Atos 19

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 I a Aporo i Koriniti, ka puta atu a Paora nā ngā wāhi o runga, ka tae ki Epeha, ā, tūpono atu ko ētahi ākonga.
1 Aconteceu que, estando Apolo em Corinto, Paulo, tendo passado pelas regiões mais altas, chegou a Éfeso e, achando ali alguns discípulos,
2 Ā, ka mea ki a rātou, “I riro rānei te Wairua Tapu i a koutou i tō koutou whaka­pono­tanga?”
2 perguntou-lhes: Recebestes, porventura, o Espírito Santo quando crestes? Ao que lhe responderam: Pelo contrário, nem mesmo ouvimos que existe o Espírito Santo.
3 Ka mea ia ki a rātou, “I iri­iria oti koutou ki roto ki te aha?”
3 Então, Paulo perguntou: Em que, pois, fostes batizados? Responderam: No batismo de João.
4 Nā, ka mea a Paora, “Ko tā Hoani iri­iri he iri­iri rīpe­netā. I mea ia ki te iwi, kia whaka­pono rātou ki tētahi e haere mai ana i muri i a ia, arā ki a Īhu.”
4 Disse-lhes Paulo: João realizou batismo de arrependimento, dizendo ao povo que cresse naquele que vinha depois dele, a saber, em Jesus.
5 Ā, ka rongo rātou i tēnei, ka iri­iria i runga i te ingoa o te Ariki, o Īhu.
5 Eles, tendo ouvido isto, foram batizados em o nome do Senhor Jesus.
6 Nā, ka oti te whaka­pā e Paora ōna ringa ki runga ki a rātou, ka tae mai te Wairua Tapu ki a rātou; nā, ka kōrero­tia e rātou ngā reo, ka poro­piti hoki.
6 E, impondo-lhes Paulo as mãos, veio sobre eles o Espírito Santo; e tanto falavam em línguas como profetizavam.
7 Ā, ko tō rātou toko­maha kei te tekau mā rua.
7 Eram, ao todo, uns doze homens.
8 Nā, ka tomo ia ki te whare kara­kia, ka kōrero māia atu, e toru ngā marama i kōrero­rero ai, i kukume ai ki ngā mea o te ranga­tira­tanga o te Atua.
8 Durante três meses, Paulo frequentou a sinagoga, onde falava ousadamente, dissertando e persuadindo com respeito ao reino de Deus.
9 Ā, ka pakeke ētahi, ka whaka­teka, ka whaka­hāwea ki taua rite­nga i te aro­aro o te mano, ka mawehe atu ia i roto i a rātou, ka wehea kētia ngā ākonga, ka kōrero­rero i tēnei rā, i tēnei rā, i roto i te kura o Tairanu.
9 Visto que alguns deles se mostravam empedernidos e descrentes, falando mal do Caminho diante da multidão, Paulo, apartando-se deles, separou os discípulos, passando a discorrer diariamente na escola de Tirano.
10 Nā, e rua ōna tau i pēnei ai; ā, ka rongo katoa te hunga e noho ana i Āhia, ngā Hūrai, ngā Kariki, i te kupu a te Ariki, a Īhu.
10 Durou isto por espaço de dois anos, dando ensejo a que todos os habitantes da Ásia ouvissem a palavra do Senhor, tanto judeus como gregos.
11 Nā, ehara i te mere­kara noa ake a te Atua i mea ai kia meatia e ngā ringa o Paora;
11 E Deus, pelas mãos de Paulo, fazia milagres extraordinários,
12 ina hoki, i te mau­ranga atu i ngā aikiha me ngā ārai i tōna tinana ki te hunga mate, mutu ake ō rātou mate, ā, puta atu ana ngā wairua kino i roto i a rātou.
12 a ponto de levarem aos enfermos lenços e aventais do seu uso pessoal, diante dos quais as enfermidades fugiam das suas vítimas, e os espíritos malignos se retiravam.
13 Kātahi, ka anga ētahi o ngā Hūrai hāere­ere noa, he hunga pei wairua, ka whaka­hua i te ingoa o te Ariki, o Īhu ki runga ki ētahi i ngā wairua kino, ka mea, “He whaka­hua tēnei nā mātou ki a koutou i a Īhu, i tā Paora e kauwhau nei.”
13 E alguns judeus, exorcistas ambulantes, tentaram invocar o nome do Senhor Jesus sobre possessos de espíritos malignos, dizendo: Esconjuro-vos por Jesus, a quem Paulo prega.
14 Nā, i pērā anō ngā tama toko­whitu a tētahi Hūrai, a Hewa, he tohu­nga nui ia.
14 Os que faziam isto eram sete filhos de um judeu chamado Ceva, sumo sacerdote.
15 Nā, ka whaka­hoki te wairua kino, ka mea ki a rātou, “E mōhio ana ahau ki a Īhu, e mātau ana ki a Paora; ko koutou ia, ko wai rā?”
