Atos 19

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 I a Aporo i Koriniti, ka puta atu a Paora nā ngā wāhi o runga, ka tae ki Epeha, ā, tūpono atu ko ētahi ākonga.
1 E sucedeu que, enquanto Apolo estava em Corinto, Paulo, tendo passado por todas as regiões superiores, chegou a Éfeso; e achando ali alguns discípulos,
2 Ā, ka mea ki a rātou, “I riro rānei te Wairua Tapu i a koutou i tō koutou whaka­pono­tanga?”
2 Disse-lhes: Recebestes vós já o Espírito Santo quando crestes? E eles disseram-lhe: Nós nem ainda ouvimos que haja Espírito Santo.
3 Ka mea ia ki a rātou, “I iri­iria oti koutou ki roto ki te aha?”
3 Perguntou-lhes, então: Em que sois batizados então? E eles disseram: No batismo de João.
4 Nā, ka mea a Paora, “Ko tā Hoani iri­iri he iri­iri rīpe­netā. I mea ia ki te iwi, kia whaka­pono rātou ki tētahi e haere mai ana i muri i a ia, arā ki a Īhu.”
4 Mas Paulo disse: Certamente João batizou com o batismo de arrependimento, dizendo ao povo que cresse no que após ele havia de vir, isto é, em Jesus Cristo.
5 Ā, ka rongo rātou i tēnei, ka iri­iria i runga i te ingoa o te Ariki, o Īhu.
5 E os que ouviram foram batizados em nome do Senhor Jesus.
6 Nā, ka oti te whaka­pā e Paora ōna ringa ki runga ki a rātou, ka tae mai te Wairua Tapu ki a rātou; nā, ka kōrero­tia e rātou ngā reo, ka poro­piti hoki.
6 E, impondo-lhes Paulo as mãos, veio sobre eles o Espírito Santo; e falavam línguas, e profetizavam.
7 Ā, ko tō rātou toko­maha kei te tekau mā rua.
7 E estes eram, ao todo, uns doze homens.
8 Nā, ka tomo ia ki te whare kara­kia, ka kōrero māia atu, e toru ngā marama i kōrero­rero ai, i kukume ai ki ngā mea o te ranga­tira­tanga o te Atua.
8 E, entrando na sinagoga, falou ousadamente por espaço de três meses, disputando e persuadindo-os acerca do reino de Deus.
9 Ā, ka pakeke ētahi, ka whaka­teka, ka whaka­hāwea ki taua rite­nga i te aro­aro o te mano, ka mawehe atu ia i roto i a rātou, ka wehea kētia ngā ākonga, ka kōrero­rero i tēnei rā, i tēnei rā, i roto i te kura o Tairanu.
9 Mas, como alguns deles se endurecessem e não obedecessem, falando mal do Caminho perante a multidão, retirou-se deles, e separou os discípulos, disputando todos os dias na escola de um certo Tirano.
10 Nā, e rua ōna tau i pēnei ai; ā, ka rongo katoa te hunga e noho ana i Āhia, ngā Hūrai, ngā Kariki, i te kupu a te Ariki, a Īhu.
10 E durou isto por espaço de dois anos; de tal maneira que todos os que habitavam na Ásia ouviram a palavra do Senhor Jesus, assim judeus como gregos.
11 Nā, ehara i te mere­kara noa ake a te Atua i mea ai kia meatia e ngā ringa o Paora;
11 E Deus pelas mãos de Paulo fazia maravilhas extraordinárias.
12 ina hoki, i te mau­ranga atu i ngā aikiha me ngā ārai i tōna tinana ki te hunga mate, mutu ake ō rātou mate, ā, puta atu ana ngā wairua kino i roto i a rātou.
12 De sorte que até os lenços e aventais se levavam do seu corpo aos enfermos, e as enfermidades fugiam deles, e os espíritos malignos saíam.
13 Kātahi, ka anga ētahi o ngā Hūrai hāere­ere noa, he hunga pei wairua, ka whaka­hua i te ingoa o te Ariki, o Īhu ki runga ki ētahi i ngā wairua kino, ka mea, “He whaka­hua tēnei nā mātou ki a koutou i a Īhu, i tā Paora e kauwhau nei.”
13 E alguns dos exorcistas judeus ambulantes tentavam invocar o nome do Senhor Jesus sobre os que tinham espíritos malignos, dizendo: Esconjuro-vos por Jesus a quem Paulo prega.
14 Nā, i pērā anō ngā tama toko­whitu a tētahi Hūrai, a Hewa, he tohu­nga nui ia.
14 E os que faziam isto eram sete filhos de Ceva, judeu, principal dos sacerdotes.
15 Nā, ka whaka­hoki te wairua kino, ka mea ki a rātou, “E mōhio ana ahau ki a Īhu, e mātau ana ki a Paora; ko koutou ia, ko wai rā?”
