Atos 19

mri (MRI) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 I a Aporo i Koriniti, ka puta atu a Paora nā ngā wāhi o runga, ka tae ki Epeha, ā, tūpono atu ko ētahi ākonga.
1 Aconteceu que, enquanto Apolo estava em Corinto, Paulo, tendo passado pelas regiões mais altas, chegou a Éfeso. Encontrando ali alguns discípulos,
2 Ā, ka mea ki a rātou, “I riro rānei te Wairua Tapu i a koutou i tō koutou whaka­pono­tanga?”
2 perguntou-lhes: — Vocês receberam o Espírito Santo quando creram? Ao que eles responderam: — Pelo contrário, nem mesmo ouvimos que existe o Espírito Santo.
3 Ka mea ia ki a rātou, “I iri­iria oti koutou ki roto ki te aha?”
3 Paulo perguntou: — Então que batismo vocês receberam? Eles responderam: — O batismo de João.
4 Nā, ka mea a Paora, “Ko tā Hoani iri­iri he iri­iri rīpe­netā. I mea ia ki te iwi, kia whaka­pono rātou ki tētahi e haere mai ana i muri i a ia, arā ki a Īhu.”
4 Paulo explicou: — João realizou batismo de arrependimento, dizendo ao povo que cresse naquele que viria depois dele, a saber, em Jesus.
5 Ā, ka rongo rātou i tēnei, ka iri­iria i runga i te ingoa o te Ariki, o Īhu.
5 Eles, tendo ouvido isto, foram batizados no nome do Senhor Jesus.
6 Nā, ka oti te whaka­pā e Paora ōna ringa ki runga ki a rātou, ka tae mai te Wairua Tapu ki a rātou; nā, ka kōrero­tia e rātou ngā reo, ka poro­piti hoki.
6 E, quando Paulo lhes impôs as mãos, o Espírito Santo veio sobre eles, e tanto falavam em línguas como profetizavam.
7 Ā, ko tō rātou toko­maha kei te tekau mā rua.
7 Eram, ao todo, uns doze homens.
8 Nā, ka tomo ia ki te whare kara­kia, ka kōrero māia atu, e toru ngā marama i kōrero­rero ai, i kukume ai ki ngā mea o te ranga­tira­tanga o te Atua.
8 Durante três meses, Paulo frequentou a sinagoga, onde falava ousadamente, discutindo e persuadindo a respeito do Reino de Deus.
9 Ā, ka pakeke ētahi, ka whaka­teka, ka whaka­hāwea ki taua rite­nga i te aro­aro o te mano, ka mawehe atu ia i roto i a rātou, ka wehea kētia ngā ākonga, ka kōrero­rero i tēnei rā, i tēnei rā, i roto i te kura o Tairanu.
9 Mas como alguns deles se mostravam teimosos e descrentes, falando mal do Caminho diante da multidão, Paulo se afastou deles. E, levando consigo os discípulos, passou a falar diariamente na escola de Tirano.
10 Nā, e rua ōna tau i pēnei ai; ā, ka rongo katoa te hunga e noho ana i Āhia, ngā Hūrai, ngā Kariki, i te kupu a te Ariki, a Īhu.
10 Paulo fez isso durante dois anos, de modo que todos os habitantes da província da Ásia ouviram a palavra do Senhor, tanto judeus como gregos.
11 Nā, ehara i te mere­kara noa ake a te Atua i mea ai kia meatia e ngā ringa o Paora;
11 Deus, pelas mãos de Paulo, fazia milagres extraordinários,
12 ina hoki, i te mau­ranga atu i ngā aikiha me ngā ārai i tōna tinana ki te hunga mate, mutu ake ō rātou mate, ā, puta atu ana ngā wairua kino i roto i a rātou.
12 a ponto de levarem aos enfermos lenços e aventais do seu uso pessoal, diante dos quais as enfermidades fugiam das suas vítimas, e os espíritos malignos se retiravam.
13 Kātahi, ka anga ētahi o ngā Hūrai hāere­ere noa, he hunga pei wairua, ka whaka­hua i te ingoa o te Ariki, o Īhu ki runga ki ētahi i ngā wairua kino, ka mea, “He whaka­hua tēnei nā mātou ki a koutou i a Īhu, i tā Paora e kauwhau nei.”
13 E alguns judeus, exorcistas ambulantes, tentaram invocar o nome do Senhor Jesus sobre pessoas possuídas de espíritos malignos, dizendo: — Ordeno que saiam pelo poder de Jesus, a quem Paulo prega.
14 Nā, i pērā anō ngā tama toko­whitu a tētahi Hūrai, a Hewa, he tohu­nga nui ia.
14 Os que faziam isto eram sete filhos de um judeu chamado Ceva, sumo sacerdote.
15 Nā, ka whaka­hoki te wairua kino, ka mea ki a rātou, “E mōhio ana ahau ki a Īhu, e mātau ana ki a Paora; ko koutou ia, ko wai rā?”
