Atos 22
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI
1 —Chí cádá càhnu iní nchòhó cue tée sa cuéhé ndɨhɨ nchòhó cue tée cuechi, na càháⁿ‑í ɨɨⁿ tnúhu cundedóho‑ndo sǎ ñà túú cuěchi‑í, chi ñá túú nǎ ní quìde‑í, te ni ñà túú nǎ tnúhu càháⁿ‑í —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
1 "Irmãos e pais, ouçam agora a minha defesa".
2 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé tnúhu mèé‑yu núu tnàvíí‑nǎ ní sadɨ́‑yu yuhú‑yu ní xíndedóho‑yu ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě:
2 Quando ouviram que lhes falava em aramaico, ficaram em absoluto silêncio. Então Paulo disse:
3 —Yúhú cúù‑í tée isràél, te ní cacu‑í ñuú Tàrsú, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi Ciliciá. Te davitna lǐhli‑í cútnàhá ní quexìo‑í ñuú Jerusàlén ní dácuáhá ñàha té Gamàliél. Te ní dácuáhà‑í nchaa tnúhu ní chídó tnùní nchaa cue tée ndéé sanaha nàcuáa cada ñáyiu. Te yúhú ní cahu iní‑í ní quide‑í tɨtnɨ́ núú chìuⁿ nacuáa cuu váha iní Yǎ Ndiǒxí ní cáhàⁿ‑í, te dɨu‑ni ducaⁿ quìde nchohó tucu.
3 "Sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade. Fui instruído rigorosamente por Gamaliel na lei de nossos antepassados, sendo tão zeloso por Deus quanto qualquer de vocês hoje.
4 Te ní sánú ndúcù‑í nchaa ñáyiu sàndáá iní‑xi tnúhu Jèsús, cuěi tée, cuěi ñáyiu dɨ̀hɨ́ ní dácútù‑í‑yu, te ní chihi‑í‑yu vecaá, te ní níhì‑í tnúhu ndee ìní sá cáhní‑ndɨ̌‑yu.
4 Persegui os seguidores deste Caminho até a morte, prendendo tanto homens como mulheres e lançando-os na prisão,
5 Te dútú cúnùu‑gá ndɨhɨ cue tée cùnuu núú‑ndó nàha‑güedé sá ndàá càháⁿ‑í chi mee‑güedě ní taxi‑güedé tutú cuáñaha‑ǐ xii ñáyiu isràél ñáyiu ndècu ñuú Dàmascú cuèndá cutnùní iní‑yu ná chíúⁿ cuǎháⁿ‑í ní cùu. Te ñùhu‑í ichi cuáháⁿ‑í ñuú‑áⁿ cuǎnúndúcù‑í ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús cuèndá dacùtu‑í‑yu te candeca‑í‑yu ndixi, te iha cada úhú ñáhá‑güedě xií‑yu ni cùu.
5 como o podem testemunhar o sumo sacerdote e todo o Conselho, de quem cheguei a obter cartas para seus irmãos em Damasco e fui até lá, a fim de trazer essas pessoas a Jerusalém como prisioneiras, para serem punidas.
6 ’Te ta cùyatni‑í ñuú Dàmascú cuáháⁿ‑í, te cùu‑xi datná òré caúxúú nduu, te uuⁿni ní quee ñuhú andɨu, te ní dáyèhé‑xi ndéé núú nútnɨ̌ɨ‑í.
6 "Por volta do meio-dia, eu me aproximava de Damasco, quando de repente uma forte luz vinda do céu brilhou ao meu redor.
7 Te ní quide nee‑xi núù‑í, xíǎⁿ ní nduá‑í ndéé ñuhu. Te ní tecú dóho‑í càháⁿ ɨɨⁿ sá càháⁿ andɨu, te càchí‑xi: “Yòhó té Sàulú, ¿ná cuèndá cúú ǔhú iní ñáhá‑n dàndoho ñaha‑n xii‑í?”, càchí sá càháⁿ‑áⁿ.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: ‘Saulo, Saulo! por que você está me perseguindo? ’
8 Te ní xáhaⁿ‑ǐ: “¿Ná cúú yòhó sá càháⁿ‑áiⁿ?”, xǎhaⁿ‑ǐ. Te ní cáháⁿ tucu ɨngá xito te càchí‑xi: “Yúhú cúù‑í Jèsús tée ní xíndecu ñuú Nazàrét, te ducaⁿ ǐo dàndoho ñaha‑n xii‑í”, càchí sá càháⁿ‑áⁿ. Te xíǎⁿ ní cutnùní iní‑í sá dɨ́ú Jèsús càháⁿ.
