Atos 17
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI
1 Te ní yáha‑güedé ñuú Ànfípolís ndɨhɨ ñuú Apòloniá, te ní quexìo‑güedé ñuú Tesàlónicá, te yàcáⁿ cáá ɨ̀ɨⁿ veñúhu ñáyiu isràél.
1 Tendo passado por Anfípolis e Apolônia, chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga judaica.
2 Te ní sáháⁿ té Pǎblú veñúhu‑áⁿ, chi ducaⁿ tnàhí quìde‑dé, te ndɨ tnahá nduu ndètatú‑yu ní sáháⁿ‑dé veñúhu‑áⁿ ǔní xito. Te ní ndatnúhu ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu nàcuáa ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha.
2 Segundo o seu costume, Paulo foi à sinagoga e por três sábados discutiu com eles com base nas Escrituras,
3 Te ní xítnǔhu ñaha‑dě nàcuáa ní cáháⁿ cue tée‑áⁿ sǎ Crìstú Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a ndoho vìhi‑gá, te cuú‑gá, te ndoto‑gá, te xǎhaⁿ‑dě:
3 explicando e provando que o Cristo deveria sofrer e ressuscitar dentre os mortos. E dizia: "Este Jesus que lhes proclamo é o Cristo".
4 Te dava ñáyiu isràél ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú, te ní níhí tnáhǎ‑yu ndɨhɨ‑dé, ndɨhɨ té Sìlás. Te vài ñáyiu grìégú ñáyiu càháⁿ ndɨhɨ Yá Ndiǒxí ní sándáá iní‑yu tnúhu Jèsús. Te ndècu tɨtnɨ́ ñáyiu dɨ̀hɨ́ ñáyiu cùnuu, te ñáyiu‑áⁿ tnàhá‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu‑gá.
4 Alguns dos judeus foram persuadidos e se uniram a Paulo e Silas, bem como muitos gregos tementes a Deus, e não poucas mulheres de alta posição.
5 Te dava ñáyiu isràél ñá túú ní cùu váha iní‑yu núú tě Pǎblú nǔu ní ndúcǔ‑yu cue tée cuihna ìní‑xi tuhío‑güedé cada chìuⁿ‑güedé, chi ndɨ cuíhnu ndɨ cuíhnu‑ni‑güedé, te nchaá‑yu ndɨhɨ cue tée‑áⁿ ndɨ̀ coyo ndɨ coyó‑yu xǐcuáá‑yu. Te sátá nǐ tecú dóho dava‑gá‑yu, te ní sáháⁿ tuhá‑yu, te ío ní quide dùsáⁿ‑yu. Te nísáháⁿ‑yu vehe té Jàsón, te ní quide yìcá‑yu ní quɨ́hu‑yu vehe‑dé nándùcú‑yu té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás cuèndá queñuhu ñàhá‑yu núú nchàa ñáyiu.
5 Mas os judeus ficaram com inveja. Reuniram alguns homens perversos dentre os desocupados e, com a multidão, iniciaram um tumulto na cidade. Invadiram a casa de Jasom, em busca de Paulo e Silas, a fim de trazê-los para o meio da multidão.
6 Te ñá ní nàníhí ñáhǎ‑yu xii‑güedé, núu xíǎⁿ ní tnɨɨ́‑yu té Jàsón ndɨhɨ ɨɨⁿ ǔú‑gá cue tée sàndáá iní tnúhu Jèsús, te tàñuhu ñahá‑yu xii‑güedé cuáháⁿ núú cuè tée cùchiuⁿ. Te òré ní quexìó‑yu núú ndécú cuè tée cùchiuⁿ, te ní ngüíta‑yu ní cuáá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu xii‑güedé:
6 Contudo, não os achando, arrastaram Jasom e alguns outros irmãos para diante dos oficiais da cidade, gritando: "Esses homens que têm causado alvoroço por todo o mundo, agora chegaram aqui,
7 Te té Jàsón‑ǎⁿ ní xáhaⁿ‑dě sá cúú cùndecu‑güedé vehe‑dé, te ñá túú sàndáá iní‑güedé nàcuáa càháⁿ té Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, te càchí‑güedé sá ndécú ɨ̀ngá tée cùnuu‑gá tucu nàni‑dé Jèsús —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii cue tée cùchiuⁿ.