15 Respondendo, porém, o espírito maligno, disse: Conheço a Jesus, e bem sei quem é Paulo; mas vós quem sois?
16 Nā, ko te tū­peke­tanga o te tangata i a ia nei te wairua kino ki a rātou, kua kaha i a rātou, taea ana rātou e ia, nō ka oma ta­ha­nga rātou, ka oma mamae atu i taua whare.
16 E, saltando neles o homem que tinha o espírito maligno, e assenhoreando-se de todos, pôde mais do que eles; de tal maneira que, nus e feridos, fugiram daquela casa.
17 Ā, ka mōhio­tia tēnei e ngā tāngata katoa e noho ana i Epeha, e ngā Hūrai rātou tahi ko ngā Kariki; ā, ka tau te wehi ki a rātou katoa, ā, whaka­nuia ana te ingoa o te Ariki, o Īhu.
17 E foi isto notório a todos os que habitavam em Éfeso, tanto judeus como gregos; e caiu temor sobre todos eles, e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Ā, he toko­maha o te hunga whaka­pono i haere mai, i whāki, i whaka­kite i ā rātou mahi.
18 E muitos dos que tinham crido vinham, confessando e publicando os seus feitos.
19 He toko­maha anō o te hunga i mahi i ngā mahi tini­hanga, i hui­hui i ā rātou puka­puka, ā, tahuna ana i te aro­aro o te katoa. Ā, ka taua ngā utu o aua puka­puka, ka kitea e rima tekau mano hiriwa.
19 Também muitos dos que seguiam artes mágicas trouxeram os seus livros, e os queimaram na presença de todos e, feita a conta do seu preço, acharam que montava a cinqüenta mil peças de prata.
20 Koia anō te nui o te tupu o te kupu a te Atua, te kaha.
20 Assim a palavra do Senhor crescia poderosamente e prevalecia.
21 Ā, nō ka rite ēnei mea, ka mea a Paora i roto i tōna wairua, kia tika nā Makeronia, nā Akāia, kia haere ki Hiruhārama; i mea ia, “Ka tae ahau ki reira, ko Roma anō tāku e tiki ai e ti­tiro.”
21 E, cumpridas estas coisas, Paulo propôs, em espírito, ir a Jerusalém, passando pela Macedônia e pela Acaia, dizendo: Depois que houver estado ali, importa-me ver também Roma.
22 Ā, toko­rua āna i tono ai ki Makeronia o te hunga e mahi ana ki a ia, ko Tīmoti rāua ko Eratu; ko ia i noho iho i Āhia mō tētahi wā.
22 E, enviando à Macedônia dois daqueles que o serviam, Timóteo e Erasto, ficou ele por algum tempo na Ásia.
23 Nā, i taua wā kīhai i nohi­nohi te nga­ngau i puta ake mō taua Ara.
23 E, naquele mesmo tempo, houve um não pequeno alvoroço acerca do Caminho.
24 Tērā hoki tētahi tangata, ko Rimitiriu te ingoa, he kai­mahi hiriwa, nāna nei i hanga ngā teme­para hiriwa o Riana, kīhai hoki i no­nohi ngā utu i tika mai i tāna mahi ki ngā kai­hanga.
24 Porque um certo ourives da prata, por nome Demétrio, que fazia de prata nichos de Diana, dava não pouco lucro aos artífices,
25 Nā, ka whaka­minea rātou e ia me ērā kai­mahi o ngā pērā, ā, ka mea, “E mara mā, e mātau ana koutou, nō tēnei mahi ā tātou rawa.
25 Aos quais, havendo-os ajuntado com os oficiais de obras semelhantes, disse: Senhores, vós bem sabeis que deste ofício temos a nossa prosperidade;
26 Nā, e kite ana, e rongo ana koutou, ehara i te mea ko Epeha anake, engari he iti te wāhi o Āhia katoa kua mahue nei i tēnei Paora te kukume, te whaka­peau kē i te tini o te tangata, e mea ana ia, ‘Ehara ēnei i te atua, e hangā nei e te ringa.’
26 E bem vedes e ouvis que não só em Éfeso, mas até quase em toda a Ásia, este Paulo tem convencido e afastado uma grande multidão, dizendo que não são deuses os que se fazem com as mãos.
27 Nā, ehara i te mea ko tō tātou nei wāhi anake ka tata te kore noa iho; tērā anō hoki e whaka­kāhore­tia te teme­para o te atua nui, o Riana, ā, meāke memeha noa iho tōna nui, e karakia­tia nei e Āhia katoa, e te ao.”
27 E não somente há o perigo de que a nossa profissão caia em descrédito, mas também de que o próprio templo da grande deusa Diana seja estimado em nada, vindo a ser destruída a majestade daquela que toda a Ásia e o mundo veneram.