8 Então perguntei: Quem és tu, Senhor? E ele respondeu: ‘Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue’.
9 Te nchaa cue tée ndɨhɨ‑í ní xiní‑güedé ní dáyèhé ñuhú, te ní yùhú‑güedé, dico ñá túú ní tècú dóho‑güedé òré ní cáháⁿ‑gá.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑gá: “Yòhó Xítohó Jesucrìstú, ¿ná cuìní‑n càda‑í?”, xǎhaⁿ‑ǐ xii‑gá. Te ní cachí‑gá: “Ndacóo, te quɨ́hɨ́ⁿ‑n ñùú Dàmascú, yàcáⁿ tecú tnúhu‑n nchàa nacuáa cuìní Yǎ Ndiǒxí cada‑n”, càchí‑gá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
10 "Assim perguntei: Que devo fazer, Senhor? Disse o Senhor: ‘Levante-se, entre em Damasco, onde lhe será dito o que você deve fazer’.
11 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
11 Os que estavam comigo me levaram pela mão até Damasco, porque o resplendor da luz me deixara cego.
12 ’Te yàcáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Ananiás, te ío vài sá nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés cadá‑yu quìde‑dé. Te nchaa ñáyiu ñuú Dàmascú ío váha càháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑dé.
12 "Um homem chamado Ananias, piedoso segundo a lei e muito respeitado por todos os judeus que ali viviam,
13 Te ní quexìo‑dé núú ndécù‑í, te ní cachí‑dé: “Yòhó té Sàulú, tée ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, ndúha núú‑n”, càchí‑dé. Te òré‑ni ní nacaáⁿ núù‑í te ní xiní‑í‑dé.
13 veio ver-me e, pondo-se junto a mim, disse: ‘Irmão Saulo, recupere a visão’. Naquele mesmo instante pude vê-lo.
14 Te dǎtnùní ní cachí‑dé: “Yá Ndiǒxí ní cáháⁿ ndɨhɨ‑gá ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha. Te dɨu‑gá ní cáxi ñaha‑gǎ xii‑n cuèndá quiní‑n nchàa sá vǎha cuìní‑gá cada‑n. Te quiní‑n Jèsús Yaá ñá túú cuěchi‑xi, te dɨu‑ni mee‑gǎ cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑n.
14 "Então ele disse: ‘O Deus dos nossos antepassados o escolheu para conhecer a sua vontade, ver o Justo e ouvir as palavras de sua boca.
15 Te cáháⁿ‑n tnǔhu Jèsús núú nchàa ñáyiu, te cáháⁿ‑n nchàa sá nǐ xiní‑n ndɨ̀hɨ nchaa sá nǐ xíndedóho‑n.
15 Você será testemunha dele a todos os homens, daquilo que viu e ouviu.
16 Tnàvíí, te quɨ́hɨ́ⁿ‑n cuàndute‑n, te cáháⁿ ndɨhɨ‑n Yǎ Ndiǒxí cuèndá cada càhnu iní‑gá nchaa sá cuèhé sá dúhá nǐ quide‑n”, duha ní cachí té Anàniás xii‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
16 E agora, que está esperando? Levante-se, seja batizado e lave os seus pecados, invocando o nome dele’.
17 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
17 "Quando voltei a Jerusalém, estando eu a orar no templo, caí em êxtase e
18 te ní cachí‑gá: “Yáchí, quee‑n ñùú Jerusàlén, chi ñáyiu‑a vá quɨ̀ndáá iní‑yu nàcuáa ní cachí‑í cúñaha‑n xìí‑yu cuèndá‑í”, duha ní cachí‑gá xii‑í.
18 vi o Senhor que me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém imediatamente, pois não aceitarão seu testemunho a meu respeito’.
19 Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑gá: “Yòhó Xítohó Jesucrìstú, sa xìní‑n sǎ ncháá ñǎyiu nàhá‑yu sá nǐ sáháⁿ‑í ndɨ tnahá ɨɨⁿ ndɨ tnahá ɨɨⁿ veñúhu nànducu‑í ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑n, te ní tnɨɨ‑í‑yu, ní chihi‑í‑yu vecaá, te ní táúchíùⁿ‑í ní caniha‑güedě xií‑yu.
19 "Eu respondi: Senhor, estes homens sabem que eu ia de uma sinagoga a outra, a fim de prender e açoitar os que crêem em ti.
20 Te cútnàhá ní sahni‑güedé ndíi Těvá tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑n, te tnàhá‑í ndécú òré‑áⁿ te ní xíndeé‑í dóó cue tée ní sahni ñaha xìi ndíi. Te yúhú ní cáhàⁿ‑í sá nǐ quide váha‑güedé sá dúcáⁿ nǐ quide‑güedé”, duha ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑gá.
