Romanos 9

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Te yúhú càháⁿ ndáá‑í chi cùu‑í ɨɨⁿ tée ndècu ndɨhɨ Xítohó Jesucrìstú, te ndècu ndɨhɨ‑í Espíritú Yǎ Ndiǒxí nǔu xíǎⁿ cútnùní iní‑í sá càháⁿ ndáá‑í.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Te nchaa‑ni nduu nchaa‑ni òré ío ndɨ̀hú iní‑í, te ducaⁿ‑ni ǐo quìde úhú‑xi iní‑í
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 sá cuèndá nchaa ñáyiu cùu ndɨ mee‑í. Te núu dìcó cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá chíndèe ñaha xií‑yu nucúndecu váha‑yu núú Yǎ Ndiǒxí ñá, te dàña‑í méè‑í dàcuíta nihnu ñaha Xǐtohó Jesucrìstú nǔu dìcó sá cúú.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Te nchaa ñáyiu cùu ndɨ mee‑í‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu isràél, te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúǔ‑yu déhe‑gá, te ní quide‑gá nàcuáa ní cutnùní iní‑yu sá ǐo càhnu cuu‑gá, te ní cáháⁿ ndáá‑gá núǔ‑yu nàcuáa cada ñaha‑gǎ xií‑yu, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Moìsés ní chídó tnùní ndíi nàcuáa cadá‑yu cundecú‑yu. Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu nàcuáa cadá‑yu cada càhnu ñahá‑yu xii‑gá, te ní xáhaⁿ tùcu‑gá xií‑yu nchaa nàcuáa cada‑gá ndéé cuèé‑gá.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñaní tnáhá nchàa cue tée ní cunuu nǐ xíndecu ndéé sanaha, te dɨu‑ni ñaní tnáhǎ‑yu cùu Xítohó Jesucrìstú Yaá ní tendaha Dǔtú Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a, te tnàhá‑gá cúú‑gǎ Ndiǒxí te ío cùnuu‑gá, te nchaa nduu nchaa quɨ́ú ǐo càhnu cuu‑gá. Te ducaⁿ na cùnduu.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Te vá càchí‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí ñá túú ní quìde‑gá nchaa nàcuáa ní cachí‑gá cada‑gá cuèndá sá ñà túú sàndáá iní ñáhá dàva ñáyiu isràél xii‑gá. Te sá dúcáⁿ xǐquide davá‑yu te ñá túú quìdé‑yu nàcuáa tàú‑xi cadá‑yu sá cúǔ‑yu ñáyiu isràél. Te ñáyiu ducaⁿ xǐquide‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ñá túú cùu cuendá ñáhá Yǎ Ndiǒxí.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Te cuěi nchaá‑yu cùú‑yu ñaní tnáhá ndǐi Àbrahám dico ñá túú quìdé‑yu nchaa nàcuáa tàú‑xi cunduu cadá‑yu sá cúǔ‑yu ñaní tnáhá ndǐi. Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám: “Nchaa cue ñaní tnáhá tě Isàác tée cùu déhe ducuⁿ‑n, mee‑ni cuè ñáyiu‑áⁿ cuu ñaní tnáhá‑n”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ ñǎ ncháá ñǎyiu cùu ñaní tnáhá ndǐi Àbrahám cúǔ‑yu ñáyiu cùu cuendá Yǎ Ndiǒxí, chi mee‑ni ñǎyiu sàndáá iní nàcuáa ní cáháⁿ‑gá cada‑gá, ñáyiu‑áⁿ cúú cuèndá‑gá.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Te duha ndùu tnúhu ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám: “Sáá nduu te yúhú cada‑í te coo ɨɨⁿ déhe‑n ndɨ̀hɨ ñadɨhɨ́‑n tǎ Sǎrá”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Te ñá dɨ́ú‑ní xǐǎⁿ ní quìde Yá Ndiǒxí, chi tnàhá ní ndatnúhu‑gá ndɨhɨ ndíi Rèbecá cútnàhá vitna ñùhu úú déhe ndíi ndɨhɨ ndíi Isàác tée ní cuu ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 — ausente —
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 ¡Te vá cúú tnàhí cáháⁿ‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí ñá túú quìde váha‑gá sá dúcáⁿ quìde‑gá chi mee‑gǎ ío ndáá quídé‑gǎ!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Te mee‑gǎ ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Moìsés: “Cundàhú iní‑í chindee‑ǐ mee‑ni cuè ñáyiu càchí iní‑í”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ cúndàhú iní‑gá ñáyiu chi ducaⁿ cuìní méé‑gǎ cunduu, dico ñá túú cùndahú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu cuèndá sá dúcáⁿ cuìní‑yu cada‑gá, te ni ñà túú cùndahú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu cuèndá sá ǐo ndùcu ndeé‑yu quìdé‑yu ɨɨⁿ sá quídě‑yu.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní cuu Faràón tée ní xɨ́ndaha nàcióⁿ Ègiptú, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yúhú ní quide‑í yɨ́ndàha‑n ñáyiu cuèndá cada‑í tɨtnɨ́ núú sǎ cádà‑í núú‑n cuèndá cutnùní iní‑n sǎ ǐo càhnu cuu‑í, te ducaⁿ nchàa ñáyiu ñuyíú cutnùní iní‑yu sá yǔhú cúù‑í Ndiǒxí”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní cuu Faràón.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí cúndàhú iní‑gá mee‑ni cuè ñáyiu càchí iní méé‑gǎ, te ducaⁿ ndàda díi‑gá iní nchaa ñáyiu càchí iní méé‑gǎ ducaⁿ càda‑gá.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Te sá dúhá càháⁿ‑í te dava‑ndo quèsaha‑ndo: “Ná cuèndá Yǎ Ndiǒxí dácàa‑gá cuéchi dɨ́quɨ́ ñǎyiu núu ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu ñá ndácǔ‑yu quehndé nihnú‑yu cuèndá sá vǎ cádá Yǎ Ndiǒxí nàcuáa cuìní‑gá”, quesaha‑ndo.
