Atos 19

mri (MRI) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 I a Aporo i Koriniti, ka puta atu a Paora nā ngā wāhi o runga, ka tae ki Epeha, ā, tūpono atu ko ētahi ākonga.
1 Enquanto Apolo estava em Corinto, Paulo, atravessando as regiões altas, chegou a Éfeso. Ali encontrou alguns discípulos
2 Ā, ka mea ki a rātou, “I riro rānei te Wairua Tapu i a koutou i tō koutou whaka­pono­tanga?”
2 e lhes perguntou: "Vocês receberam o Espírito Santo quando creram? " Eles responderam: "Não, nem sequer ouvimos que existe o Espírito Santo".
3 Ka mea ia ki a rātou, “I iri­iria oti koutou ki roto ki te aha?”
3 "Então, que batismo vocês receberam? ", perguntou Paulo. "O batismo de João", responderam eles.
4 Nā, ka mea a Paora, “Ko tā Hoani iri­iri he iri­iri rīpe­netā. I mea ia ki te iwi, kia whaka­pono rātou ki tētahi e haere mai ana i muri i a ia, arā ki a Īhu.”
4 Disse Paulo: "O batismo de João foi um batismo de arrependimento. Ele dizia ao povo que cresse naquele que viria depois dele, isto é, em Jesus".
5 Ā, ka rongo rātou i tēnei, ka iri­iria i runga i te ingoa o te Ariki, o Īhu.
5 Ouvindo isso, eles foram batizados no nome do Senhor Jesus.
6 Nā, ka oti te whaka­pā e Paora ōna ringa ki runga ki a rātou, ka tae mai te Wairua Tapu ki a rātou; nā, ka kōrero­tia e rātou ngā reo, ka poro­piti hoki.
6 Quando Paulo lhes impôs as mãos, veio sobre eles o Espírito Santo, e começaram a falar em línguas e a profetizar.
7 Ā, ko tō rātou toko­maha kei te tekau mā rua.
7 Eram ao todo uns doze homens.
8 Nā, ka tomo ia ki te whare kara­kia, ka kōrero māia atu, e toru ngā marama i kōrero­rero ai, i kukume ai ki ngā mea o te ranga­tira­tanga o te Atua.
8 Paulo entrou na sinagoga e ali falou com liberdade durante três meses, argumentando convincentemente acerca do Reino de Deus.
9 Ā, ka pakeke ētahi, ka whaka­teka, ka whaka­hāwea ki taua rite­nga i te aro­aro o te mano, ka mawehe atu ia i roto i a rātou, ka wehea kētia ngā ākonga, ka kōrero­rero i tēnei rā, i tēnei rā, i roto i te kura o Tairanu.
9 Mas alguns deles se endureceram e se recusaram a crer, e começaram a falar mal do Caminho diante da multidão. Paulo, então, afastou-se deles. Tomando consigo os discípulos, passou a ensinar diariamente na escola de Tirano.
10 Nā, e rua ōna tau i pēnei ai; ā, ka rongo katoa te hunga e noho ana i Āhia, ngā Hūrai, ngā Kariki, i te kupu a te Ariki, a Īhu.
10 Isso continuou por dois anos, de forma que todos os judeus e os gregos que viviam na província da Ásia ouviram a palavra do Senhor.
11 Nā, ehara i te mere­kara noa ake a te Atua i mea ai kia meatia e ngā ringa o Paora;
11 Deus fazia milagres extraordinários por meio de Paulo,
12 ina hoki, i te mau­ranga atu i ngā aikiha me ngā ārai i tōna tinana ki te hunga mate, mutu ake ō rātou mate, ā, puta atu ana ngā wairua kino i roto i a rātou.
12 de modo que até lenços e aventais que Paulo usava eram levados e colocados sobre os enfermos. Estes eram curados de suas doenças, e os espíritos malignos saíam deles.
13 Kātahi, ka anga ētahi o ngā Hūrai hāere­ere noa, he hunga pei wairua, ka whaka­hua i te ingoa o te Ariki, o Īhu ki runga ki ētahi i ngā wairua kino, ka mea, “He whaka­hua tēnei nā mātou ki a koutou i a Īhu, i tā Paora e kauwhau nei.”
13 Alguns judeus que andavam expulsando espíritos malignos tentaram invocar o nome do Senhor Jesus sobre os endemoninhados, dizendo: "Em nome de Jesus, a quem Paulo prega, eu lhes ordeno que saiam! "
14 Nā, i pērā anō ngā tama toko­whitu a tētahi Hūrai, a Hewa, he tohu­nga nui ia.
14 Os que estavam fazendo isso eram os sete filhos de Ceva, um dos chefes dos sacerdotes dos judeus.
15 Nā, ka whaka­hoki te wairua kino, ka mea ki a rātou, “E mōhio ana ahau ki a Īhu, e mātau ana ki a Paora; ko koutou ia, ko wai rā?”
