2 Coríntios 7

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Nā, i a tātou ka whi­whi nei ki ēnei kupu whaka­ari, e ōku hoa aroha, tahuri tātou ki te horoi atu i a tātou i ngā mea poke katoa o te kiko­kiko, o te wairua, me te whai anō ki te tino tapu i runga i te wehi ki te Atua.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Manako mai ki a mātou; kāhore ā mātou whaka­haere hē ki tētahi, kāhore mātou i kukume i tētahi ki te kino, kāhore ā mātou whaka­pati i ngā taonga a tētahi.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Ehara tāku kupu nei i te mea hei whaka­tau hē ki a koutou. Kua mea atu nā hoki ahau, kei ō mātou ngākau koutou mō te mate tahi, mō te ora tahi.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Nui atu tōku māia ki te kōrero ki a koutou, nui atu tōku whaka­mana­mana mō koutou; kī tonu ahau i te whaka­mārie, hira ake tōku koa i ō mātou mate­nga katoa.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 I tō mātou taenga mai hoki ki Makeronia, kīhai i whai oki­oki­nga tō mātou kiko­kiko, heoi, mate ana mātou i ngā taha katoa; i waho ko ngā whawhai, i roto ko ngā mataku.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Otirā, nā te kai­whaka­mārie o te hunga e whaka­iti­tia ana, arā nā te Atua, nāna mātou i whaka­mārie, i a Taituha ka tae mai nei;
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 ehara i te mea nā tōna taenga mai anake, engari, nā te whaka­mārie­tanga anō hoki i whaka­mārie­tia ai ia e koutou, i tāna kōrero­tanga mai ki a mātou i tō koutou hia­hia nui, i tō koutou tangi, i tō koutou ngākau nui ki ahau; ā, ka koa rawa ahau.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Ahakoa hoki i whaka­pōuri­tia koutou e ahau ki tāku puka­puka, kāhore ahau i te mea e hē ana ahau, ahakoa i mahara pērā i mua rā. Kua kite nei hoki ahau nā taua puka­puka koutou i mea kia pōuri, arā, pōuri poto­poto nei.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 E hari ana tēnei ahau, ehara i te mea mō te whaka­pōuri­tanga i a koutou, engari, nō te mea i whaka­pōuri­tia koutou ā rīpe­netā iho. Ko tō koutou pōuri hoki nō tā te Atua, e kore noa iho ai koutou e whai hē i a mātou.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 E meinga ana hoki e tā te Atua pōuri he rīpe­netā e ora ai, he rīpe­netā kāhore ōna haku; ko tā te pōuri ia o te ao e mahi ai he mate.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ti­tiro hoki, ko taua mea nei anō, ko tā te Atua whaka­pōuri­tanga i a koutou, nā, tāna mahi­nga nui i roto i a koutou, āe rā, ngā kupu whaka­tika­tika i a koutou, te riri, te wehi, te hia­hia, te ngākau nui, te whaka­pā riri! I ngā mea katoa kua whaka­kite nui koutou, kāhore ō koutou hara i tēnei mea.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Nō reira, ahakoa i tuhi­tuhi ahau ki a koutou, kāhore ahau i tuhi­tuhi atu mō te tangata nāna te hē, mō te tangata rānei ki a ia nei te hē, engari, kia whaka­kitea ai ki a koutou i te aro­aro o te Atua te nui o tō koutou mata­po­pore ki a mātou.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Koia mātou i whai mārie­tanga ai.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Me­he­mea hoki ahau i whaka­mana­mana ki a ia ki tētahi mea a koutou, kāhore ahau i meinga kia whaka­mā; nō te mea i kōrero­tia e mātou ngā mea katoa ki a koutou i runga i te pono, wai­hoki ko tō mātou whaka­mana­mana, i meinga nei e ahau i te aro­aro o Taituha, kua kitea he pono.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Ā, hira ake anō hoki tōna ngākau aroha ki a koutou, i a ia e mahara ana ki te ngohe­ngohe o koutou katoa, ki te wehi me te wiri i manako ai koutou ki a ia.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 E hari ana ahau, nō te mea ka mārama tōku whaka­aro ki a koutou ngā mea katoa.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.