Romanos 11

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Te cuěi ducaⁿ dico vá càháⁿ‑ó sǎ Yǎ Ndiǒxí dáquèe tɨ́hú‑gǎ ñáyiu isràél chi dɨu‑ni ñáyiu‑áⁿ cúú cuèndá‑gá, chi yúhú tnàhá‑í cúù‑í mei těe isràél, te ñaní tnáhà‑í ní cuu ndíi Àbrahám tée ní xíndecu ndéé sanaha vìhi‑gá, te dɨu‑ni ñaní tnáhà‑í ní cuu tucu ndíi Benjàmín.
1 Então pergunto: Deus rejeitou seu povo, a nação de Israel? Claro que não! Eu mesmo sou israelita, descendente de Abraão e membro da tribo de Benjamim.
2 Te ndéé sanaha dùcaⁿ ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá nchǔhú ñáyiu isràél cúú‑ndɨ̌ ñáyiu cùu cuendá‑gá, te ñá túú dàquee tɨ́hú ñáhá‑gǎ xii‑ndɨ́, te nchòhó sa xìní‑ndó nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi nàcuáa ní quide té Èliás ní ndacáⁿ cuéchi‑dé núú‑gǎ cuèndá ñáyiu isràél.
2 Não, Deus não rejeitou seu povo, que conheceu de antemão. Vocês sabem o que as Escrituras dizem a esse respeito? O profeta Elias se queixou a Deus sobre o povo de Israel, dizendo:
3 Te duha ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: “Yòhó Dútú Ndiǒxí, ná nàcani tnúhu‑í núú‑n sǎ nǐ sahní‑yu cue tée càháⁿ tnúhu‑n, te ní dátnànú‑yu núú xìhí quɨtɨ ndùu táhú‑n, te yúhú‑nǎ ní cácu‑í ndécù‑í dico nànducu ñahá‑yu chi tnàhá‑í cuìní‑yu cahni ñàhá‑yu xii‑í”, duha ní xáhaⁿ‑dě xii Yá Ndiǒxí.
3 “Senhor, eles mataram teus profetas e derrubaram teus altares. Sou o único que restou, e agora também procuram me matar”.
4 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: “Sa ní dáquéé dɨ̀ɨⁿ‑í úsá mǐl cue tée cùu cuendá‑í, te ñá túú nèhe‑güedé sá yɨ́ñùhu núú Bàál sá càchí‑yu cùu ndióxǐ‑yu te ñá ndàá sá ndiǒxí cúú‑xí”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii té Èliás.
4 E vocês se lembram da resposta de Deus? Ele disse: “Ainda tenho outros sete mil que jamais se prostraram diante de Baal”.
5 Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu vitna chi xǐndecu ñáyiu ní cáháⁿ‑gá ní chìtnahá ñáhá xìi‑gá, te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi ní cundàhú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu.
5 O mesmo acontece hoje, pois uns poucos do povo de Israel permaneceram fiéis, escolhidos pela graça de Deus.
6 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ ñáhá‑gǎ xií‑yu sá cúndàhú iní ñáhá‑gǎ, te ñá dɨ́ú cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ quidé‑yu ducaⁿ nì cáháⁿ ñáhá‑gǎ xií‑yu, chi núu dìcó cuèndá ɨɨⁿ chìuⁿ quidé‑yu ducaⁿ nì cáháⁿ ñáhá‑gǎ xií‑yu ña, te ñá dɨ́ú‑gǎ sá cúú ìní méé‑gǎ ducaⁿ nì cáháⁿ ñáhá‑gǎ xií‑yu te núu ducaⁿ.
6 E, se a escolha se dá pela graça de Deus, então não se baseia nas obras deles, pois nesse caso a graça deixaria de ser o que verdadeiramente é, ou seja, gratuita e imerecida.
7 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo nàcuáa cùu vitna sá ñǎyiu isràél cuìní‑yu cudɨ̀ú‑yu núú Yǎ Ndiǒxí dico ñá ndácǔ‑yu, dico dava ñáyiu ní cáháⁿ‑gá ñáyiu‑áⁿ cúdɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, te ñáyiu ducaⁿ ñà túú cùdɨu núú‑gǎ‑áⁿ ǐo ní cuu sàá iní‑yu núú‑gǎ.