20 E quando foi derramado o sangue de tua testemunha Estêvão, eu estava lá, dando minha aprovação e cuidando das roupas dos que o matavam.
21 Te ní cachí tnúhu‑gá xii‑í: “Cuàháⁿ chi cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n nchàa ñuú xícá nǔú xǐndecu cue ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél cáháⁿ‑n tnǔhu‑í”, càchí‑gá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
21 "Então o Senhor me disse: ‘Vá, eu o enviarei para longe, aos gentios’ ".
22 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ñá ní tnàhá‑gá iní‑yu cundedóho‑yu tnúhu càháⁿ‑dé. Te ɨɨⁿ‑ni nǐ cuú‑yu nchaá‑yu, te ní cuáá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu:
22 A multidão ouvia Paulo até que ele disse isso. Então todos levantaram a voz e gritaram: "Tira esse homem da face da terra! Ele não merece viver! "
23 Te mei òré ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑yu, te ní ndátǎ‑yu dóǒ‑yu, te ní dáquéně‑yu núú nǐnu sá sàtú iní‑yu. Te ní quéhnu‑yu ñuhu, te ní dácácòyó‑yu núú nǐnu sá ǐo sàtú iní‑yu.
23 Estando eles gritando, tirando suas capas e lançando poeira para o ar,
24 Te tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá ní xáhaⁿ‑dě xii cue sandàdú‑dé:
24 o comandante ordenou que Paulo fosse levado à fortaleza e fosse açoitado e interrogado, para saber por que o povo gritava daquela forma contra ele.
25 Te sátá nǐ dácútú ñàha‑güedé xii té Pǎblú sá cání ñàha‑güedé ní cùu, te ní xáhaⁿ‑dě xii tée cùu capitáⁿ ndécú‑ǎⁿ:
25 Enquanto o amarravam a fim de açoitá-lo, Paulo disse ao centurião que ali estava: "Vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido condenado? "
26 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní sáháⁿ tée cùu capitáⁿ núú těe cùnuu‑gá, te ní xáhaⁿ‑dě:
26 Ao ouvir isso, o centurião foi prevenir o comandante: "Que vais fazer? Este homem é cidadão romano".
27 Te ní sáháⁿ tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá ndéé núú tě Pǎblú, te ní xáhaⁿ‑dě:
27 O comandante dirigiu-se a Paulo e perguntou: "Diga-me, você é cidadão romano? " Ele respondeu: "Sim, sou".
28 Te ní xáhaⁿ těe cùnuu‑áⁿ:
28 Então o comandante disse: "Eu precisei pagar um elevado preço por minha cidadania". Respondeu Paulo: "Eu a tenho por direito de nascimento".
29 Te uuⁿni ní nacaca sata cuè tée cuáháⁿ caniha xìi‑dé ní cùu. Te ní yùhú tée tàxi tnuní sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ tě Pǎblú sá těe ròmá cúú‑dě, chi ní xáhaⁿ‑dě ní dácútú ñàha‑güedé xii‑dé, núu xíǎⁿ ní yùhu‑dé.
29 Os que iam interrogá-lo retiraram-se imediatamente. O próprio comandante ficou alarmado, ao saber que havia prendido um cidadão romano.
30 Te tée tàxi tnuní sandàdú ñá ní xìní‑dé ná cuéchi ní dácáá ñǎyiu isràél dɨ́quɨ́ tě Pǎblú, núu xíǎⁿ nduu tněé ní cana‑dé cue dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùchiuⁿ, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé, te ní xáhaⁿ‑dě sá cádá‑güedě jùndá cuèndá nducu tnǔhu‑güedé núú tě Pǎblú ná cuéchi ní dácáǎ‑yu dɨ́quɨ́‑dě. Te ní xáhaⁿ‑dě xii cue sandàdú sá nándàxi ñaha‑güedé cadèná ndútú‑dě, te candeca ñaha‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ núú cádá‑güedě jùndá. Te ní sáháⁿ‑güedé ní nandaxi ñàha‑güedé xii‑dé ndécá ñàha‑güedé cuáháⁿ jùndá, te ní quexìo‑güedé, te ní ngúnutnɨ́ɨ‑dé núú cuè tée cùchiuⁿ.
30 No dia seguinte, visto que o comandante queria descobrir exatamente por que Paulo estava sendo acusado pelos judeus, libertou-o e ordenou que se reunissem os chefes dos sacerdotes e todo o Sinédrio. Então, trazendo Paulo, apresentou-o a eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.