Atos 22
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 —Chí cádá càhnu iní nchòhó cue tée sa cuéhé ndɨhɨ nchòhó cue tée cuechi, na càháⁿ‑í ɨɨⁿ tnúhu cundedóho‑ndo sǎ ñà túú cuěchi‑í, chi ñá túú nǎ ní quìde‑í, te ni ñà túú nǎ tnúhu càháⁿ‑í —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé tnúhu mèé‑yu núu tnàvíí‑nǎ ní sadɨ́‑yu yuhú‑yu ní xíndedóho‑yu ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě:
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 —Yúhú cúù‑í tée isràél, te ní cacu‑í ñuú Tàrsú, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi Ciliciá. Te davitna lǐhli‑í cútnàhá ní quexìo‑í ñuú Jerusàlén ní dácuáhá ñàha té Gamàliél. Te ní dácuáhà‑í nchaa tnúhu ní chídó tnùní nchaa cue tée ndéé sanaha nàcuáa cada ñáyiu. Te yúhú ní cahu iní‑í ní quide‑í tɨtnɨ́ núú chìuⁿ nacuáa cuu váha iní Yǎ Ndiǒxí ní cáhàⁿ‑í, te dɨu‑ni ducaⁿ quìde nchohó tucu.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Te ní sánú ndúcù‑í nchaa ñáyiu sàndáá iní‑xi tnúhu Jèsús, cuěi tée, cuěi ñáyiu dɨ̀hɨ́ ní dácútù‑í‑yu, te ní chihi‑í‑yu vecaá, te ní níhì‑í tnúhu ndee ìní sá cáhní‑ndɨ̌‑yu.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Te dútú cúnùu‑gá ndɨhɨ cue tée cùnuu núú‑ndó nàha‑güedé sá ndàá càháⁿ‑í chi mee‑güedě ní taxi‑güedé tutú cuáñaha‑ǐ xii ñáyiu isràél ñáyiu ndècu ñuú Dàmascú cuèndá cutnùní iní‑yu ná chíúⁿ cuǎháⁿ‑í ní cùu. Te ñùhu‑í ichi cuáháⁿ‑í ñuú‑áⁿ cuǎnúndúcù‑í ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús cuèndá dacùtu‑í‑yu te candeca‑í‑yu ndixi, te iha cada úhú ñáhá‑güedě xií‑yu ni cùu.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 ’Te ta cùyatni‑í ñuú Dàmascú cuáháⁿ‑í, te cùu‑xi datná òré caúxúú nduu, te uuⁿni ní quee ñuhú andɨu, te ní dáyèhé‑xi ndéé núú nútnɨ̌ɨ‑í.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Te ní quide nee‑xi núù‑í, xíǎⁿ ní nduá‑í ndéé ñuhu. Te ní tecú dóho‑í càháⁿ ɨɨⁿ sá càháⁿ andɨu, te càchí‑xi: “Yòhó té Sàulú, ¿ná cuèndá cúú ǔhú iní ñáhá‑n dàndoho ñaha‑n xii‑í?”, càchí sá càháⁿ‑áⁿ.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Te ní xáhaⁿ‑ǐ: “¿Ná cúú yòhó sá càháⁿ‑áiⁿ?”, xǎhaⁿ‑ǐ. Te ní cáháⁿ tucu ɨngá xito te càchí‑xi: “Yúhú cúù‑í Jèsús tée ní xíndecu ñuú Nazàrét, te ducaⁿ ǐo dàndoho ñaha‑n xii‑í”, càchí sá càháⁿ‑áⁿ. Te xíǎⁿ ní cutnùní iní‑í sá dɨ́ú Jèsús càháⁿ.
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Te nchaa cue tée ndɨhɨ‑í ní xiní‑güedé ní dáyèhé ñuhú, te ní yùhú‑güedé, dico ñá túú ní tècú dóho‑güedé òré ní cáháⁿ‑gá.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑gá: “Yòhó Xítohó Jesucrìstú, ¿ná cuìní‑n càda‑í?”, xǎhaⁿ‑ǐ xii‑gá. Te ní cachí‑gá: “Ndacóo, te quɨ́hɨ́ⁿ‑n ñùú Dàmascú, yàcáⁿ tecú tnúhu‑n nchàa nacuáa cuìní Yǎ Ndiǒxí cada‑n”, càchí‑gá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 ’Te yàcáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée nàni Ananiás, te ío vài sá nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés cadá‑yu quìde‑dé. Te nchaa ñáyiu ñuú Dàmascú ío váha càháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑dé.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Te ní quexìo‑dé núú ndécù‑í, te ní cachí‑dé: “Yòhó té Sàulú, tée ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, ndúha núú‑n”, càchí‑dé. Te òré‑ni ní nacaáⁿ núù‑í te ní xiní‑í‑dé.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Te dǎtnùní ní cachí‑dé: “Yá Ndiǒxí ní cáháⁿ ndɨhɨ‑gá ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha. Te dɨu‑gá ní cáxi ñaha‑gǎ xii‑n cuèndá quiní‑n nchàa sá vǎha cuìní‑gá cada‑n. Te quiní‑n Jèsús Yaá ñá túú cuěchi‑xi, te dɨu‑ni mee‑gǎ cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑n.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Te cáháⁿ‑n tnǔhu Jèsús núú nchàa ñáyiu, te cáháⁿ‑n nchàa sá nǐ xiní‑n ndɨ̀hɨ nchaa sá nǐ xíndedóho‑n.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Tnàvíí, te quɨ́hɨ́ⁿ‑n cuàndute‑n, te cáháⁿ ndɨhɨ‑n Yǎ Ndiǒxí cuèndá cada càhnu iní‑gá nchaa sá cuèhé sá dúhá nǐ quide‑n”, duha ní cachí té Anàniás xii‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 te ní cachí‑gá: “Yáchí, quee‑n ñùú Jerusàlén, chi ñáyiu‑a vá quɨ̀ndáá iní‑yu nàcuáa ní cachí‑í cúñaha‑n xìí‑yu cuèndá‑í”, duha ní cachí‑gá xii‑í.