7 Portanto, a situação é esta: a maioria do povo de Israel não encontrou o que tanto buscava, mas uns poucos, aqueles que Deus havia escolhido, o encontraram, enquanto o coração dos demais foi endurecido.
8 Te ní quee ndáá‑xi nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá cúǔ‑yu ñáyiu ío nɨɨ dɨ̌quɨ́‑xi, chi cuěi ndèhé‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu‑gá dico ñá cútnùní iní‑yu nàcuáa càháⁿ‑xi, te cuěi ndèdóho‑yu dico ñá túú quěe dɨ́quɨ̌‑yu, te ducaⁿ‑ni quìdé‑yu ndéé vitna”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
8 Como dizem as Escrituras: “Deus os fez cair em sono profundo. Até hoje, fechou-lhes os olhos para que não vejam, e tapou-lhes os ouvidos para que não ouçam”.
9 Te ndíi Dàvií ní cachí ndíi:
9 Da mesma forma, Davi disse: “Que sua mesa farta se transforme em laço, em armadilha que os faça pensar que tudo vai bem. Que seus privilégios os façam tropeçar, e que recebam o que merecem.
10 Te cùú‑yu ñáyiu ñá túú vědana tècú tnùní, te cùu tucú‑yu dàtná ɨɨⁿ ñáyiu ío ndòho nchido ɨɨⁿ sá věe.
10 Que seus olhos se escureçam para que não vejam, e que suas costas fiquem encurvadas para sempre”.
11 Te cuěi ducaⁿ dico vá càchí‑ó sǎ sà dúcáⁿ ñà túú ní quìde ndáá ñáyiu isràél te ní xíta nihnu duúⁿ‑yu, te ñáhá chi sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu te ní ngúndecu ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑yu, te ñáyiu isràél quiní‑yu nàcuáa naníhí tàhú ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te tnàhá‑yu cudɨ́ɨ́ ìní‑yu naníhí tàhú‑yu.
11 Acaso o povo de Deus tropeçou e caiu sem possibilidade de se levantar? Claro que não! Foram desobedientes e, por isso, Deus tornou a salvação acessível aos gentios, para que seu próprio povo sentisse ciúme.
12 Te sá dúcáⁿ nǐ quide sàá iní‑yu ñá túú ní quìde ndáá‑yu núú Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ ní cuu‑xi ɨɨⁿ sá vǎha sá cúú‑xí ñǎyiu nɨhìí ñuyíú, dico sáá nduu te cada ñáyiu isràél nchaa nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí, te dàvá‑áⁿ ǐo‑gá váha cuu xii nchaa ñáyiu nɨhìí ñuyíú.
12 Se os gentios foram enriquecidos porque os israelitas fracassaram ao rejeitar a salvação que Deus lhes oferece, imaginem como será maior a bênção para o mundo quando Israel for plenamente restaurado!
13 Te nchòhó ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá càháⁿ‑í tnúhu‑gá núú‑ndó, te yúhú càchí‑í sá ǐo càhnu cuu chiuⁿ quide‑í.
13 Dirijo-me especialmente a vocês, gentios. E, uma vez que fui designado apóstolo aos gentios, enfatizo isso
14 Te duha càháⁿ‑í cuèndá sá nǔu cudana ìó dava ñáyiu cùu ndɨ mee‑í cudɨ́ɨ́ ìní‑yu cada váha ñaha Yǎ Ndiǒxí xií‑yu dàtná quídé vǎha ñaha‑gǎ xii‑ndo, te naníhí tàhú‑yu.
14 porque desejo que, de algum modo, o povo de Israel sinta ciúme e assim eu possa levar alguns deles à salvação.
15 Te sá cuèndá sá nǐ quee tɨ́hú ñǎyiu isràél ní nacáháⁿ cáhnú ìní tnáhá ñǎyiu nɨhìí ñuyíú ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, dico na sàá nduu nùcúndecu váha ñáyiu isràél ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, te ío‑gá váha tnahá ñáyiu nɨhìí ñuyíú, te ñáyiu‑áⁿ cada iní‑ó sǎ cúǔ‑yu dàtná ñáyiu ní xíhí, dico dàvá‑áⁿ cada tucu iní‑ó sǎ cúǔ‑yu dàtná ñáyiu ní ndoto chi nucúndecu váha‑yu ndɨhɨ‑gá.
