1 Pedro 2
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs BKJ
1 Ñàyùcàndùá, xiñuhu nacoo dahuun‑nda nsidaa ñà‑có‑ndiàá. Màsà dándáhvî stnahá gá‑ndà, ni màsà dánání uun‑nda nduu‑nda nèhivì vàha. Te màsà cúmbìdia stnahá stná ini‑ndà, ni màsà cáhàn quini ga‑ndà dìquì ñanìtnaha‑nda.
1 Abandonando toda a malícia, e todo o engano, e hipocrisias, e invejas, e toda a maledicência.
2 Na quidá méè tíquìn, yáha ga cudíì ini‑vè tèndodo, ducán xiñuhu quida stná‑ndà; xiñuhu cudiì cuáhà ini‑ndà sàhà palabra ìì xí‑yá, vàchi vàha ndisa; dandu nìhì‑ndà ndufuerté fe xi‑nda.
2 Como bebês recém-nascidos, desejai o leite genuíno da palavra, a fim de que assim possais crescer,
3 Te nú ndisa sànì cundaà vàha ini‑ndà mànì gá ini Stoho‑ndà Señor, dandu (vàtùni nìhìtáhvì‑ndà ducán).
3 se é que já provastes que o Senhor é benévolo.
4 — ausente —
4 Chegando-vos para ele, como para uma pedra viva, reprovada, de fato, pelos homens, mas eleita por Deus, e preciosa.
5 — ausente —
5 Vós também, como pedras vivas, sois edificados uma casa espiritual, um sacerdócio santo, para oferecer sacrifícios espirituais, aceitáveis a Deus por Jesus Cristo.
6 Vàchi ducán cachí (Dios) nùù tutu ìì:
6 Porquanto também a Escritura contém: Eis que ponho em Sião a principal pedra angular, eleita e preciosa; e aquele que nela crer não será confundido.
7 Ñàyùcàndùá, nùù nsidaa ndohó nècuàchì xiníndísâ, ndiaá ndisa‑ya, doco nùù nècuàchì có‑xìníndísâ, còó. Doco seguru icúmí cuu (nahi ejemplu nacání sàhà) cavà nì cahíchì ini albañil, vàchi nì sàà cavà mà nì nandua yùù vico indúhu esquina vehe. (Pues ducán nì cuu stná xì mii‑yá.)
7 E assim para vós, os que credes, ele é precioso, mas para os desobedientes, a pedra que os construtores reprovaram, essa mesma foi feita a principal da esquina.
8 Te vichi nduú stná‑yà na iin yùù cahnú caquìhi sàhà nèhivì (cahíchì ini xì‑yá), te na ian nduá‑nè, vàchi cudúchí ini‑nè sàhà‑yá. Ñàyùcàndùá icúmí‑nê nìhì‑né (tnùndoho) nì chitnùní ini Dios cuu xi‑né, na ian caquìhi sàhà‑né, te nàcasàn‑né, vàchi có‑cùní‑nè cunini‑ne.
8 E uma pedra de tropeço e rocha de ofensa, também para aqueles que tropeçam na palavra, sendo desobedientes; para o que também foram destinados.
9 Doco ndohó, còó, vàchi sànì nacàxin‑yàndó, te vichi nduu‑nda dèhe (ndisa‑ya). Te nahi dùtù xínduu stná‑ndà, te xinúcuáchí‑ndá nùù rey xi‑nda, divi mii‑yá. Nèhivì ìì xí‑yá nduu‑nda vichi. Còò cá ana nduú Stoho‑ndà, cuisi mii‑yá. Pues sàhà nsidaájàn vàtùni dacuítià‑ndà palabra sàhà ñà‑ndiaha guá‑yà, vàchi sànì tavà‑yándô nùù ichì ñáa, te nì cana‑yàndó cunchicùn‑ndà ichì ndé datnúù ndiaha‑yá ini‑ndà.
