Romanos 9
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te yúhú càháⁿ ndáá‑í chi cùu‑í ɨɨⁿ tée ndècu ndɨhɨ Xítohó Jesucrìstú, te ndècu ndɨhɨ‑í Espíritú Yǎ Ndiǒxí nǔu xíǎⁿ cútnùní iní‑í sá càháⁿ ndáá‑í.
1 Digo a verdade em Cristo, não minto, dando testemunho comigo a minha consciência no Espírito Santo,
2 Te nchaa‑ni nduu nchaa‑ni òré ío ndɨ̀hú iní‑í, te ducaⁿ‑ni ǐo quìde úhú‑xi iní‑í
2 que tenho grande tristeza e incessante dor no meu coração.
3 sá cuèndá nchaa ñáyiu cùu ndɨ mee‑í. Te núu dìcó cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá chíndèe ñaha xií‑yu nucúndecu váha‑yu núú Yǎ Ndiǒxí ñá, te dàña‑í méè‑í dàcuíta nihnu ñaha Xǐtohó Jesucrìstú nǔu dìcó sá cúú.
3 Porque eu mesmo desejaria ser separado de Cristo, por amor de meus irmãos, que são meus parentes segundo a carne;
4 Te nchaa ñáyiu cùu ndɨ mee‑í‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu isràél, te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúǔ‑yu déhe‑gá, te ní quide‑gá nàcuáa ní cutnùní iní‑yu sá ǐo càhnu cuu‑gá, te ní cáháⁿ ndáá‑gá núǔ‑yu nàcuáa cada ñaha‑gǎ xií‑yu, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Moìsés ní chídó tnùní ndíi nàcuáa cadá‑yu cundecú‑yu. Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu nàcuáa cadá‑yu cada càhnu ñahá‑yu xii‑gá, te ní xáhaⁿ tùcu‑gá xií‑yu nchaa nàcuáa cada‑gá ndéé cuèé‑gá.
4 os quais são israelitas, de quem é a adoção, e a glória, e os pactos, e a promulgação da lei, e o culto, e as promessas;
5 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñaní tnáhá nchàa cue tée ní cunuu nǐ xíndecu ndéé sanaha, te dɨu‑ni ñaní tnáhǎ‑yu cùu Xítohó Jesucrìstú Yaá ní tendaha Dǔtú Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a, te tnàhá‑gá cúú‑gǎ Ndiǒxí te ío cùnuu‑gá, te nchaa nduu nchaa quɨ́ú ǐo càhnu cuu‑gá. Te ducaⁿ na cùnduu.
5 de quem são os patriarcas; e de quem descende o Cristo segundo a carne, o qual é sobre todas as coisas, Deus bendito eternamente. Amém.
6 Te vá càchí‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí ñá túú ní quìde‑gá nchaa nàcuáa ní cachí‑gá cada‑gá cuèndá sá ñà túú sàndáá iní ñáhá dàva ñáyiu isràél xii‑gá. Te sá dúcáⁿ xǐquide davá‑yu te ñá túú quìdé‑yu nàcuáa tàú‑xi cadá‑yu sá cúǔ‑yu ñáyiu isràél. Te ñáyiu ducaⁿ xǐquide‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ñá túú cùu cuendá ñáhá Yǎ Ndiǒxí.
6 Não que a palavra de Deus haja falhado. Porque nem todos os que são de Israel são israelitas;
7 Te cuěi nchaá‑yu cùú‑yu ñaní tnáhá ndǐi Àbrahám dico ñá túú quìdé‑yu nchaa nàcuáa tàú‑xi cunduu cadá‑yu sá cúǔ‑yu ñaní tnáhá ndǐi. Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám: “Nchaa cue ñaní tnáhá tě Isàác tée cùu déhe ducuⁿ‑n, mee‑ni cuè ñáyiu‑áⁿ cuu ñaní tnáhá‑n”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám.
7 nem por serem descendência de Abraão são todos filhos; mas: Em Isaque será chamada a tua descendência.
8 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ ñǎ ncháá ñǎyiu cùu ñaní tnáhá ndǐi Àbrahám cúǔ‑yu ñáyiu cùu cuendá Yǎ Ndiǒxí, chi mee‑ni ñǎyiu sàndáá iní nàcuáa ní cáháⁿ‑gá cada‑gá, ñáyiu‑áⁿ cúú cuèndá‑gá.
8 Isto é, não são os filhos da carne que são filhos de Deus; mas os filhos da promessa são contados como descendência.
9 Te duha ndùu tnúhu ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám: “Sáá nduu te yúhú cada‑í te coo ɨɨⁿ déhe‑n ndɨ̀hɨ ñadɨhɨ́‑n tǎ Sǎrá”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi.