15 Pois, se a rejeição deles possibilitou que o resto do mundo se reconciliasse com Deus, a aceitação será ainda mais maravilhosa. Será vida para os que estavam mortos!
16 Te núu sá lúhá‑ní ɨ̀ɨⁿ tɨ́lúlú yusaⁿ càváha te dɨu‑ni ducaⁿ càváha nɨhìí. Te núu càváha yóho ɨɨⁿ yutnu te dɨu‑ni ducaⁿ càváha‑xi nɨhìí‑xi. Te dɨu‑ni ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu isràél, chi ñaní tnáhǎ‑yu ní xíndecu ndéé sanaha nǐ cuú‑yu ñáyiu ní cuu cuèndá ñáhá Yǎ Ndiǒxí, te dɨu‑ni ducaⁿ cùu cuendá ñáhá‑gǎ xii mèé‑yu ndéé vitna.
16 Se a parte da massa entregue como oferta é santa, então toda ela é santa. E, se as raízes da árvore são santas, os ramos também o serão.
17 Te ìó ɨɨⁿ yutnu váha nàni olívú, te dava dité yutnu‑áⁿ nǐ téhndé te ní nucódó dìté yutnu òlívú cùtexínu, te mee‑nǎ yutnu òlívú váha‑áⁿ ǐo váha quìde‑xi nchito dité yutnu òlívú cùtexínu‑áⁿ. Te dité nchaa yutnu òlívú váha‑áⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu isràél, te nchaa dité‑xi sá nǐ téhndé‑áⁿ cúú‑xí dɨ̀u‑ni ñáyiu isràél ñáyiu ñá túú tnàhá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí. Te dité yutnu òlívú cùtexínu sá nǐ nucódó tnáhá‑ǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél tnàhá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí.
17 Mas alguns desses ramos, alguns do povo de Israel, foram cortados. E vocês, gentios, que eram ramos de uma oliveira brava, foram enxertados na árvore. Agora, portanto, participam do alimento nutritivo que vem da raiz da oliveira especial de Deus.
18 Te vá cání ìní‑ndó sǎ sà dúcáⁿ ndècu váha‑ndo ndɨ̀hɨ Yá Ndiǒxí te ío cùnuu‑ndo dacúúxí ñǎyiu isràél, te vá dúcáⁿ càni iní‑ndó chi sá cuèndá nchaa ñaní tnáhá ñǎyiu isràél ní xíndecu ndéé sanaha ducaⁿ ndècu váha‑ndo ndɨ̀hɨ Yá Ndiǒxí vitna, te ñá dɨ́ú sǎ cuèndá nchòhó ndécú ndɨ̀hɨ váha ñáyiu‑áⁿ Yǎ Ndiǒxí vitna.
18 No entanto, não devem se orgulhar de terem sido enxertados no lugar dos ramos que foram cortados, pois é a raiz que sustenta o ramo, e não o contrário.
19 Te cudana sàni iní‑ndó te càchí‑ndó sǎ ñǎyiu isràél ní quee tɨ́hǔ‑yu cuèndá sá nchòhó nucuɨ́ñɨ́‑ndó nǔǔ‑yu nucúndecu váha‑ndo ndɨ̀hɨ Yá Ndiǒxí.
19 Talvez digam: “Esses ramos foram cortados para abrir espaço para nós”.
20 Te ndáá sá nǐ quee tɨ́hǔ‑yu chi ñá túú ní sàndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, te nchòhó ío váha cùu ndecu‑ndo ndɨhɨ‑gá chi ní sándáá iní‑ndó‑gǎ, dico vá càchí‑ndó sǎ ǐo càhnu cuu‑ndo, te ío váha chí cuǎha cuèndá nàcuáa cundecu‑ndo.
20 É verdade, mas lembrem-se de que esses ramos foram cortados porque não creram e que vocês estão ali porque creem. Portanto, não se orgulhem, mas temam o que poderia acontecer.
21 Te cue ñáyiu isràél cúǔ‑yu ñáyiu cùu cuendá‑gá ní cùu te ní dáquéé tɨ̌hú ñáhá‑gǎ xií‑yu cuèndá sá ñà túú ní sàndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, te tnàhá nchòhó daquèe tɨ́hú ñáhá‑gǎ xii‑ndo te núu na càda‑ndo datná ní quide ñáyiu‑áⁿ.
