2 Coríntios 7

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nā, i a tātou ka whi­whi nei ki ēnei kupu whaka­ari, e ōku hoa aroha, tahuri tātou ki te horoi atu i a tātou i ngā mea poke katoa o te kiko­kiko, o te wairua, me te whai anō ki te tino tapu i runga i te wehi ki te Atua.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Manako mai ki a mātou; kāhore ā mātou whaka­haere hē ki tētahi, kāhore mātou i kukume i tētahi ki te kino, kāhore ā mātou whaka­pati i ngā taonga a tētahi.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Ehara tāku kupu nei i te mea hei whaka­tau hē ki a koutou. Kua mea atu nā hoki ahau, kei ō mātou ngākau koutou mō te mate tahi, mō te ora tahi.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Nui atu tōku māia ki te kōrero ki a koutou, nui atu tōku whaka­mana­mana mō koutou; kī tonu ahau i te whaka­mārie, hira ake tōku koa i ō mātou mate­nga katoa.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 I tō mātou taenga mai hoki ki Makeronia, kīhai i whai oki­oki­nga tō mātou kiko­kiko, heoi, mate ana mātou i ngā taha katoa; i waho ko ngā whawhai, i roto ko ngā mataku.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Otirā, nā te kai­whaka­mārie o te hunga e whaka­iti­tia ana, arā nā te Atua, nāna mātou i whaka­mārie, i a Taituha ka tae mai nei;
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 ehara i te mea nā tōna taenga mai anake, engari, nā te whaka­mārie­tanga anō hoki i whaka­mārie­tia ai ia e koutou, i tāna kōrero­tanga mai ki a mātou i tō koutou hia­hia nui, i tō koutou tangi, i tō koutou ngākau nui ki ahau; ā, ka koa rawa ahau.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Ahakoa hoki i whaka­pōuri­tia koutou e ahau ki tāku puka­puka, kāhore ahau i te mea e hē ana ahau, ahakoa i mahara pērā i mua rā. Kua kite nei hoki ahau nā taua puka­puka koutou i mea kia pōuri, arā, pōuri poto­poto nei.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 E hari ana tēnei ahau, ehara i te mea mō te whaka­pōuri­tanga i a koutou, engari, nō te mea i whaka­pōuri­tia koutou ā rīpe­netā iho. Ko tō koutou pōuri hoki nō tā te Atua, e kore noa iho ai koutou e whai hē i a mātou.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 E meinga ana hoki e tā te Atua pōuri he rīpe­netā e ora ai, he rīpe­netā kāhore ōna haku; ko tā te pōuri ia o te ao e mahi ai he mate.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Ti­tiro hoki, ko taua mea nei anō, ko tā te Atua whaka­pōuri­tanga i a koutou, nā, tāna mahi­nga nui i roto i a koutou, āe rā, ngā kupu whaka­tika­tika i a koutou, te riri, te wehi, te hia­hia, te ngākau nui, te whaka­pā riri! I ngā mea katoa kua whaka­kite nui koutou, kāhore ō koutou hara i tēnei mea.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Nō reira, ahakoa i tuhi­tuhi ahau ki a koutou, kāhore ahau i tuhi­tuhi atu mō te tangata nāna te hē, mō te tangata rānei ki a ia nei te hē, engari, kia whaka­kitea ai ki a koutou i te aro­aro o te Atua te nui o tō koutou mata­po­pore ki a mātou.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Koia mātou i whai mārie­tanga ai.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Me­he­mea hoki ahau i whaka­mana­mana ki a ia ki tētahi mea a koutou, kāhore ahau i meinga kia whaka­mā; nō te mea i kōrero­tia e mātou ngā mea katoa ki a koutou i runga i te pono, wai­hoki ko tō mātou whaka­mana­mana, i meinga nei e ahau i te aro­aro o Taituha, kua kitea he pono.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Ā, hira ake anō hoki tōna ngākau aroha ki a koutou, i a ia e mahara ana ki te ngohe­ngohe o koutou katoa, ki te wehi me te wiri i manako ai koutou ki a ia.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 E hari ana ahau, nō te mea ka mārama tōku whaka­aro ki a koutou ngā mea katoa.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.