9 Porque a palavra da promessa é esta: Por este tempo virei, e Sara terá um filho.
10 Te ñá dɨ́ú‑ní xǐǎⁿ ní quìde Yá Ndiǒxí, chi tnàhá ní ndatnúhu‑gá ndɨhɨ ndíi Rèbecá cútnàhá vitna ñùhu úú déhe ndíi ndɨhɨ ndíi Isàác tée ní cuu ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
10 E não somente isso, mas também a Rebeca, que havia concebido de um, de Isaque, nosso pai
11 — ausente —
11 {pois não tendo os gêmeos ainda nascido, nem tendo praticado bem ou mal, para que o propósito de Deus segundo a eleição permanecesse firme, não por causa das obras, mas por aquele que chama},
12 — ausente —
12 foi-lhe dito: O maior servirá o menor.
13 — ausente —
13 Como está escrito: Amei a Jacó, e aborreci a Esaú.
14 ¡Te vá cúú tnàhí cáháⁿ‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí ñá túú quìde váha‑gá sá dúcáⁿ quìde‑gá chi mee‑gǎ ío ndáá quídé‑gǎ!
14 Que diremos, pois? Há injustiça da parte de Deus? De modo nenhum.
15 Te mee‑gǎ ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Moìsés: “Cundàhú iní‑í chindee‑ǐ mee‑ni cuè ñáyiu càchí iní‑í”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi.
15 Porque diz a Moisés: Terei misericórdia de quem me aprouver ter misericórdia, e terei compaixão de quem me aprouver ter compaixão.
16 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ cúndàhú iní‑gá ñáyiu chi ducaⁿ cuìní méé‑gǎ cunduu, dico ñá túú cùndahú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu cuèndá sá dúcáⁿ cuìní‑yu cada‑gá, te ni ñà túú cùndahú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu cuèndá sá ǐo ndùcu ndeé‑yu quìdé‑yu ɨɨⁿ sá quídě‑yu.
16 Assim, pois, isto não depende do que quer, nem do que corre, mas de Deus que usa de misericórdia.
17 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní cuu Faràón tée ní xɨ́ndaha nàcióⁿ Ègiptú, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yúhú ní quide‑í yɨ́ndàha‑n ñáyiu cuèndá cada‑í tɨtnɨ́ núú sǎ cádà‑í núú‑n cuèndá cutnùní iní‑n sǎ ǐo càhnu cuu‑í, te ducaⁿ nchàa ñáyiu ñuyíú cutnùní iní‑yu sá yǔhú cúù‑í Ndiǒxí”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní cuu Faràón.
17 Pois diz a Escritura a Faraó: Para isto mesmo te levantei: para em ti mostrar o meu poder, e para que seja anunciado o meu nome em toda a terra.
18 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí cúndàhú iní‑gá mee‑ni cuè ñáyiu càchí iní méé‑gǎ, te ducaⁿ ndàda díi‑gá iní nchaa ñáyiu càchí iní méé‑gǎ ducaⁿ càda‑gá.
18 Portanto, tem misericórdia de quem quer, e a quem quer endurece.
19 Te sá dúhá càháⁿ‑í te dava‑ndo quèsaha‑ndo: “Ná cuèndá Yǎ Ndiǒxí dácàa‑gá cuéchi dɨ́quɨ́ ñǎyiu núu ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu ñá ndácǔ‑yu quehndé nihnú‑yu cuèndá sá vǎ cádá Yǎ Ndiǒxí nàcuáa cuìní‑gá”, quesaha‑ndo.
19 Dir-me-ás então. Por que se queixa ele ainda? Pois, quem resiste à sua vontade?
20 Te chí cuǎha cuèndá sá dìcó ñáyiu ñuyíú‑a cùu‑ndo te ñá túú ndùu váha‑xi sá nchòhó cáháⁿ‑ndó ɨ̀ɨⁿ tnúhu sá ñà túú ndùu váha sá cúú‑xí Yǎ Ndiǒxí. Te duha na càháⁿ‑í núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑gá‑ndó nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑í. Te ñá túú xìní‑ó sǎ ɨ̀ɨⁿ quɨ́dɨ ñuhu cúñaha‑xi xìi ñáyiu ní cadúha ñaha xìi‑xi: “Ná cuèndá duha ní cadúha ñaha‑n xìi‑í”, cúñaha‑xi.
20 Mas, ó homem, quem és tu, que a Deus replicas? Porventura a coisa formada dirá ao que a formou: Por que me fizeste assim?
21 Chi ñáyiu càdúha nchaa quɨ́dɨ‑áⁿ cuu‑ni cadúha‑yu ndɨhɨ ñuhu cuěi nása na cùnduu quɨ́dɨ cadúha‑yu canehe chìúⁿ‑yu, chi ɨɨⁿ‑ni ñùhu cadúha‑yu quɨ́dɨ cánehe chìúⁿ‑yu ndɨ tnahá nduu sàcóo‑yu vico ndɨhɨ quɨ́dɨ sá cǎnehe chìúⁿ‑yu nduu cùtexínu.