15 Mas o espírito maligno lhes respondeu: — Conheço Jesus e sei quem é Paulo; mas vocês, quem são?
16 Nā, ko te tū­peke­tanga o te tangata i a ia nei te wairua kino ki a rātou, kua kaha i a rātou, taea ana rātou e ia, nō ka oma ta­ha­nga rātou, ka oma mamae atu i taua whare.
16 E o possuído do espírito maligno saltou sobre eles, dominando a todos e, de tal modo prevaleceu contra eles, que, nus e feridos, fugiram daquela casa.
17 Ā, ka mōhio­tia tēnei e ngā tāngata katoa e noho ana i Epeha, e ngā Hūrai rātou tahi ko ngā Kariki; ā, ka tau te wehi ki a rātou katoa, ā, whaka­nuia ana te ingoa o te Ariki, o Īhu.
17 Este fato chegou ao conhecimento de todos os moradores de Éfeso, tanto judeus como gregos. Veio temor sobre todos eles, e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Ā, he toko­maha o te hunga whaka­pono i haere mai, i whāki, i whaka­kite i ā rātou mahi.
18 Muitos dos que creram vieram confessando e denunciando publicamente as suas próprias obras.
19 He toko­maha anō o te hunga i mahi i ngā mahi tini­hanga, i hui­hui i ā rātou puka­puka, ā, tahuna ana i te aro­aro o te katoa. Ā, ka taua ngā utu o aua puka­puka, ka kitea e rima tekau mano hiriwa.
19 Também muitos dos que haviam praticado magia, reunindo os seus livros, os queimaram diante de todos. Calculado o valor dos livros, verificaram que chegava a cinquenta mil denários.
20 Koia anō te nui o te tupu o te kupu a te Atua, te kaha.
20 Assim, a palavra do Senhor crescia e prevalecia poderosamente.
21 Ā, nō ka rite ēnei mea, ka mea a Paora i roto i tōna wairua, kia tika nā Makeronia, nā Akāia, kia haere ki Hiruhārama; i mea ia, “Ka tae ahau ki reira, ko Roma anō tāku e tiki ai e ti­tiro.”
21 Depois destas coisas, Paulo resolveu, no seu espírito, ir a Jerusalém, passando pela Macedônia e Acaia. Ele dizia: — Depois de passar por Jerusalém, preciso ir também a Roma.
22 Ā, toko­rua āna i tono ai ki Makeronia o te hunga e mahi ana ki a ia, ko Tīmoti rāua ko Eratu; ko ia i noho iho i Āhia mō tētahi wā.
22 Tendo enviado à Macedônia dois daqueles que o ajudavam, a saber, Timóteo e Erasto, permaneceu algum tempo na província da Ásia.
23 Nā, i taua wā kīhai i nohi­nohi te nga­ngau i puta ake mō taua Ara.
23 Por esse tempo, houve grande tumulto em Éfeso por causa do Caminho.
24 Tērā hoki tētahi tangata, ko Rimitiriu te ingoa, he kai­mahi hiriwa, nāna nei i hanga ngā teme­para hiriwa o Riana, kīhai hoki i no­nohi ngā utu i tika mai i tāna mahi ki ngā kai­hanga.
24 Pois um ourives, chamado Demétrio, que fazia modelos de prata do templo de Diana e que dava muito lucro aos artífices,
25 Nā, ka whaka­minea rātou e ia me ērā kai­mahi o ngā pērā, ā, ka mea, “E mara mā, e mātau ana koutou, nō tēnei mahi ā tātou rawa.
25 convocando-os juntamente com outros do mesmo ofício, disse-lhes: — Senhores, vocês sabem que a nossa prosperidade vem deste ofício.
26 Nā, e kite ana, e rongo ana koutou, ehara i te mea ko Epeha anake, engari he iti te wāhi o Āhia katoa kua mahue nei i tēnei Paora te kukume, te whaka­peau kē i te tini o te tangata, e mea ana ia, ‘Ehara ēnei i te atua, e hangā nei e te ringa.’
26 E agora vocês estão vendo e ouvindo que não só em Éfeso, mas em quase toda a província da Ásia, este Paulo tem persuadido e desencaminhado muita gente, afirmando que os deuses feitos por mãos humanas não são deuses de verdade.
27 Nā, ehara i te mea ko tō tātou nei wāhi anake ka tata te kore noa iho; tērā anō hoki e whaka­kāhore­tia te teme­para o te atua nui, o Riana, ā, meāke memeha noa iho tōna nui, e karakia­tia nei e Āhia katoa, e te ao.”
27 Não somente há o perigo de que o nosso negócio caia em descrédito, como também de que o próprio templo da grande deusa Diana seja considerado sem valor, e que até venha a ser destruída a majestade daquela que toda a província da Ásia e o mundo adoram.
