quase em toda a Ásia, esse Paulo tem persuadido e desencaminhado muita gente, dizendo que não são deuses os ídolos que são feitos por mãos de homens.
27 Nā, ehara i te mea ko tō tātou nei wāhi anake ka tata te kore noa iho; tērā anō hoki e whaka­kāhore­tia te teme­para o te atua nui, o Riana, ā, meāke memeha noa iho tōna nui, e karakia­tia nei e Āhia katoa, e te ao.”
27 Daí não somente há perigo de que essa nossa corporação caia em descrédito, como também que o templo da grande Ártemis seja desconsiderado, e até mesmo seja despojada de sua majestade aquela que toda a Ásia e o mundo inteiro adoram.
28 Ā, nō tō rātou rongo­nga, ā, ka kī i te riri, ka karanga ake, ka mea, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
28 Estas palavras encheram-nos de ira e puseram-se a gritar: Viva a Ártemis dos efésios!
29 Nā, ka tutū te puehu o te pā katoa, ā, ka oti te hopu e rātou a Kaiu rāua ko Aritaku, he hunga nō Makeronia, he hoa haere nō Paora, nā, kotahi tonu tā rātou kōkiri­tanga ki te whare mā­taki­taki.
29 A cidade alvoroçou-se e todos correram ao teatro levando consigo Caio e Aristarco, macedônios e companheiros de Paulo.
30 Ā, i a Paora e mea ana kia tomo ki roto ki te iwi, kīhai ia i tukua e ngā ākonga.
30 Paulo queria apresentar-se ao povo, mas os discípulos não o deixaram.
31 Nā, ka unga tāngata mai ētahi o ngā ranga­tira o Āhia, i pai nei ki a ia, ka mea kia kaua ia e tuku i a ia ki roto ki te whare mā­taki­taki.
31 Até alguns dos asiarcas, que eram seus amigos, enviaram-lhe recado, pedindo que não se aventurasse a ir ao teatro.
32 Heoi, puta kē te karanga a ētahi, puta kē a ētahi; tino raru­raru hoki taua whaka­mine­nga; ko te nuinga kīhai i mātau ki te mea i hui­hui ai rātou.
32 Todos gritavam ao mesmo tempo. A assembléia era uma grande confusão e a maioria nem sabia por que se achavam ali reunidos.
33 Nā, ka mauria e rātou a Arēhanara i roto i te hui, nā ngā Hūrai ia i mea kia whaka­tika atu. Ā, tā­whiri ana te ringa o Arēhānara, i mea hoki kia kōrero­tia e ia tā rātou ki te iwi.
33 Então fizeram sair do meio da turba Alexandre, que os judeus empurravam para a frente. Alexandre, fazendo sinal com a mão, queria dar satisfação ao povo.
34 Heoi, ka mātau rātou he Hūrai ia, kotahi tonu te reo o te katoa ki te karanga, ā tata noa ki te rua ngā hāora, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
34 Mas quando perceberam que ele era judeu, todos a uma voz gritaram pelo espaço de quase duas horas: Viva a Ártemis dos efésios!
35 Ā, ka māriri iho te hui­hui i te kai­whaka­wā, ka mea ia, “E ngā Epehi, ko wai te tangata kāhore e mōhio ko te pā o ngā Epehi te kai­tiaki teme­para o te atua nui, o Riana, o te whaka­pakoko anō hoki i taka iho i a Hupita?
35 Então o escrivão da cidade {veio} para apaziguar a multidão e disse: Efésios, que homem há que não saiba que a cidade de Éfeso cultua a grande Ártemis, e que a sua estátua caiu dos céus?
36 Nā, ka kore nei ēnei mea e taea te whākore­kore, heoi, kia āta noho, kaua hoki e hīkaka te mahi.
36 Se isso é incontestável, convém que vos sossegueis e nada façais inconsideradamente.
37 Kua āra­hina mai nei hoki e koutou ēnei tāngata ki konei, ehara nei i te hunga tāhae mea tapu, ehara hoki i te hunga kohu­kohu ki tō tātou atua.
37 Estes homens, que aqui trouxestes, não são sacrílegos nem blasfemadores da vossa deusa.
38 Nā, ki te mea he kupu tā Rimitiriu rātou ko ōna hoa mahi mō tētahi tangata, e taea te whaka­wā, ā, tēnei anō ngā kāwana; mā rātou rātou e whaka­wā.
38 Mas, se Demétrio e os outros artífices têm alguma queixa contra alguém, os tribunais estão abertos e aí estão os magistrados: institua-se um processo contra eles.
39 Nā, ki te mea he mea kē tā koutou e whai nā, waiho mā te rū­nanga tika te rite­nga.
39 Se tendes reclamação a fazer, a assembléia legal decidirá.
40 Ko wai hoki ka tohu? Tērā pea tātou e whaka­wā­kia mō tēnei nga­ngau­tanga o nāia­nei, kāhore nei ōna take; kāhore hoki he take e tika ai tā tātou kōrero mō tēnei hui­hui.”
40 Do que se deu hoje, até corremos risco de sermos acusados de rebelião, porque não há motivo algum que nos permita justificar este concurso.
41 Ā, nō ka puaki ēnei kupu āna, ka tonoa atu e ia te whaka­mine­nga.
41 A estas palavras, dissolveu-se a aglomeração.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.