7 e Jasom os recebeu em sua casa. Todos eles estão agindo contra os decretos de César, dizendo que existe um outro rei, chamado Jesus".
8 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑yu, te ní cudééⁿ víhí cuè tée cùchiuⁿ ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu ndèdóho.
8 Ouvindo isso, a multidão e os oficiais da cidade ficaram agitados.
9 Te vài díhúⁿ nǐ xícáⁿ cue tée cùchiuⁿ núú tě Jàsón ndɨhɨ dava‑gá cue tée cuáháⁿ ndɨhɨ‑dé cuèndá té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás, te núu na ndèe‑güedé núhú‑güedé, te nacuáñaha cuè tée cùchiuⁿ díhúⁿ‑güedě.
9 Então receberam de Jasom e dos outros a fiança estipulada e os soltaram.
10 Te òré ní cundɨquɨⁿ, te ní quide ndee ìní ñáhá ñǎyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús xii té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás, te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé ñuú Bèreá. Te dɨu‑ni nduu nǐ sáá‑güedé yàcáⁿ ní sáháⁿ‑güedé veñúhu ñáyiu isràél.
10 Logo que anoiteceu, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia. Chegando ali, eles foram à sinagoga judaica.
11 Te váha‑gá iní ñáyiu ñuú Bèreá dàcúúxí ñǎyiu ñuú Tesàlónicá, chi ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu Jèsús, te ɨɨⁿ nduu ɨɨⁿ nduu ní dácuáhǎ‑yu tnúhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha cuèndá cuìní‑yu quiní‑yu núu ndáá càháⁿ té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás.
11 Os bereanos eram mais nobres do que os tessalonicenses, pois receberam a mensagem com grande interesse, examinando todos os dias as Escrituras, para ver se tudo era assim mesmo.
12 Te tɨtnɨ́ ñáyiu isràél ní sándáá iní‑yu tnúhu‑gá ndɨhɨ tɨtnɨ́ cue tée grìégú ndɨhɨ ñáyiu dɨ̀hɨ́ ñáyiu cùnuu ní sándáá iní‑yu.
12 E creram muitos dentre os judeus, bem como dentre os gregos, um bom número de mulheres de elevada posição e não poucos homens.
13 Te dava ñáyiu isràél ndécǔ‑yu ñuú Tesàlónicá, te ñáyiu‑áⁿ nǐ níhǐ‑yu tnúhu sá ndécú tě Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás ñuú Bèreá càháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí, núu xíǎⁿ ní sáháⁿ‑yu ñuú Bèreá ní dácuándèhndé‑yu núú nchàa ñáyiu vátá dácuàha‑gá. Te ñáyiu‑áⁿ nǐ sándáá iní‑yu tnúhu ndehnde te ní cudééⁿ víhǐ‑yu núú‑güedě.
13 Quando os judeus de Tessalônica ficaram sabendo que Paulo estava pregando a palavra de Deus em Beréia, dirigiram-se também para lá, agitando e alvoroçando as multidões.
14 Te òré‑áⁿ nǐ xáhaⁿ ñǎyiu sàndáá iní tnúhu‑gá xii té Pǎblú sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé yuhu làmár, te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé, te té Sìlás ndɨhɨ té Timùteú ní quendóo‑güedé ñuú Bèreá.
14 Imediatamente os irmãos enviaram Paulo para o litoral, mas Silas e Timóteo permaneceram em Beréia.
15 Te ɨɨⁿ ǔú‑güedé cuáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Pǎblú, te ndèca ñaha‑güedé cuáháⁿ ndéé ñuú Àtenás, te ní xáhaⁿ tě Pǎblú xii‑güedé:
15 Os homens que foram com Paulo o levaram até Atenas, partindo depois com instruções para que Silas e Timóteo se juntassem a ele, tão logo fosse possível.