28 Ā, nō tō rātou rongo­nga, ā, ka kī i te riri, ka karanga ake, ka mea, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
28 Ouvindo isto, ficaram furiosos e começaram a gritar: — Grande é a Diana dos efésios!
29 Nā, ka tutū te puehu o te pā katoa, ā, ka oti te hopu e rātou a Kaiu rāua ko Aritaku, he hunga nō Makeronia, he hoa haere nō Paora, nā, kotahi tonu tā rātou kōkiri­tanga ki te whare mā­taki­taki.
29 A confusão se espalhou pela cidade, e todos juntos foram correndo para o teatro, arrastando consigo os macedônios Gaio e Aristarco, companheiros de Paulo.
30 Ā, i a Paora e mea ana kia tomo ki roto ki te iwi, kīhai ia i tukua e ngā ākonga.
30 Quando Paulo quis apresentar-se ao povo, os discípulos não o permitiram.
31 Nā, ka unga tāngata mai ētahi o ngā ranga­tira o Āhia, i pai nei ki a ia, ka mea kia kaua ia e tuku i a ia ki roto ki te whare mā­taki­taki.
31 Também algumas autoridades da província, que eram amigos de Paulo, mandaram um recado, pedindo que ele não se arriscasse indo ao teatro.
32 Heoi, puta kē te karanga a ētahi, puta kē a ētahi; tino raru­raru hoki taua whaka­mine­nga; ko te nuinga kīhai i mātau ki te mea i hui­hui ai rātou.
32 Uns, pois, gritavam de uma forma; outros, de outra; porque a assembleia tinha virado uma confusão. E, na sua maior parte, nem sabiam por que motivo estavam reunidos.
33 Nā, ka mauria e rātou a Arēhanara i roto i te hui, nā ngā Hūrai ia i mea kia whaka­tika atu. Ā, tā­whiri ana te ringa o Arēhānara, i mea hoki kia kōrero­tia e ia tā rātou ki te iwi.
33 Então tiraram Alexandre do meio da multidão, e os judeus o empurraram para a frente. Este, acenando com a mão, queria falar ao povo.
34 Heoi, ka mātau rātou he Hūrai ia, kotahi tonu te reo o te katoa ki te karanga, ā tata noa ki te rua ngā hāora, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
34 Quando, porém, reconheceram que ele era judeu, todos, a uma voz, gritaram durante quase duas horas: — Grande é a Diana dos efésios!
35 Ā, ka māriri iho te hui­hui i te kai­whaka­wā, ka mea ia, “E ngā Epehi, ko wai te tangata kāhore e mōhio ko te pā o ngā Epehi te kai­tiaki teme­para o te atua nui, o Riana, o te whaka­pakoko anō hoki i taka iho i a Hupita?
35 O escrivão da cidade, tendo apaziguado o povo, disse: — Senhores efésios, quem não sabe que a cidade de Éfeso é a guardiã do templo da grande Diana e da imagem que caiu do céu?
36 Nā, ka kore nei ēnei mea e taea te whākore­kore, heoi, kia āta noho, kaua hoki e hīkaka te mahi.
36 Ora, não podendo isto ser contestado, convém que vocês se mantenham calmos e não façam nada de forma precipitada;
37 Kua āra­hina mai nei hoki e koutou ēnei tāngata ki konei, ehara nei i te hunga tāhae mea tapu, ehara hoki i te hunga kohu­kohu ki tō tātou atua.
37 porque estes homens que vocês trouxeram para cá não profanaram o templo, nem blasfemam contra a nossa deusa.
38 Nā, ki te mea he kupu tā Rimitiriu rātou ko ōna hoa mahi mō tētahi tangata, e taea te whaka­wā, ā, tēnei anō ngā kāwana; mā rātou rātou e whaka­wā.
38 Portanto, se Demétrio e os artífices que o acompanham têm alguma queixa contra alguém, saibam que existem os tribunais e os procônsules; que se acusem uns aos outros ali.
39 Nā, ki te mea he mea kē tā koutou e whai nā, waiho mā te rū­nanga tika te rite­nga.
39 Mas, se vocês estão pleiteando alguma outra coisa, isso será decidido em assembleia regular.
40 Ko wai hoki ka tohu? Tērā pea tātou e whaka­wā­kia mō tēnei nga­ngau­tanga o nāia­nei, kāhore nei ōna take; kāhore hoki he take e tika ai tā tātou kōrero mō tēnei hui­hui.”
40 Porque também corremos o risco de sermos, hoje, acusados de revolta, não havendo motivo algum que possamos alegar para justificar este ajuntamento.
41 Ā, nō ka puaki ēnei kupu āna, ka tonoa atu e ia te whaka­mine­nga.
41 E, havendo dito isto, dissolveu a assembleia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.