Romanos 9

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te yúhú càháⁿ ndáá‑í chi cùu‑í ɨɨⁿ tée ndècu ndɨhɨ Xítohó Jesucrìstú, te ndècu ndɨhɨ‑í Espíritú Yǎ Ndiǒxí nǔu xíǎⁿ cútnùní iní‑í sá càháⁿ ndáá‑í.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Te nchaa‑ni nduu nchaa‑ni òré ío ndɨ̀hú iní‑í, te ducaⁿ‑ni ǐo quìde úhú‑xi iní‑í
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 sá cuèndá nchaa ñáyiu cùu ndɨ mee‑í. Te núu dìcó cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá chíndèe ñaha xií‑yu nucúndecu váha‑yu núú Yǎ Ndiǒxí ñá, te dàña‑í méè‑í dàcuíta nihnu ñaha Xǐtohó Jesucrìstú nǔu dìcó sá cúú.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Te nchaa ñáyiu cùu ndɨ mee‑í‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu isràél, te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúǔ‑yu déhe‑gá, te ní quide‑gá nàcuáa ní cutnùní iní‑yu sá ǐo càhnu cuu‑gá, te ní cáháⁿ ndáá‑gá núǔ‑yu nàcuáa cada ñaha‑gǎ xií‑yu, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Moìsés ní chídó tnùní ndíi nàcuáa cadá‑yu cundecú‑yu. Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu nàcuáa cadá‑yu cada càhnu ñahá‑yu xii‑gá, te ní xáhaⁿ tùcu‑gá xií‑yu nchaa nàcuáa cada‑gá ndéé cuèé‑gá.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu ñaní tnáhá nchàa cue tée ní cunuu nǐ xíndecu ndéé sanaha, te dɨu‑ni ñaní tnáhǎ‑yu cùu Xítohó Jesucrìstú Yaá ní tendaha Dǔtú Ndiǒxí ní quixi ñuyíú‑a, te tnàhá‑gá cúú‑gǎ Ndiǒxí te ío cùnuu‑gá, te nchaa nduu nchaa quɨ́ú ǐo càhnu cuu‑gá. Te ducaⁿ na cùnduu.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Te vá càchí‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí ñá túú ní quìde‑gá nchaa nàcuáa ní cachí‑gá cada‑gá cuèndá sá ñà túú sàndáá iní ñáhá dàva ñáyiu isràél xii‑gá. Te sá dúcáⁿ xǐquide davá‑yu te ñá túú quìdé‑yu nàcuáa tàú‑xi cadá‑yu sá cúǔ‑yu ñáyiu isràél. Te ñáyiu ducaⁿ xǐquide‑áⁿ cúǔ‑yu ñáyiu ñá túú cùu cuendá ñáhá Yǎ Ndiǒxí.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Te cuěi nchaá‑yu cùú‑yu ñaní tnáhá ndǐi Àbrahám dico ñá túú quìdé‑yu nchaa nàcuáa tàú‑xi cunduu cadá‑yu sá cúǔ‑yu ñaní tnáhá ndǐi. Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám: “Nchaa cue ñaní tnáhá tě Isàác tée cùu déhe ducuⁿ‑n, mee‑ni cuè ñáyiu‑áⁿ cuu ñaní tnáhá‑n”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám.
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ ñǎ ncháá ñǎyiu cùu ñaní tnáhá ndǐi Àbrahám cúǔ‑yu ñáyiu cùu cuendá Yǎ Ndiǒxí, chi mee‑ni ñǎyiu sàndáá iní nàcuáa ní cáháⁿ‑gá cada‑gá, ñáyiu‑áⁿ cúú cuèndá‑gá.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Te duha ndùu tnúhu ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám: “Sáá nduu te yúhú cada‑í te coo ɨɨⁿ déhe‑n ndɨ̀hɨ ñadɨhɨ́‑n tǎ Sǎrá”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi.
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Te ñá dɨ́ú‑ní xǐǎⁿ ní quìde Yá Ndiǒxí, chi tnàhá ní ndatnúhu‑gá ndɨhɨ ndíi Rèbecá cútnàhá vitna ñùhu úú déhe ndíi ndɨhɨ ndíi Isàác tée ní cuu ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 — ausente —
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 ¡Te vá cúú tnàhí cáháⁿ‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí ñá túú quìde váha‑gá sá dúcáⁿ quìde‑gá chi mee‑gǎ ío ndáá quídé‑gǎ!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Te mee‑gǎ ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Moìsés: “Cundàhú iní‑í chindee‑ǐ mee‑ni cuè ñáyiu càchí iní‑í”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi.
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ cúndàhú iní‑gá ñáyiu chi ducaⁿ cuìní méé‑gǎ cunduu, dico ñá túú cùndahú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu cuèndá sá dúcáⁿ cuìní‑yu cada‑gá, te ni ñà túú cùndahú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu cuèndá sá ǐo ndùcu ndeé‑yu quìdé‑yu ɨɨⁿ sá quídě‑yu.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní cuu Faràón tée ní xɨ́ndaha nàcióⁿ Ègiptú, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yúhú ní quide‑í yɨ́ndàha‑n ñáyiu cuèndá cada‑í tɨtnɨ́ núú sǎ cádà‑í núú‑n cuèndá cutnùní iní‑n sǎ ǐo càhnu cuu‑í, te ducaⁿ nchàa ñáyiu ñuyíú cutnùní iní‑yu sá yǔhú cúù‑í Ndiǒxí”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní cuu Faràón.