16 Te ñuú Àtenás ndétú tě Pǎblú quɨ́hɨ́ⁿ té Sìlás ndɨhɨ té Timùteú. Te yàcáⁿ ní xiní‑dé sá ǐo cuéhé sǎ càchí‑yu cùu ndióxǐ‑yu ndècu te ñá ndàá sá dɨ́ú ndiǒxí cúú‑xí, te xíǎⁿ ñá túú ní cùu váha iní‑dé, chi ñá tnàhá iní‑dé nàcuáa quìdé‑yu.
16 Enquanto esperava por eles em Atenas, Paulo ficou profundamente indignado ao ver que a cidade estava cheia de ídolos.
17 Te ní sáháⁿ‑dé veñúhu ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé ñáyiu isràél ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu càháⁿ ndɨhɨ Yá Ndiǒxí. Te ɨɨⁿ nduu ɨɨⁿ nduu sàháⁿ‑dé xɨtɨ́ ñuú càháⁿ‑dé tnúhu‑gá ndɨhɨ nchaa ñáyiu xìca cuu yacáⁿ.
17 Por isso, discutia na sinagoga com judeus e com gregos tementes a Deus, bem como na praça principal, todos os dias, com aqueles que por ali se encontravam.
18 Te cue tée cùu epicureú ndɨhɨ cue tée cùu estoicú, cue tée‑áⁿ nǐ ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ té Pǎblú, te dava‑güedé xǐtnàha‑güedé:
18 Alguns filósofos epicureus e estóicos começaram a discutir com ele. Alguns perguntavam: "O que está tentando dizer esse tagarela? " Outros diziam: "Parece que ele está anunciando deuses estrangeiros", pois Paulo estava pregando as boas novas a respeito de Jesus e da ressurreição.
19 Te ndèca ñaha‑güedé xii té Pǎblú cuáháⁿ ɨɨⁿ xichi núú nání Àreópagú, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé:
19 Então o levaram a uma reunião do Areópago, onde lhe perguntaram: "Podemos saber que novo ensino é esse que você está anunciando?
20 chi ducaⁿ‑ni càháⁿ‑n tnǔhu sá ñà túú sàcúndèdóho‑ndɨ́, te cuìní‑ndɨ́ cachí tnúhu ndáá‑n nǎsa ndùu tnúhu‑áⁿ cuèndá cutnùní váha iní‑ndɨ́ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
20 Você está nos apresentando algumas idéias estranhas, e queremos saber o que elas significam".
21 Te nchaa ñáyiu ñuú Àtenás ndɨhɨ ñáyiu dava‑gá ñuú, mee‑ni tnǔhu saa cuìní‑yu cáháⁿ‑yu, nchaa sá vǎtá cúndèdóho‑gá‑yu cuìní‑yu cundedóho‑yu.
21 Todos os atenienses e estrangeiros que ali viviam não cuidavam de outra coisa senão falar ou ouvir as últimas novidades.
22 Te té Pǎblú ní ngúnutnɨ́ɨ‑dé núú xǐxúcu‑yu nchaá‑yu, te xǎhaⁿ‑dě:
22 Então Paulo levantou-se na reunião do Areópago e disse: "Atenienses! Vejo que em todos os aspectos vocês são muito religiosos,
23 Te vitna ní quexìo‑í ñuú‑ndó, te ní xiní‑í sá yàyacáⁿ ndécú nchàa sá càchí‑ndó cùu ndióxí‑ndó càháⁿ ndɨhɨ‑ndo. Te ní xiní‑í ɨɨⁿ xichi núú ndèé tnuní quídé càhnu‑ndo Yá Ndiǒxí Yaá ñá túú xìní‑ndó, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ lètrá ndèé tnuní xíáⁿ, te càchí‑xi: “Iha quìde cahnu‑ndɨ́ Ndiǒxí sá ñà túú xìní‑ndɨ́”, duha càháⁿ lètrá‑áⁿ. Te quìde cahnu‑ndo Yá Ndiǒxí cáháⁿ‑ndó, dico ñá túú xìní‑ndó nǎsa càa‑gá, te yúhú xìní ndáá‑í nàcuáa càa Yá Ndiǒxí, chi dɨu‑ni Yá Ndiǒxí càháⁿ ndɨhɨ‑í, te dɨu tnúhu‑gá càháⁿ‑í vitna.
