2 Coríntios 7

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nā, i a tātou ka whi­whi nei ki ēnei kupu whaka­ari, e ōku hoa aroha, tahuri tātou ki te horoi atu i a tātou i ngā mea poke katoa o te kiko­kiko, o te wairua, me te whai anō ki te tino tapu i runga i te wehi ki te Atua.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Manako mai ki a mātou; kāhore ā mātou whaka­haere hē ki tētahi, kāhore mātou i kukume i tētahi ki te kino, kāhore ā mātou whaka­pati i ngā taonga a tētahi.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ehara tāku kupu nei i te mea hei whaka­tau hē ki a koutou. Kua mea atu nā hoki ahau, kei ō mātou ngākau koutou mō te mate tahi, mō te ora tahi.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Nui atu tōku māia ki te kōrero ki a koutou, nui atu tōku whaka­mana­mana mō koutou; kī tonu ahau i te whaka­mārie, hira ake tōku koa i ō mātou mate­nga katoa.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 I tō mātou taenga mai hoki ki Makeronia, kīhai i whai oki­oki­nga tō mātou kiko­kiko, heoi, mate ana mātou i ngā taha katoa; i waho ko ngā whawhai, i roto ko ngā mataku.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Otirā, nā te kai­whaka­mārie o te hunga e whaka­iti­tia ana, arā nā te Atua, nāna mātou i whaka­mārie, i a Taituha ka tae mai nei;
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 ehara i te mea nā tōna taenga mai anake, engari, nā te whaka­mārie­tanga anō hoki i whaka­mārie­tia ai ia e koutou, i tāna kōrero­tanga mai ki a mātou i tō koutou hia­hia nui, i tō koutou tangi, i tō koutou ngākau nui ki ahau; ā, ka koa rawa ahau.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ahakoa hoki i whaka­pōuri­tia koutou e ahau ki tāku puka­puka, kāhore ahau i te mea e hē ana ahau, ahakoa i mahara pērā i mua rā. Kua kite nei hoki ahau nā taua puka­puka koutou i mea kia pōuri, arā, pōuri poto­poto nei.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 E hari ana tēnei ahau, ehara i te mea mō te whaka­pōuri­tanga i a koutou, engari, nō te mea i whaka­pōuri­tia koutou ā rīpe­netā iho. Ko tō koutou pōuri hoki nō tā te Atua, e kore noa iho ai koutou e whai hē i a mātou.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 E meinga ana hoki e tā te Atua pōuri he rīpe­netā e ora ai, he rīpe­netā kāhore ōna haku; ko tā te pōuri ia o te ao e mahi ai he mate.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ti­tiro hoki, ko taua mea nei anō, ko tā te Atua whaka­pōuri­tanga i a koutou, nā, tāna mahi­nga nui i roto i a koutou, āe rā, ngā kupu whaka­tika­tika i a koutou, te riri, te wehi, te hia­hia, te ngākau nui, te whaka­pā riri! I ngā mea katoa kua whaka­kite nui koutou, kāhore ō koutou hara i tēnei mea.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Nō reira, ahakoa i tuhi­tuhi ahau ki a koutou, kāhore ahau i tuhi­tuhi atu mō te tangata nāna te hē, mō te tangata rānei ki a ia nei te hē, engari, kia whaka­kitea ai ki a koutou i te aro­aro o te Atua te nui o tō koutou mata­po­pore ki a mātou.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Koia mātou i whai mārie­tanga ai.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Me­he­mea hoki ahau i whaka­mana­mana ki a ia ki tētahi mea a koutou, kāhore ahau i meinga kia whaka­mā; nō te mea i kōrero­tia e mātou ngā mea katoa ki a koutou i runga i te pono, wai­hoki ko tō mātou whaka­mana­mana, i meinga nei e ahau i te aro­aro o Taituha, kua kitea he pono.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ā, hira ake anō hoki tōna ngākau aroha ki a koutou, i a ia e mahara ana ki te ngohe­ngohe o koutou katoa, ki te wehi me te wiri i manako ai koutou ki a ia.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 E hari ana ahau, nō te mea ka mārama tōku whaka­aro ki a koutou ngā mea katoa.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.