9 Mas vós sois uma geração escolhida, um sacerdócio real, uma nação santa, um povo peculiar, para que anuncieis os louvores daquele que vos chamou das trevas para a sua maravilhosa luz.
10 Te mii‑nsiá, mate còò tnùñuhu ndiaha xí raza‑nsià antes, doco vichi sànì sàà stná‑nsià cunduu‑nsia nèhivì xí‑yá. Te mate còò stná ni‑iin ana nì ìndéhe ndahví xì‑nsiá antes, doco vichi (ndiaha gá) sànì indehè ndàhví‑yànsià.
10 Vós que em tempo passado não éreis povo, mas sois agora o povo de Deus; que não tínheis alcançado misericórdia, mas agora alcançastes misericórdia.
11 Cuàhà gá cuú ínì sàhà‑nsiá, te sàhájàn cachíˋ xì‑nsiá ñà‑màdì ñuhìví yohó nduú ñuu‑ndà vichi. Ñàyùcàndùá sacúndáhvîˋ nùù‑nsiá ñà‑màsà xího gá‑nsià ñà‑ndùú gustu quini iá ñuhìví yohó, vàchi sadíàmà nùù ñà‑vàha xi anima‑ndà.
11 Mui amados, rogo-vos, como estrangeiros e peregrinos, que vos abstenhais das concupiscências carnais, que guerreiam contra a alma.
12 Ndoó‑nsiá mahì nèhivì có‑ìnáhá xí Dios, te ñàyùcàndùá xiñuhu quida viì‑nsiá. Ñà‑ndáà nduá, xítnùhu‑ne mii‑nsiá vichi; quini quidá‑nsiá, cachí‑nè, doco nú sànì xini‑nè obra vàha quidá‑nsiá, dandu quìvì quixi (Dios ndàcàn‑yà cuenta sàhà cuàchi nèhivì), dandu icúmí‑nê sàà‑nè ndanihi vàha‑neyà.
12 Sendo o vosso comportamento honesto entre os gentios, para que, apesar de falarem mal de vós, como falam de malfeitores, possam glorificar a Deus no dia da visitação, pelas boas obras que em vós hão de contemplar.
13 — ausente —
13 Submetei-vos, pois, a todo decreto humano por amor ao Senhor; quer seja ao rei, como superior;
14 — ausente —
14 quer aos governadores, ou àqueles por ele enviados para castigo dos malfeitores, e para louvor dos que fazem o bem.
15 Te divi ducán cuní stná Dios, cuní‑yà quida viì‑ndà, dandu mate xítnùhu nècuàchì có‑cùndáà inì‑xi ndohó, doco icúmí‑nê sàà‑nè (nducahan‑ne), mà cáchí gà‑nè ni‑iñàha.
15 Porque assim é a vontade de Deus, que, fazendo o bem, possais silenciar a ignorância dos homens insensatos.
16 Libre iá‑ndà, (ñà‑ndáà nduá), ñàyùcàndùá xiñuhu quida viì‑ndà nacua ndiá ìcà quida nècuàchì libre. Doco mà váha cachi‑ndà vàtùni quida ndevàha‑nda sàhà‑ñá iá‑ndà libre. Còó, vàchi iá stná iin Stoho‑ndà dandacu‑xi nùù‑ndà, divi Dios.
16 Como livres, e não usando a liberdade como uma capa para a malícia, mas como servos de Deus.
17 Te xiñuhu cahvi váha‑ndayá, te quidañuhu stná‑ndà nsidanicuú nèhivì. Ni cúcúú stná ini‑ndà sàhà nsidaa ana nduú stná dèhe ndisa‑ya. Te nècuàchì dandacu‑xi nùù‑ndà, ni coó stná tnùñuhu xi‑nda nùù‑né.
17 Honrai a todos os homens. Amai a fraternidade. Temei a Deus. Honrai ao rei.
18 Mii‑nsiá nècuàchì peón xíndoo saín nùù iin lamú, cunini viì‑nsiá ñà‑ndùá dandacú nècuàchìmà, mate dana‑ne. Màdìá cuisì cahvi‑nsiánè nú mànì ini‑nè.