15 Mas o espírito maligno lhes respondeu: Conheço a Jesus e sei quem é Paulo; mas vós, quem sois?
16 Nā, ko te tū­peke­tanga o te tangata i a ia nei te wairua kino ki a rātou, kua kaha i a rātou, taea ana rātou e ia, nō ka oma ta­ha­nga rātou, ka oma mamae atu i taua whare.
16 E o possesso do espírito maligno saltou sobre eles, subjugando a todos, e, de tal modo prevaleceu contra eles, que, desnudos e feridos, fugiram daquela casa.
17 Ā, ka mōhio­tia tēnei e ngā tāngata katoa e noho ana i Epeha, e ngā Hūrai rātou tahi ko ngā Kariki; ā, ka tau te wehi ki a rātou katoa, ā, whaka­nuia ana te ingoa o te Ariki, o Īhu.
17 Chegou este fato ao conhecimento de todos, assim judeus como gregos habitantes de Éfeso; veio temor sobre todos eles, e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Ā, he toko­maha o te hunga whaka­pono i haere mai, i whāki, i whaka­kite i ā rātou mahi.
18 Muitos dos que creram vieram confessando e denunciando publicamente as suas próprias obras.
19 He toko­maha anō o te hunga i mahi i ngā mahi tini­hanga, i hui­hui i ā rātou puka­puka, ā, tahuna ana i te aro­aro o te katoa. Ā, ka taua ngā utu o aua puka­puka, ka kitea e rima tekau mano hiriwa.
19 Também muitos dos que haviam praticado artes mágicas, reunindo os seus livros, os queimaram diante de todos. Calculados os seus preços, achou-se que montavam a cinquenta mil denários.
20 Koia anō te nui o te tupu o te kupu a te Atua, te kaha.
20 Assim, a palavra do Senhor crescia e prevalecia poderosamente.
21 Ā, nō ka rite ēnei mea, ka mea a Paora i roto i tōna wairua, kia tika nā Makeronia, nā Akāia, kia haere ki Hiruhārama; i mea ia, “Ka tae ahau ki reira, ko Roma anō tāku e tiki ai e ti­tiro.”
21 Cumpridas estas coisas, Paulo resolveu, no seu espírito, ir a Jerusalém, passando pela Macedônia e Acaia, considerando: Depois de haver estado ali, importa-me ver também Roma.
22 Ā, toko­rua āna i tono ai ki Makeronia o te hunga e mahi ana ki a ia, ko Tīmoti rāua ko Eratu; ko ia i noho iho i Āhia mō tētahi wā.
22 Tendo enviado à Macedônia dois daqueles que lhe ministravam, Timóteo e Erasto, permaneceu algum tempo na Ásia.
23 Nā, i taua wā kīhai i nohi­nohi te nga­ngau i puta ake mō taua Ara.
23 Por esse tempo, houve grande alvoroço acerca do Caminho.
24 Tērā hoki tētahi tangata, ko Rimitiriu te ingoa, he kai­mahi hiriwa, nāna nei i hanga ngā teme­para hiriwa o Riana, kīhai hoki i no­nohi ngā utu i tika mai i tāna mahi ki ngā kai­hanga.
24 Pois um ourives, chamado Demétrio, que fazia, de prata, nichos de Diana e que dava muito lucro aos artífices,
25 Nā, ka whaka­minea rātou e ia me ērā kai­mahi o ngā pērā, ā, ka mea, “E mara mā, e mātau ana koutou, nō tēnei mahi ā tātou rawa.
25 convocando-os juntamente com outros da mesma profissão, disse-lhes: Senhores, sabeis que deste ofício vem a nossa prosperidade
26 Nā, e kite ana, e rongo ana koutou, ehara i te mea ko Epeha anake, engari he iti te wāhi o Āhia katoa kua mahue nei i tēnei Paora te kukume, te whaka­peau kē i te tini o te tangata, e mea ana ia, ‘Ehara ēnei i te atua, e hangā nei e te ringa.’
26 e estais vendo e ouvindo que não só em Éfeso, mas em quase toda a Ásia, este Paulo tem persuadido e desencaminhado muita gente, afirmando não serem deuses os que são feitos por mãos humanas.
27 Nā, ehara i te mea ko tō tātou nei wāhi anake ka tata te kore noa iho; tērā anō hoki e whaka­kāhore­tia te teme­para o te atua nui, o Riana, ā, meāke memeha noa iho tōna nui, e karakia­tia nei e Āhia katoa, e te ao.”
27 Não somente há o perigo de a nossa profissão cair em descrédito, como também o de o próprio templo da grande deusa, Diana, ser estimado em nada, e ser mesmo destruída a majestade daquela que toda a Ásia e o mundo adoram.