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑gá: “Yòhó Xítohó Jesucrìstú, sa xìní‑n sǎ ncháá ñǎyiu nàhá‑yu sá nǐ sáháⁿ‑í ndɨ tnahá ɨɨⁿ ndɨ tnahá ɨɨⁿ veñúhu nànducu‑í ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑n, te ní tnɨɨ‑í‑yu, ní chihi‑í‑yu vecaá, te ní táúchíùⁿ‑í ní caniha‑güedě xií‑yu.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Te cútnàhá ní sahni‑güedé ndíi Těvá tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑n, te tnàhá‑í ndécú òré‑áⁿ te ní xíndeé‑í dóó cue tée ní sahni ñaha xìi ndíi. Te yúhú ní cáhàⁿ‑í sá nǐ quide váha‑güedé sá dúcáⁿ nǐ quide‑güedé”, duha ní xáhaⁿ‑ǐ xii‑gá.
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Te ní cachí tnúhu‑gá xii‑í: “Cuàháⁿ chi cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n nchàa ñuú xícá nǔú xǐndecu cue ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél cáháⁿ‑n tnǔhu‑í”, càchí‑gá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ñá ní tnàhá‑gá iní‑yu cundedóho‑yu tnúhu càháⁿ‑dé. Te ɨɨⁿ‑ni nǐ cuú‑yu nchaá‑yu, te ní cuáá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu:
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Te mei òré ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑yu, te ní ndátǎ‑yu dóǒ‑yu, te ní dáquéně‑yu núú nǐnu sá sàtú iní‑yu. Te ní quéhnu‑yu ñuhu, te ní dácácòyó‑yu núú nǐnu sá ǐo sàtú iní‑yu.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Te tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá ní xáhaⁿ‑dě xii cue sandàdú‑dé:
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Te sátá nǐ dácútú ñàha‑güedé xii té Pǎblú sá cání ñàha‑güedé ní cùu, te ní xáhaⁿ‑dě xii tée cùu capitáⁿ ndécú‑ǎⁿ:
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní sáháⁿ tée cùu capitáⁿ núú těe cùnuu‑gá, te ní xáhaⁿ‑dě:
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Te ní sáháⁿ tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá ndéé núú tě Pǎblú, te ní xáhaⁿ‑dě:
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Te ní xáhaⁿ těe cùnuu‑áⁿ:
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Te uuⁿni ní nacaca sata cuè tée cuáháⁿ caniha xìi‑dé ní cùu. Te ní yùhú tée tàxi tnuní sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ tě Pǎblú sá těe ròmá cúú‑dě, chi ní xáhaⁿ‑dě ní dácútú ñàha‑güedé xii‑dé, núu xíǎⁿ ní yùhu‑dé.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Te tée tàxi tnuní sandàdú ñá ní xìní‑dé ná cuéchi ní dácáá ñǎyiu isràél dɨ́quɨ́ tě Pǎblú, núu xíǎⁿ nduu tněé ní cana‑dé cue dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée cùchiuⁿ, ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé, te ní xáhaⁿ‑dě sá cádá‑güedě jùndá cuèndá nducu tnǔhu‑güedé núú tě Pǎblú ná cuéchi ní dácáǎ‑yu dɨ́quɨ́‑dě. Te ní xáhaⁿ‑dě xii cue sandàdú sá nándàxi ñaha‑güedé cadèná ndútú‑dě, te candeca ñaha‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ núú cádá‑güedě jùndá. Te ní sáháⁿ‑güedé ní nandaxi ñàha‑güedé xii‑dé ndécá ñàha‑güedé cuáháⁿ jùndá, te ní quexìo‑güedé, te ní ngúnutnɨ́ɨ‑dé núú cuè tée cùchiuⁿ.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.