Hebreus 4
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te vitna ndècu ndɨhɨ‑gá‑ó tnǔhu Yá Ndiǒxí tnúhu sá dánèhé ñáhá xìi‑o sá cúú cùndecu váha‑o nǔú ndécú‑gǎ, te tàú‑xi quɨyùhú iní‑ó chi na cuáháⁿ te vá ndúú tǎhú‑ó cùndecu váha‑o nǔú ndécú‑gǎ.
1 Portanto, tendo-nos sido deixada a promessa de entrarmos no seu descanso, temamos não haja algum de vós que pareça ter falhado.
2 Te tnàhá nchoo nǐ ngúndecu ndɨhɨ‑o tnǔhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó dàtná ní xíndecu ndɨhɨ cue ñáyiu ndéé sanaha, dico ñáyiu‑áⁿ chi ñá túú vědana ni nàndɨ́hɨ‑xi cuěi ní xíndedóho‑yu tnúhu‑áⁿ chi ñá túú ní sàndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá.
2 Porque também a nós foram pregadas as boas novas, assim como a eles; mas a palavra da pregação nada lhes aproveitou, porquanto não chegou a ser unida com a fé, naqueles que a ouviram.
3 Dico nchoo cùu‑o ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí, núu xíǎⁿ nduu táhú‑ó cùndecu váha‑o nǔú ndécú‑gǎ, te ní quee ndáá‑xi nàcuáa càháⁿ‑gá núú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
3 Porque nós, os que temos crido, é que entramos no descanso, tal como disse: Assim jurei na minha ira: Não entrarão no meu descanso; embora as suas obras estivessem acabadas desde a fundação do mundo;
4 Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní quide‑gá nduu úsá, te duha càchí‑xi:
4 pois em certo lugar disse ele assim do sétimo dia: E descansou Deus, no sétimo dia, de todas as suas obras;
5 Te càchí tucu‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí nàcuáa ní cáháⁿ‑gá cuèndá cue ñáyiu ndéé sanaha, te duha ní cachí‑gá:
5 e outra vez, neste lugar: Não entrarão no meu descanso.
6 Te ñáyiu ní xíndedóho tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó ndèé sanaha, ñá túú ní ndùu táhǔ‑yu cundecu váha‑yu núú ndécú Yǎ Ndiǒxí ndétàtú‑gá, te ducaⁿ chi ñá túú ní sàndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, dico ìó‑gá ñáyiu nduu táhú cundecu váha núú ndécú‑gǎ ndétàtú‑gá.
6 Visto, pois, restar que alguns entrem nele, e que aqueles a quem anteriormente foram pregadas as boas novas não entraram por causa da desobediência,
7 Te ní xica cuéhé nduu sá dúcáⁿ ñà túú ní sàndáá iní ñáhá ñǎyiu‑áⁿ xii‑gá, te dǎtnùní ní cáháⁿ ndíi Dàvií yuhu‑gá nàcuáa cada‑gá vitna, te dɨu‑ni nàcuáa sa yòdo tnuní dɨu‑ni ducaⁿ chìdo tnuní tucu‑í nàcuáa ní cáháⁿ ndíi yuhu‑gá, te duha ní cachí‑gá:
7 determina outra vez um certo dia, Hoje, dizendo por Davi, depois de tanto tempo, como antes fora dito: Hoje, se ouvirdes a sua voz, não endureçais os vossos corações.
8 Te ndíi Jòsué ní sanu ichi ndíi ñáyiu núú quɨ̀hɨ́ⁿ‑yu cundecu váha‑yu, dico ñá dɨ́ú cuèndá xíǎⁿ ní cǎháⁿ Yǎ Ndiǒxí, chi cuèndá nàcuáa cada‑gá vitna ní cáháⁿ‑gá.
8 Porque, se Josué lhes houvesse dado descanso, não teria falado depois disso de outro dia.
9 Núu xíǎⁿ sáá nduu ndùu táhú nchaa ñáyiu cùu cuendá Yǎ Ndiǒxí ngúndecu váha‑yu núú ndécú‑gǎ ndétàtú‑gá.
9 Portanto resta ainda um repouso sabático para o povo de Deus.
10 Te nchaa ñáyiu ducaⁿ na ndùu táhú cundecu váha núú ndécú Yǎ Ndiǒxí ndétàtú‑gá, te tnàhá‑yu ndetatú‑yu cuèndá nchaa sá vǎha ní quidé‑yu dàtná ndétàtú méé‑gǎ.