28 Ā, nō tō rātou rongo­nga, ā, ka kī i te riri, ka karanga ake, ka mea, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
28 E, ouvindo-o, encheram-se de ira, e clamaram, dizendo: Grande é a Diana dos efésios.
29 Nā, ka tutū te puehu o te pā katoa, ā, ka oti te hopu e rātou a Kaiu rāua ko Aritaku, he hunga nō Makeronia, he hoa haere nō Paora, nā, kotahi tonu tā rātou kōkiri­tanga ki te whare mā­taki­taki.
29 E encheu-se de confusão toda a cidade e, unânimes, correram ao teatro, arrebatando a Gaio e a Aristarco, macedônios, companheiros de Paulo na viagem.
30 Ā, i a Paora e mea ana kia tomo ki roto ki te iwi, kīhai ia i tukua e ngā ākonga.
30 E, querendo Paulo apresentar-se ao povo, não lho permitiram os discípulos.
31 Nā, ka unga tāngata mai ētahi o ngā ranga­tira o Āhia, i pai nei ki a ia, ka mea kia kaua ia e tuku i a ia ki roto ki te whare mā­taki­taki.
31 E também alguns dos principais da Ásia, que eram seus amigos, lhe rogaram que não se apresentasse no teatro.
32 Heoi, puta kē te karanga a ētahi, puta kē a ētahi; tino raru­raru hoki taua whaka­mine­nga; ko te nuinga kīhai i mātau ki te mea i hui­hui ai rātou.
32 Uns, pois, clamavam de uma maneira, outros de outra, porque o ajuntamento era confuso; e os mais deles não sabiam por que causa se tinham ajuntado.
33 Nā, ka mauria e rātou a Arēhanara i roto i te hui, nā ngā Hūrai ia i mea kia whaka­tika atu. Ā, tā­whiri ana te ringa o Arēhānara, i mea hoki kia kōrero­tia e ia tā rātou ki te iwi.
33 Então tiraram Alexandre dentre a multidão, impelindo-o os judeus para diante; e Alexandre, acenando com a mão, queria dar razão disto ao povo.
34 Heoi, ka mātau rātou he Hūrai ia, kotahi tonu te reo o te katoa ki te karanga, ā tata noa ki te rua ngā hāora, “He nui a Riana o ngā Epehi!”
34 Mas quando conheceram que era judeu, todos unanimemente levantaram a voz, clamando por espaço de quase duas horas: Grande é a Diana dos efésios.
35 Ā, ka māriri iho te hui­hui i te kai­whaka­wā, ka mea ia, “E ngā Epehi, ko wai te tangata kāhore e mōhio ko te pā o ngā Epehi te kai­tiaki teme­para o te atua nui, o Riana, o te whaka­pakoko anō hoki i taka iho i a Hupita?
35 Então o escrivão da cidade, tendo apaziguado a multidão, disse: Homens efésios, qual é o homem que não sabe que a cidade dos efésios é a guardadora do templo da grande deusa Diana, e da imagem que desceu de Júpiter?
36 Nā, ka kore nei ēnei mea e taea te whākore­kore, heoi, kia āta noho, kaua hoki e hīkaka te mahi.
36 Ora, não podendo isto ser contraditado, convém que vos aplaqueis e nada façais temerariamente;
37 Kua āra­hina mai nei hoki e koutou ēnei tāngata ki konei, ehara nei i te hunga tāhae mea tapu, ehara hoki i te hunga kohu­kohu ki tō tātou atua.
37 Porque estes homens que aqui trouxestes nem são sacrílegos nem blasfemam da vossa deusa.
38 Nā, ki te mea he kupu tā Rimitiriu rātou ko ōna hoa mahi mō tētahi tangata, e taea te whaka­wā, ā, tēnei anō ngā kāwana; mā rātou rātou e whaka­wā.
38 Mas, se Demétrio e os artífices que estão com ele têm alguma coisa contra alguém, há audiências e há procônsules; que se acusem uns aos outros;
39 Nā, ki te mea he mea kē tā koutou e whai nā, waiho mā te rū­nanga tika te rite­nga.
39 E, se alguma outra coisa demandais, averiguar-se-á em legítima assembléia.
40 Ko wai hoki ka tohu? Tērā pea tātou e whaka­wā­kia mō tēnei nga­ngau­tanga o nāia­nei, kāhore nei ōna take; kāhore hoki he take e tika ai tā tātou kōrero mō tēnei hui­hui.”
40 Na verdade até corremos perigo de que, por hoje, sejamos acusados de sedição, não havendo causa alguma com que possamos justificar este concurso.
41 Ā, nō ka puaki ēnei kupu āna, ka tonoa atu e ia te whaka­mine­nga.
41 E, tendo dito isto, despediu a assembléia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.