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Te chí cuǎha cuèndá sá dìcó ñáyiu ñuyíú‑a cùu‑ndo te ñá túú ndùu váha‑xi sá nchòhó cáháⁿ‑ndó ɨ̀ɨⁿ tnúhu sá ñà túú ndùu váha sá cúú‑xí Yǎ Ndiǒxí. Te duha na càháⁿ‑í núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑gá‑ndó nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑í. Te ñá túú xìní‑ó sǎ ɨ̀ɨⁿ quɨ́dɨ ñuhu cúñaha‑xi xìi ñáyiu ní cadúha ñaha xìi‑xi: “Ná cuèndá duha ní cadúha ñaha‑n xìi‑í”, cúñaha‑xi.
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Chi ñáyiu càdúha nchaa quɨ́dɨ‑áⁿ cuu‑ni cadúha‑yu ndɨhɨ ñuhu cuěi nása na cùnduu quɨ́dɨ cadúha‑yu canehe chìúⁿ‑yu, chi ɨɨⁿ‑ni ñùhu cadúha‑yu quɨ́dɨ cánehe chìúⁿ‑yu ndɨ tnahá nduu sàcóo‑yu vico ndɨhɨ quɨ́dɨ sá cǎnehe chìúⁿ‑yu nduu cùtexínu.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Te dɨu‑ni ducaⁿ quìde Yá Ndiǒxí, chi cuìní‑gá dandòho‑gá ñáyiu ñá túú quìde nchaa nacuáa nduu vétú iní‑gá, te cada‑gá nàcuáa cutnùní iní‑yu sá ǐo càhnu cuu‑gá. Te sa ndècu túha‑ná‑yu sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑yu núú ùhú núú ndàhú, te cuěi ducaⁿ dico ío ta quìde cahnu iní‑gá cuáháⁿ.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Te ducaⁿ quìde‑gá cuèndá cutnùní iní nchaa ñáyiu ñuyíú sǎ ǐo váha quìde‑gá sá cúú‑xí nchàa nchoo ñáyiu cùndahú iní‑gá, chi ní cachí‑gá sá nchóó cuè ñáyiu cùndahú iní‑gá nduu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá núú ǐo váha càa ndecu‑gá.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Te dava nchoo ñǎyiu ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí cúú‑ó ñǎyiu isràél, te dava‑o cùu‑o ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Te ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Òseás tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha nǐ chídó tnùní ndíi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Te dɨu‑ni ñuú núú dúcáⁿ nǐ cachí‑í sá ñà túú ñǎyiu cùu cuendá‑í dɨu‑ni ñuú‑áⁿ coo ñáyiu cuu déhe yúhú Dútú Ndiǒxí Yaá ndécú tǔu andɨu.
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Te ndíi Chàiá tée ní xóo cáháⁿ tucu tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ cáháⁿ ndíi cuèndá ñáyiu isràél, te duha ní cachí ndíi: “Cuěi cuéhé víhí ñǎyiu isràél dàtná cuéhé ñuhu cúchí làmár dico sacú‑ni‑yu vá quìní‑yu tnúndòho tnúhu ndàhú.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Te Yá Ndiǒxí ío ndɨ̌hɨ cada‑gá nchaa nàcuáa càháⁿ‑gá ñuyíú”, duha ní cachí ndíi.
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Te ní cáháⁿ tucu ndíi nàcuáa cada‑xi ndéé cuèé‑gá, te ní cachí ndíi:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Te sá cuèndá xíǎⁿ nǔu vitna càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ cuè ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ñá túú ní nànducu nihnú‑yu nàcuáa cadá‑yu cudɨ̀ú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí, dico vitna cùdɨú‑yu núú‑gǎ chi ní sándáá iní‑yu Xítohó Jesucrìstú.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Te ñáyiu isràél nchìcúⁿ nihnú‑yu tnúhu sá dánèhé ñáhá xìí‑yu nàcuáa cadá‑yu cudɨ̀ú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí dico ñá túú cùdɨú‑yu núú‑gǎ chi ñá ndácǔ‑yu cadá‑yu nchaa nàcuáa càháⁿ‑xi.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Te ducaⁿ ñà túú cùdɨú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí chi ñá túú sàndáá iní‑yu Xítohó Jesucrìstú, te sàni iní‑yu sá sǎ cuèndá mee‑ni nchàa sá quídé mèé‑yu cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te cùú‑yu dàtná ɨɨⁿ ñáyiu nguɨ̌nenu ɨɨⁿ yúú te ndùá‑yu. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùú‑yu chi ñá túú cùu váha iní‑yu núú Xǐtohó Jesucrìstú.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Te quèe ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ɨɨⁿ xichi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.