28 Ā, nō tō rātou rongo­nga, ā, ka kī i te riri, ka karanga ake, ka mea, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
28 Ouvindo isto, encheram-se de furor e clamavam: Grande é a Diana dos efésios!
29 Nā, ka tutū te puehu o te pā katoa, ā, ka oti te hopu e rātou a Kaiu rāua ko Aritaku, he hunga nō Makeronia, he hoa haere nō Paora, nā, kotahi tonu tā rātou kōkiri­tanga ki te whare mā­taki­taki.
29 Foi a cidade tomada de confusão, e todos, à uma, arremeteram para o teatro, arrebatando os macedônios Gaio e Aristarco, companheiros de Paulo.
30 Ā, i a Paora e mea ana kia tomo ki roto ki te iwi, kīhai ia i tukua e ngā ākonga.
30 Querendo este apresentar-se ao povo, não lhe permitiram os discípulos.
31 Nā, ka unga tāngata mai ētahi o ngā ranga­tira o Āhia, i pai nei ki a ia, ka mea kia kaua ia e tuku i a ia ki roto ki te whare mā­taki­taki.
31 Também asiarcas, que eram amigos de Paulo, mandaram rogar-lhe que não se arriscasse indo ao teatro.
32 Heoi, puta kē te karanga a ētahi, puta kē a ētahi; tino raru­raru hoki taua whaka­mine­nga; ko te nuinga kīhai i mātau ki te mea i hui­hui ai rātou.
32 Uns, pois, gritavam de uma forma; outros, de outra; porque a assembleia caíra em confusão. E, na sua maior parte, nem sabiam por que motivo estavam reunidos.
33 Nā, ka mauria e rātou a Arēhanara i roto i te hui, nā ngā Hūrai ia i mea kia whaka­tika atu. Ā, tā­whiri ana te ringa o Arēhānara, i mea hoki kia kōrero­tia e ia tā rātou ki te iwi.
33 Então, tiraram Alexandre dentre a multidão, impelindo-o os judeus para a frente. Este, acenando com a mão, queria falar ao povo.
34 Heoi, ka mātau rātou he Hūrai ia, kotahi tonu te reo o te katoa ki te karanga, ā tata noa ki te rua ngā hāora, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
34 Quando, porém, reconheceram que ele era judeu, todos, a uma voz, gritaram por espaço de quase duas horas: Grande é a Diana dos efésios!
35 Ā, ka māriri iho te hui­hui i te kai­whaka­wā, ka mea ia, “E ngā Epehi, ko wai te tangata kāhore e mōhio ko te pā o ngā Epehi te kai­tiaki teme­para o te atua nui, o Riana, o te whaka­pakoko anō hoki i taka iho i a Hupita?
35 O escrivão da cidade, tendo apaziguado o povo, disse: Senhores, efésios: quem, porventura, não sabe que a cidade de Éfeso é a guardiã do templo da grande Diana e da imagem que caiu de Júpiter?
36 Nā, ka kore nei ēnei mea e taea te whākore­kore, heoi, kia āta noho, kaua hoki e hīkaka te mahi.
36 Ora, não podendo isto ser contraditado, convém que vos mantenhais calmos e nada façais precipitadamente;
37 Kua āra­hina mai nei hoki e koutou ēnei tāngata ki konei, ehara nei i te hunga tāhae mea tapu, ehara hoki i te hunga kohu­kohu ki tō tātou atua.
37 porque estes homens que aqui trouxestes não são sacrílegos, nem blasfemam contra a nossa deusa.
38 Nā, ki te mea he kupu tā Rimitiriu rātou ko ōna hoa mahi mō tētahi tangata, e taea te whaka­wā, ā, tēnei anō ngā kāwana; mā rātou rātou e whaka­wā.
38 Portanto, se Demétrio e os artífices que o acompanham têm alguma queixa contra alguém, há audiências e procônsules; que se acusem uns aos outros.
39 Nā, ki te mea he mea kē tā koutou e whai nā, waiho mā te rū­nanga tika te rite­nga.
39 Mas, se alguma outra coisa pleiteais, será decidida em assembleia regular.
40 Ko wai hoki ka tohu? Tērā pea tātou e whaka­wā­kia mō tēnei nga­ngau­tanga o nāia­nei, kāhore nei ōna take; kāhore hoki he take e tika ai tā tātou kōrero mō tēnei hui­hui.”
40 Porque também corremos perigo de que, por hoje, sejamos acusados de sedição, não havendo motivo algum que possamos alegar para justificar este ajuntamento.
41 Ā, nō ka puaki ēnei kupu āna, ka tonoa atu e ia te whaka­mine­nga.
41 E, havendo dito isto, dissolveu a assembleia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.