21 Pois, se Deus não poupou os ramos naturais, também não poupará vocês.
22 Te chí cádá cuèndá sá Yǎ Ndiǒxí ío váha iní‑gá, dico cùdééⁿ‑gǎ núú nchàa ñáyiu ñá túú sàndáá iní ñáhá xìi‑gá, dico sá cúú‑xí nchòhó cue ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá chi ío váha iní‑gá. Te ducaⁿ‑ni cùnduu váha iní‑gá sá cúú‑xí‑ndó te núu vá dáñá ndèé‑ndó càda‑ndo nacuáa càháⁿ‑gá cuèndá sá ǐo váha iní‑gá, te núu ñáhá te tnàhá nchòhó quee tɨ́hú‑ndó dàtná ní quee tɨ́hú ñǎyiu isràél, ñáyiu ñá túú ní sàndáá iní ñáhá xìi‑gá.
22 Observem como Deus é, ao mesmo tempo, bondoso e severo. É severo com os que lhe desobedecem, mas é bondoso com vocês, desde que continuem a confiar em sua bondade. Mas, se deixarem de confiar, também serão cortados.
23 Dico núu ñáyiu isràél ñáyiu ní dáquéé tɨ̀hú ñáhá Yǎ Ndiǒxí quɨ́ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá te nduu cuèndá ñáhá tùcu‑gá xií‑yu, te ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu dàtná dava dité yutnu òlívú sá nǐ téhndé te ní nucódó tnáhá tùcu. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùú‑yu te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
23 E, se o povo de Israel abandonar sua incredulidade, será enxertado novamente, pois Deus tem poder para enxertá-los de volta na árvore.
24 Te nchòhó cúú‑ndó dàtná nchaa dité yutnu òlívú cùtexínu, chi ñá dɨ́ú ñǎyiu isràél cúú‑ndó, te dité nchaa yutnu òlívú cùtexínu‑áⁿ nǐ nucódó‑xi núú dìté yutnu òlívú váha‑áⁿ. Te yáchí‑gá nucúndecu váha ñáyiu isràél ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, chi cùú‑yu dàtná nchaa dité yutnu òlívú váha sá nǐ téhndé te ní nucódó tnáhá tùcu. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùú‑yu te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
24 Vocês eram, por natureza, o ramo cortado de uma oliveira brava. Portanto, se Deus se mostrou disposto a fazer algo contrário à natureza ao enxertá-los em sua árvore cultivada, estará ainda mais disposto a enxertar os ramos naturais de volta na árvore da qual eles fazem parte.
25 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, na càchí tnúhu‑í xii‑ndo ɨ̀ɨⁿ tnúhu ndùu yuhu ni cuu, cuèndá sá vǎ cání ìní‑ndó sǎ ǐo‑gá váha sàá dɨ́quɨ́‑ndó dàcúúxí ñǎyiu isràél, chi dava ñáyiu isràél cúú sàá iní‑yu núú Yǎ Ndiǒxí nɨni na ndɨ̀hɨ ñáyiu ní cachí Yǎ Ndiǒxí ngúndecu váha ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑gá, ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
25 Irmãos, quero que vocês entendam este mistério para que não se orgulhem de si mesmos. Alguns do povo de Israel têm o coração endurecido, mas isso durará apenas até que o tempo dos gentios se complete.
26 Te nduu na ndɨ̀hɨ ñáyiu‑áⁿ ngǔndecu váha‑yu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, te dàvá‑áⁿ naníhí tàhú ñáyiu isràél chi quee ndáá‑xi nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
26 E assim todo o Israel será salvo. Como dizem as Escrituras: “O libertador virá de Sião e afastará Israel
27 Te yúhú cada càhnu iní‑í nchaa cuéchi ñáyiu isràél, chi cada‑í dàtná ní cachí‑í ndéé sanaha.
27 E esta é minha aliança com eles: eu removerei seus pecados”.
28 Te sá cuèndá tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó xíǎⁿ cúú ǔhú iní ñáyiu isràél Yǎ Ndiǒxí, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu xíǎⁿ nchòhó ní níhí‑ndó tnǔhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ndó. Te ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá ñǎyiu isràél cuu cuèndá‑gá, te cùu iní ñáhá‑ní‑gǎ xií‑yu, te ducaⁿ quìde‑gá chi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii cue ñaní tnáhǎ‑yu ní xíndecu ndéé sanaha.