10 Pois aquele que entrou no descanso de Deus, esse também descansou de suas obras, assim como Deus das suas.
11 Te xìni ñuhu‑xi sá nchóó ǐo nducu ndèe‑o nducu‑o nacuáa cada‑o cuèndá nduu táhú‑ó ngǔndecu váha‑o nǔú ndécú Yǎ Ndiǒxí ndétàtú‑gá, chi na cuáháⁿ dava‑ndo càda‑ndo datná ní quide cue ñáyiu ñá túú ní sàndáá iní ñáhá xìi‑gá, te vá ndúú tǎhú‑ndó cùndecu váha‑ndo nǔú ndécú‑gǎ te núu ducaⁿ na càda‑ndo.
11 Ora, à vista disso, procuremos diligentemente entrar naquele descanso, para que ninguém caia no mesmo exemplo de desobediência.
12 Te tnúhu Yá Ndiǒxí cúú‑xí dàtná ɨɨⁿ sá nchító‑ó chi quìde‑xi nándɨ sá quídé‑xí, te cùu‑xi datná ɨɨⁿ sá děéⁿ víhí‑gǎ dàcúúxí ɨ̀ɨⁿ yuchí sá ndèé úú xio núú‑xi. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu tnúhu‑gá chi quée‑xi iní‑ó, te dàndixi túu‑xi nchaandɨ túhú sá sání ìní‑ó te núu quìde váha‑o àdi ñá túú quìde váha‑o ndècu‑o.
12 Porque a palavra de Deus é viva e eficaz, e mais cortante do que qualquer espada de dois gumes, e penetra até a divisão de alma e espírito, e de juntas e medulas, e é apta para discernir os pensamentos e intenções do coração.
13 Te ni ɨ̀ɨⁿ sá nǐ cadúha Yá Ndiǒxí vá cání ìní‑ó sǎ ndácú‑xí nguɨ̌vǎha‑xi núú‑gǎ, chi nchaandɨ túhú sá sání ìní‑ó ndècu túu‑xi núú‑gǎ, te dɨu núú Yàá‑áⁿ na càni cuendá‑ó nchàa sá quídé‑ó.
13 E não há criatura alguma encoberta diante dele; antes todas as coisas estão nuas e patentes aos olhos daquele a quem havemos de prestar contas.
14 Te Xítohó Jesucrìstú cúú‑gǎ Dútú ǐo cùnuu ndecu ndɨhɨ‑o, te dɨu‑gá cúú‑gǎ Déhe Dútú Ndiǒxí, te Yaá‑áⁿ cuǎndaa‑gá andɨu nǐ nucúndecu‑gá núú Yǎ Ndiǒxí, núu xíǎⁿ tàú‑xi sá cánchìcúⁿ nihnu‑ni‑o quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ.
14 Tendo, portanto, um grande sumo sacerdote, Jesus, Filho de Deus, que penetrou os céus, retenhamos firmemente a nossa confissão.
15 Te mee Yàá‑áⁿ ǐo cùnuu‑gá cúú‑gǎ dútú‑ó ndècu ndɨhɨ‑o, te ío na cùndahú iní ñáhá‑gǎ xii‑o cuèndá sá ñǎ nìhí ndéé‑ó cùndecu‑o. Te ducaⁿ càda‑gá chi ní yáha‑gá dàtná yǎha mee‑o, chi nchaa sá nǐ yáha‑gá‑áⁿ nǐ cuu‑xi sá cádá‑gǎ nándɨ nchaa sá cuèhé sá dúhá ní cùu dico ni ɨ̀ɨⁿ ñá túú ní quìde‑gá.
15 Porque não temos um sumo sacerdote que não possa compadecer-se das nossas fraquezas; porém um que, como nós, em tudo foi tentado, mas sem pecado.
16 Núu xíǎⁿ tàú‑ó sǎ nchóó nɨ̀ yuhu nɨ iní‑ó cǎháⁿ ndɨhɨ‑o Yǎ Ndiǒxí Yaá ío cùndahú iní ñáhá xìi‑o chindee ñaha‑gá, te ducaⁿ càda‑o te cundàhú iní ñáhá‑gǎ chindee ñàha‑gá xii‑o nděda‑ni càa oré xíní ñùhu‑o‑gá.
16 Cheguemo-nos, pois, confiadamente ao trono da graça, para que recebamos misericórdia e achemos graça, a fim de sermos socorridos no momento oportuno.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.