21 Ou não tem o oleiro poder sobre o barro, para da mesma massa fazer um vaso para uso honroso e outro para uso desonroso?
22 Te dɨu‑ni ducaⁿ quìde Yá Ndiǒxí, chi cuìní‑gá dandòho‑gá ñáyiu ñá túú quìde nchaa nacuáa nduu vétú iní‑gá, te cada‑gá nàcuáa cutnùní iní‑yu sá ǐo càhnu cuu‑gá. Te sa ndècu túha‑ná‑yu sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑yu núú ùhú núú ndàhú, te cuěi ducaⁿ dico ío ta quìde cahnu iní‑gá cuáháⁿ.
22 E que direis, se Deus, querendo mostrar a sua ira, e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita paciência os vasos da ira, preparados para a perdição;
23 Te ducaⁿ quìde‑gá cuèndá cutnùní iní nchaa ñáyiu ñuyíú sǎ ǐo váha quìde‑gá sá cúú‑xí nchàa nchoo ñáyiu cùndahú iní‑gá, chi ní cachí‑gá sá nchóó cuè ñáyiu cùndahú iní‑gá nduu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá núú ǐo váha càa ndecu‑gá.
23 para que também desse a conhecer as riquezas da sua glória nos vasos de misericórdia, que de antemão preparou para a glória,
24 Te dava nchoo ñǎyiu ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí cúú‑ó ñǎyiu isràél, te dava‑o cùu‑o ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
24 os quais somos nós, a quem também chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios?
25 Te ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Òseás tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha nǐ chídó tnùní ndíi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
25 Como diz ele também em Oséias: Chamarei meu povo ao que não era meu povo; e amada à que não era amada.
26 Te dɨu‑ni ñuú núú dúcáⁿ nǐ cachí‑í sá ñà túú ñǎyiu cùu cuendá‑í dɨu‑ni ñuú‑áⁿ coo ñáyiu cuu déhe yúhú Dútú Ndiǒxí Yaá ndécú tǔu andɨu.
26 E sucederá que no lugar em que lhes foi dito: Vós não sois meu povo; aí serão chamados filhos do Deus vivo.
27 Te ndíi Chàiá tée ní xóo cáháⁿ tucu tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ cáháⁿ ndíi cuèndá ñáyiu isràél, te duha ní cachí ndíi: “Cuěi cuéhé víhí ñǎyiu isràél dàtná cuéhé ñuhu cúchí làmár dico sacú‑ni‑yu vá quìní‑yu tnúndòho tnúhu ndàhú.
27 Também Isaías exclama acerca de Israel: Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente é que será salvo.
28 Te Yá Ndiǒxí ío ndɨ̌hɨ cada‑gá nchaa nàcuáa càháⁿ‑gá ñuyíú”, duha ní cachí ndíi.
28 Porque o Senhor executará a sua palavra sobre a terra, consumando-a e abreviando-a.
29 Te ní cáháⁿ tucu ndíi nàcuáa cada‑xi ndéé cuèé‑gá, te ní cachí ndíi:
29 E como antes dissera Isaías: Se o Senhor dos Exércitos não nos tivesse deixado descendência, teríamos sido feitos como Sodoma, e seríamos semelhantes a Gomorra.
30 Te sá cuèndá xíǎⁿ nǔu vitna càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ cuè ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ñá túú ní nànducu nihnú‑yu nàcuáa cadá‑yu cudɨ̀ú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí, dico vitna cùdɨú‑yu núú‑gǎ chi ní sándáá iní‑yu Xítohó Jesucrìstú.
30 Que diremos pois? Que os gentios, que não buscavam a justiça, alcançaram a justiça, mas a justiça que vem da fé.
31 Te ñáyiu isràél nchìcúⁿ nihnú‑yu tnúhu sá dánèhé ñáhá xìí‑yu nàcuáa cadá‑yu cudɨ̀ú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí dico ñá túú cùdɨú‑yu núú‑gǎ chi ñá ndácǔ‑yu cadá‑yu nchaa nàcuáa càháⁿ‑xi.
31 Mas Israel, buscando a lei da justiça, não atingiu esta lei.
32 Te ducaⁿ ñà túú cùdɨú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí chi ñá túú sàndáá iní‑yu Xítohó Jesucrìstú, te sàni iní‑yu sá sǎ cuèndá mee‑ni nchàa sá quídé mèé‑yu cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te cùú‑yu dàtná ɨɨⁿ ñáyiu nguɨ̌nenu ɨɨⁿ yúú te ndùá‑yu. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùú‑yu chi ñá túú cùu váha iní‑yu núú Xǐtohó Jesucrìstú.
32 Por que? Porque não a buscavam pela fé, mas como que pelas obras; e tropeçaram na pedra de tropeço;
33 Te quèe ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ɨɨⁿ xichi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
33 como está escrito: Eis que eu ponho em Sião uma pedra de tropeço; e uma rocha de escândalo; e quem nela crer não será confundido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.