15 Um dia, o espírito maligno lhes respondeu: "Jesus, eu conheço, Paulo, eu sei quem é; mas vocês, quem são? "
16 Nā, ko te tū­peke­tanga o te tangata i a ia nei te wairua kino ki a rātou, kua kaha i a rātou, taea ana rātou e ia, nō ka oma ta­ha­nga rātou, ka oma mamae atu i taua whare.
16 Então o endemoninhado saltou sobre eles e os dominou, espancando-os com tamanha violência que eles fugiram da casa nus e feridos.
17 Ā, ka mōhio­tia tēnei e ngā tāngata katoa e noho ana i Epeha, e ngā Hūrai rātou tahi ko ngā Kariki; ā, ka tau te wehi ki a rātou katoa, ā, whaka­nuia ana te ingoa o te Ariki, o Īhu.
17 Quando isso se tornou conhecido de todos os judeus e os gregos que viviam em Éfeso, todos eles foram tomados de temor; e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Ā, he toko­maha o te hunga whaka­pono i haere mai, i whāki, i whaka­kite i ā rātou mahi.
18 Muitos dos que creram vinham, e confessavam e declaravam abertamente suas más obras.
19 He toko­maha anō o te hunga i mahi i ngā mahi tini­hanga, i hui­hui i ā rātou puka­puka, ā, tahuna ana i te aro­aro o te katoa. Ā, ka taua ngā utu o aua puka­puka, ka kitea e rima tekau mano hiriwa.
19 Grande número dos que tinham praticado ocultismo reuniram seus livros e os queimaram publicamente. Calculado o valor total, este chegou a cinqüenta mil dracmas.
20 Koia anō te nui o te tupu o te kupu a te Atua, te kaha.
20 Dessa maneira a palavra do Senhor muito se difundia e se fortalecia.
21 Ā, nō ka rite ēnei mea, ka mea a Paora i roto i tōna wairua, kia tika nā Makeronia, nā Akāia, kia haere ki Hiruhārama; i mea ia, “Ka tae ahau ki reira, ko Roma anō tāku e tiki ai e ti­tiro.”
21 Depois dessas coisas, Paulo decidiu no espírito ir a Jerusalém, passando pela Macedônia e pela Acaia. Ele dizia: "Depois de haver estado ali, é necessário também que eu vá visitar Roma".
22 Ā, toko­rua āna i tono ai ki Makeronia o te hunga e mahi ana ki a ia, ko Tīmoti rāua ko Eratu; ko ia i noho iho i Āhia mō tētahi wā.
22 Então enviou à Macedônia dois dos seus auxiliares, Timóteo e Erasto, e permaneceu mais um pouco na província da Ásia.
23 Nā, i taua wā kīhai i nohi­nohi te nga­ngau i puta ake mō taua Ara.
23 Naquele tempo houve um grande tumulto por causa do Caminho.
24 Tērā hoki tētahi tangata, ko Rimitiriu te ingoa, he kai­mahi hiriwa, nāna nei i hanga ngā teme­para hiriwa o Riana, kīhai hoki i no­nohi ngā utu i tika mai i tāna mahi ki ngā kai­hanga.
24 Um ourives chamado Demétrio, que fazia miniaturas de prata do templo de Ártemis e que dava muito lucro aos artífices,
25 Nā, ka whaka­minea rātou e ia me ērā kai­mahi o ngā pērā, ā, ka mea, “E mara mā, e mātau ana koutou, nō tēnei mahi ā tātou rawa.
25 reuniu-os juntamente com os trabalhadores dessa profissão e disse: "Senhores, vocês sabem que temos uma boa fonte de lucro nesta atividade
26 Nā, e kite ana, e rongo ana koutou, ehara i te mea ko Epeha anake, engari he iti te wāhi o Āhia katoa kua mahue nei i tēnei Paora te kukume, te whaka­peau kē i te tini o te tangata, e mea ana ia, ‘Ehara ēnei i te atua, e hangā nei e te ringa.’
26 e estão vendo e ouvindo como este indivíduo, Paulo, está convencendo e desviando grande número de pessoas aqui em Éfeso e em quase toda a província da Ásia. Diz ele que deuses feitos por mãos humanas não são deuses.
27 Nā, ehara i te mea ko tō tātou nei wāhi anake ka tata te kore noa iho; tērā anō hoki e whaka­kāhore­tia te teme­para o te atua nui, o Riana, ā, meāke memeha noa iho tōna nui, e karakia­tia nei e Āhia katoa, e te ao.”
27 Não somente há o perigo de nossa profissão perder sua reputação, mas também de o templo da grande deusa Ártemis cair em descrédito e de a própria deusa, adorada em toda a província da Ásia e em todo o mundo, ser destituída de sua majestade divina".