28 Muitos do povo de Israel agora são inimigos das boas-novas, e isso beneficia vocês, gentios. No entanto, porque ele escolheu seus patriarcas, eles ainda são o povo que Deus ama.
29 Te Yá Ndiǒxí ñá túú ndùu úhú iní‑gá ɨɨⁿ sá táxí‑gǎ, te ni ñà túú ndìxi cuéchi iní‑gá sá càháⁿ ñáhá‑gǎ xii‑o.
29 Pois as bênçãos de Deus e o seu chamado jamais podem ser anulados.
30 Te nchòhó chi ñá túú sàndáá iní‑ndó Yǎ Ndiǒxí ní cùu, dico vitna nɨni ñà túú sàndáá iní ñáhá ñǎyiu isràél xii‑gá, te ní cundàhú iní ñáhá‑gǎ ní dácǎcu nihnu ñaha‑gǎ xii‑ndo nǔú ùhú núú ndàhú.
30 Em outros tempos, vocês, gentios, foram rebeldes contra Deus, mas agora, por causa da desobediência deles, vocês receberam misericórdia.
31 Te vitna quìdé‑yu dàtná ní xóo cada nchòhó cútnàhá ñá túú ní xǒo quɨndáá iní‑ndó‑gǎ. Dico sáá nduu te natuha ñàhá‑yu xii‑gá te dàcácu nihnu ñaha‑gǎ xií‑yu sá cúndàhú iní ñáhá‑gǎ dàtná ní quide ñaha‑gǎ xii nchòhó.
31 Agora eles são os rebeldes, e Deus foi misericordioso com vocês, para que eles também participem da misericórdia dele.
32 Te Yá Ndiǒxí ní dáñá‑gǎ sá dúcáⁿ cùnduu saá iní nchaa ñáyiu cuèndá cuìní‑gá cundàhú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu.
32 Pois Deus colocou a todos debaixo da desobediência para que de todos tivesse misericórdia.
33 Te súúní vǎha quìde ñaha Yá Ndiǒxí xii‑o, te ío váha xìní‑gá nchaa cuěi sá ìó andɨu te cuěi sá ìó ñuyíú‑a, te ducaⁿ ǐo váha sàá nchaa sá xìní tnùní‑gá. Te ñá ndácú‑ó cùtnuní iní‑ó nǎ cúú nchàa sá sání ìní‑gá cada‑gá, te ni ñǎ ndácú‑ó cùtnuní iní‑ó nàcuáa ndùu cuendá nchaa sá quídé‑gǎ.
33 Como são grandes as riquezas, a sabedoria e o conhecimento de Deus! É impossível entendermos suas decisões e seus caminhos!
34 Te núú tùtú‑gá càchí‑xi: “Vá yǒo ɨɨⁿ cùtnuní iní‑xi nàcuáa sàni iní Yǎ Ndiǒxí, te ni vǎ yǒo ɨɨⁿ ndàcu dacahu iní ñáhá xìi‑gá nàcuáa cáháⁿ‑gá.
34 “Pois quem conhece os pensamentos do Senhor? Quem sabe o suficiente para aconselhá-lo?”
35 Te Yá Ndiǒxí ñá túú quìde yica iní‑gá cada‑gá sá vǎha sá cúú‑xí ñǎyiu cuèndá ɨɨⁿ sá sǎñàhá‑yu xii‑gá chi ñá túú dùcaⁿ quide‑gá”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
35 “Quem lhe deu primeiro alguma coisa, para que ele precise depois retribuir?”
36 Te ducaⁿ chi mee Yǎ Ndiǒxí ní taxi ndecu‑gá nchaandɨ túhú sá ìó ñuyíú, te dɨu‑ni mee‑gǎ táxí tnùní‑gá nchaa sá nǐ taxi ndecu‑gá, te nchaa cùu‑xi cuendá‑gá. Te vitna chí ná càchí‑ó sǎ ǐo càhnu cuu‑gá nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ. Te ducaⁿ na cùnduu.
36 Pois todas as coisas vêm dele, existem por meio dele e são para ele. A ele seja toda a glória para sempre! Amém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.