18 Servos, sujeitai-vos aos vossos senhores com todo o temor, não somente aos bons e gentis, mas também aos perversos.
19 Vihini icúmí‑ndá ndoho‑nda sàhà‑ñá nchícùn‑ndà ñà‑ndùá cachí Dios, mate còò ni‑iñàha iníhícá‑ndá. Doco vàtùni iámà, te xiñuhu quidandee ini‑ndà sàhá.
19 Pois isso é digno de reconhecimento, que um homem, por causa da consciência para com Deus, passe por aflição, sofrendo injustamente.
20 Vàchi nú cuisì sàhà cuàchi‑nda ndoho‑nda, dandu mà níhì‑ndà ni‑iin ñà‑vàha nú quidándéé ini‑ndà sàhámà. Doco nú sàhà‑ñá quidá víi‑nda ni ndoho‑nda, te quidá ndéé ini‑ndà, dandísá, gracia xi Dios (icúmí‑ndá nìhì‑ndà).
20 Porque, que glória será essa, se sois esbofeteados por vossas faltas, devendo suportar pacientemente? Mas se, fazendo o bem, sofreis por isso, e suportais pacientemente, isso é aceitável a Deus.
21 Pues, divi ñà‑jaàn nduú vida icúmí‑ndá yàha‑nda nú sànì cana‑yàndó, vàchi mii‑yá, nì ndoho stná‑yà, doco sàhà ndohó; te ducán vàtùni nì cundaà ini‑ndà nansa xiñuhu quidandee stná ini‑ndà nacua nì quida mii‑yá.
21 Porque para isto sois chamados; pois Cristo também sofreu por nós, deixando-nos um exemplo, para que sigais as suas pisadas.
22 (Te ¿nansa nì quida‑ya?) Pues còò ni‑iin cuàchi ni quidá‑yá, ni còò ni‑iin xichi ni dandahví‑yà nèhivì.
22 O qual não pecou, e nem malícia se achou em sua boca.
23 Mate ní canàhá nèhivì xì‑yá, doco mii‑yá, cónì cánàhá‑yà xì‑né. Na ní ndoho‑ya, cónì cáhàn dana‑ya. Còó, nùù ndahà Dios nì nacoo‑ya chuun xi‑ya, vàchi (ináhá‑yâ) tùha Dios nsidandaà‑yà ñà‑ndùú ñà‑ndácuisì.
23 O qual, quando injuriado, não devolvia a injúria, e quando sofria, não ameaçava, mas entregava-se àquele que julga justamente.
24 Te (na ní sàcùtuu‑ya) nchìca cruz, nì nacuida‑ya cuàchi‑nda nùù iquìcúñú‑yà. Ñàyùcàndùá, vàtùni nìhì‑ndà (nacoo dahuun‑nda cuàchi‑nda), quida‑nda cuenta na ian sànì xìhì‑ndà, (te có‑ndùlócô gà‑ndà sàhá). Dandu sàhà obra xi‑ya mà, vàtùni nìhì stná‑ndà quida viì‑ndà ñuhìví yohó. Vàchi na ní sahnì cuìí‑teyá, dandu sàhájàn nduá nì nìhì‑ndà nì nduviì anima‑ndà.
24 Aquele que em seu próprio corpo levou os nossos pecados sobre o madeiro, para que nós, mortos para os pecados, pudéssemos viver para a justiça; e pelas suas feridas fostes curados.
25 Vàchi antes, nahi riì nì quecuaán nì sanduu‑nda, doco vichi sànì naxicocuíìn‑ndà nì nàcùndoo‑nda nùù Stoho‑ndà inúù xì anima‑ndà.
25 Porque éreis como ovelhas extraviadas; mas agora voltastes ao Pastor e Bispo das vossas almas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Pedro 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.