28 Ā, nō tō rātou rongo­nga, ā, ka kī i te riri, ka karanga ake, ka mea, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
28 Ao ouvirem isso, eles ficaram furiosos e começaram a gritar: "Grande é a Ártemis dos efésios! "
29 Nā, ka tutū te puehu o te pā katoa, ā, ka oti te hopu e rātou a Kaiu rāua ko Aritaku, he hunga nō Makeronia, he hoa haere nō Paora, nā, kotahi tonu tā rātou kōkiri­tanga ki te whare mā­taki­taki.
29 Em pouco tempo a cidade toda estava em tumulto. O povo foi às pressas para o teatro, arrastando os companheiros de viagem de Paulo, os macedônios Gaio e Aristarco.
30 Ā, i a Paora e mea ana kia tomo ki roto ki te iwi, kīhai ia i tukua e ngā ākonga.
30 Paulo queria apresentar-se à multidão, mas os discípulos não o permitiram.
31 Nā, ka unga tāngata mai ētahi o ngā ranga­tira o Āhia, i pai nei ki a ia, ka mea kia kaua ia e tuku i a ia ki roto ki te whare mā­taki­taki.
31 Alguns amigos de Paulo dentre as autoridades da província chegaram a mandar-lhe um recado, pedindo-lhe que não se arriscasse a ir ao teatro.
32 Heoi, puta kē te karanga a ētahi, puta kē a ētahi; tino raru­raru hoki taua whaka­mine­nga; ko te nuinga kīhai i mātau ki te mea i hui­hui ai rātou.
32 A assembléia estava em confusão: uns gritavam uma coisa, outros gritavam outra. A maior parte do povo nem sabia por que estava ali.
33 Nā, ka mauria e rātou a Arēhanara i roto i te hui, nā ngā Hūrai ia i mea kia whaka­tika atu. Ā, tā­whiri ana te ringa o Arēhānara, i mea hoki kia kōrero­tia e ia tā rātou ki te iwi.
33 Alguns da multidão julgaram que Alexandre era a causa do tumulto, quando os judeus o empurraram para frente. Ele fez sinal pedindo silêncio, com a intenção de fazer sua defesa diante do povo.
34 Heoi, ka mātau rātou he Hūrai ia, kotahi tonu te reo o te katoa ki te karanga, ā tata noa ki te rua ngā hāora, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
34 Mas quando ficaram sabendo que ele era judeu, todos gritaram a uma só voz durante cerca de duas horas: "Grande é a Ártemis dos efésios! "
35 Ā, ka māriri iho te hui­hui i te kai­whaka­wā, ka mea ia, “E ngā Epehi, ko wai te tangata kāhore e mōhio ko te pā o ngā Epehi te kai­tiaki teme­para o te atua nui, o Riana, o te whaka­pakoko anō hoki i taka iho i a Hupita?
35 O escrivão da cidade acalmou a multidão e disse: "Efésios, quem não sabe que a cidade de Éfeso é a guardiã do templo da grande Ártemis e da sua imagem que caiu do céu?
36 Nā, ka kore nei ēnei mea e taea te whākore­kore, heoi, kia āta noho, kaua hoki e hīkaka te mahi.
36 Portanto, visto que estes fatos são inegáveis, acalmem-se e não façam nada precipitadamente.
37 Kua āra­hina mai nei hoki e koutou ēnei tāngata ki konei, ehara nei i te hunga tāhae mea tapu, ehara hoki i te hunga kohu­kohu ki tō tātou atua.
37 Vocês trouxeram estes homens aqui, embora eles não tenham roubado templos nem blasfemado contra a nossa deusa.
38 Nā, ki te mea he kupu tā Rimitiriu rātou ko ōna hoa mahi mō tētahi tangata, e taea te whaka­wā, ā, tēnei anō ngā kāwana; mā rātou rātou e whaka­wā.
38 Se Demétrio e seus companheiros de profissão têm alguma queixa contra alguém, os tribunais estão abertos, e há procônsules. Eles que apresentem suas queixas ali.
39 Nā, ki te mea he mea kē tā koutou e whai nā, waiho mā te rū­nanga tika te rite­nga.
39 Se há mais alguma coisa que vocês desejam apresentar, isso será decidido em assembléia, conforme a lei.
40 Ko wai hoki ka tohu? Tērā pea tātou e whaka­wā­kia mō tēnei nga­ngau­tanga o nāia­nei, kāhore nei ōna take; kāhore hoki he take e tika ai tā tātou kōrero mō tēnei hui­hui.”
40 Da maneira como está, corremos o perigo de sermos acusados de perturbar a ordem pública por causa dos acontecimentos de hoje. Nesse caso, não seríamos capazes de justificar este tumulto, visto que não há razão para tal".
41 Ā, nō ka puaki ēnei kupu āna, ka tonoa atu e ia te whaka­mine­nga.
41 E, tendo dito isso, encerrou a assembléia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.