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Te xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí cúndàhú iní‑gá mee‑ni cuè ñáyiu càchí iní méé‑gǎ, te ducaⁿ ndàda díi‑gá iní nchaa ñáyiu càchí iní méé‑gǎ ducaⁿ càda‑gá.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Te sá dúhá càháⁿ‑í te dava‑ndo quèsaha‑ndo: “Ná cuèndá Yǎ Ndiǒxí dácàa‑gá cuéchi dɨ́quɨ́ ñǎyiu núu ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu ñá ndácǔ‑yu quehndé nihnú‑yu cuèndá sá vǎ cádá Yǎ Ndiǒxí nàcuáa cuìní‑gá”, quesaha‑ndo.
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Te chí cuǎha cuèndá sá dìcó ñáyiu ñuyíú‑a cùu‑ndo te ñá túú ndùu váha‑xi sá nchòhó cáháⁿ‑ndó ɨ̀ɨⁿ tnúhu sá ñà túú ndùu váha sá cúú‑xí Yǎ Ndiǒxí. Te duha na càháⁿ‑í núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑gá‑ndó nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑í. Te ñá túú xìní‑ó sǎ ɨ̀ɨⁿ quɨ́dɨ ñuhu cúñaha‑xi xìi ñáyiu ní cadúha ñaha xìi‑xi: “Ná cuèndá duha ní cadúha ñaha‑n xìi‑í”, cúñaha‑xi.
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Chi ñáyiu càdúha nchaa quɨ́dɨ‑áⁿ cuu‑ni cadúha‑yu ndɨhɨ ñuhu cuěi nása na cùnduu quɨ́dɨ cadúha‑yu canehe chìúⁿ‑yu, chi ɨɨⁿ‑ni ñùhu cadúha‑yu quɨ́dɨ cánehe chìúⁿ‑yu ndɨ tnahá nduu sàcóo‑yu vico ndɨhɨ quɨ́dɨ sá cǎnehe chìúⁿ‑yu nduu cùtexínu.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Te dɨu‑ni ducaⁿ quìde Yá Ndiǒxí, chi cuìní‑gá dandòho‑gá ñáyiu ñá túú quìde nchaa nacuáa nduu vétú iní‑gá, te cada‑gá nàcuáa cutnùní iní‑yu sá ǐo càhnu cuu‑gá. Te sa ndècu túha‑ná‑yu sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑yu núú ùhú núú ndàhú, te cuěi ducaⁿ dico ío ta quìde cahnu iní‑gá cuáháⁿ.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Te ducaⁿ quìde‑gá cuèndá cutnùní iní nchaa ñáyiu ñuyíú sǎ ǐo váha quìde‑gá sá cúú‑xí nchàa nchoo ñáyiu cùndahú iní‑gá, chi ní cachí‑gá sá nchóó cuè ñáyiu cùndahú iní‑gá nduu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá núú ǐo váha càa ndecu‑gá.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Te dava nchoo ñǎyiu ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí cúú‑ó ñǎyiu isràél, te dava‑o cùu‑o ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Te ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Òseás tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha nǐ chídó tnùní ndíi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Te dɨu‑ni ñuú núú dúcáⁿ nǐ cachí‑í sá ñà túú ñǎyiu cùu cuendá‑í dɨu‑ni ñuú‑áⁿ coo ñáyiu cuu déhe yúhú Dútú Ndiǒxí Yaá ndécú tǔu andɨu.
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Te ndíi Chàiá tée ní xóo cáháⁿ tucu tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ cáháⁿ ndíi cuèndá ñáyiu isràél, te duha ní cachí ndíi: “Cuěi cuéhé víhí ñǎyiu isràél dàtná cuéhé ñuhu cúchí làmár dico sacú‑ni‑yu vá quìní‑yu tnúndòho tnúhu ndàhú.
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Te Yá Ndiǒxí ío ndɨ̌hɨ cada‑gá nchaa nàcuáa càháⁿ‑gá ñuyíú”, duha ní cachí ndíi.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Te ní cáháⁿ tucu ndíi nàcuáa cada‑xi ndéé cuèé‑gá, te ní cachí ndíi:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Te sá cuèndá xíǎⁿ nǔu vitna càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ cuè ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ñá túú ní nànducu nihnú‑yu nàcuáa cadá‑yu cudɨ̀ú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí, dico vitna cùdɨú‑yu núú‑gǎ chi ní sándáá iní‑yu Xítohó Jesucrìstú.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Te ñáyiu isràél nchìcúⁿ nihnú‑yu tnúhu sá dánèhé ñáhá xìí‑yu nàcuáa cadá‑yu cudɨ̀ú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí dico ñá túú cùdɨú‑yu núú‑gǎ chi ñá ndácǔ‑yu cadá‑yu nchaa nàcuáa càháⁿ‑xi.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Te ducaⁿ ñà túú cùdɨú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí chi ñá túú sàndáá iní‑yu Xítohó Jesucrìstú, te sàni iní‑yu sá sǎ cuèndá mee‑ni nchàa sá quídé mèé‑yu cudɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te cùú‑yu dàtná ɨɨⁿ ñáyiu nguɨ̌nenu ɨɨⁿ yúú te ndùá‑yu. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùú‑yu chi ñá túú cùu váha iní‑yu núú Xǐtohó Jesucrìstú.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Te quèe ndáá‑xi nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ɨɨⁿ xichi núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.