23 pois, andando pela cidade, observei cuidadosamente seus objetos de culto e encontrei até um altar com esta inscrição: AO DEUS DESCONHECIDO. Ora, o que vocês adoram, apesar de não conhecerem, eu lhes anuncio.
24 ’Te dɨu Yá Ndiǒxí ní cadúha‑gá ñuyíú‑a ndɨhɨ nchaa sá ìó, núu dɨu‑gá cúú Xǐtohó ñuyíú‑a ndɨhɨ andɨu. Te ñá túú xìni ñuhu‑gá vehe dàcaa ñáyiu ñuyíú‑a cundecu‑gá.
24 "O Deus que fez o mundo e tudo o que nele há é o Senhor do céu e da terra, e não habita em santuários feitos por mãos humanas.
25 Te ñá túú xìni ñuhu‑gá ñáyiu chindee ñàhá‑yu xii‑gá, chi mee‑gǎ quídé‑gǎ nchító‑ó ndècu‑o te tàxi‑gá yócó tǎchí‑ó ndɨ̀hɨ nchaa sá xíní ñùhu‑o.
25 Ele não é servido por mãos de homens, como se necessitasse de algo, porque ele mesmo dá a todos a vida, o fôlego e as demais coisas.
26 ’Te ndéé sanaha nǐ cadúha‑gá ɨɨⁿdìi‑ni tée, te dɨu‑ni nɨ́ñɨ́‑dě cúú ñǎyiu ndècu nɨcaxico ñuyíú. Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ nchaa núú cúndècú‑yu, te mee‑gǎ ní cáháⁿ‑gá ná daha cuíá cudíi nchaa nàcióⁿ ndɨhɨ mèé‑yu.
26 De um só fez ele todos os povos, para que povoassem toda a terra, tendo determinado os tempos anteriormente estabelecidos e os lugares exatos em que deveriam habitar.
27 Te cuìní‑gá sá ncháá ñǎyiu nanducu ñàhá‑yu cáháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑gá, te mee‑gǎ ndécú tǔha‑gá sá càháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xií‑yu ɨɨⁿ ɨɨ́ⁿ‑yu.
27 Deus fez isso para que os homens o buscassem e talvez, tateando, pudessem encontrá-lo, embora não esteja longe de cada um de nós.
28 Te dɨu‑ni Yá Ndiǒxí xító ñàha‑gá xií‑yu núu cùdíi‑yu ndècú‑yu te càndá‑yu. Te duha ní cáháⁿ ɨɨⁿ ñaní tnáhá‑ndó, tée ní cutnùní iní‑xi ní xíndecu ndéé sanaha, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu: “Nchaa‑o cùu‑o déhe Yá Ndiǒxí”, duha ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu.
28 ‘Pois nele vivemos, nos movemos e existimos’, como disseram alguns dos poetas de vocês: ‘Também somos descendência dele’.
29 Te núu déhe Yá Ndiǒxí cúǔ‑yu nchaá‑yu, te vá cúú cǎháⁿ‑yu sá Yǎ Ndiǒxí cúú sǎ nǐ cadúha‑yu ndahá‑yu. Te sá nǐ cadúha‑yu cùu ndióxǐ‑yu‑áⁿ, dava cùu‑xi díhúⁿ cuàáⁿ, dava cùu‑xi díhúⁿ cuìxíⁿ, dava cùu‑xi yúú. Te mèé‑yu ní cahu iní‑yu nàcuáa cunduu sá cúú ndiǒxǐ‑yu.
29 "Assim, visto que somos descendência de Deus, não devemos pensar que a Divindade é semelhante a uma escultura de ouro, prata ou pedra, feita pela arte e imaginação do homem.
30 Te cútnàhá ñá túú ní cùtnuní iní‑yu sá nèhé ní quidé‑yu ní cadúha‑yu nchaa xíǎⁿ, te ñá túú ní quìde cuendá Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu. Te vitna càchí Yǎ Ndiǒxí sá dáñá nchàa ndɨ túhú‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu.
30 No passado Deus não levou em conta essa ignorância, mas agora ordena que todos, em todo lugar, se arrependam.
31 Te Yá Ndiǒxí náhá‑gǎ ná nduu cùndecu nchaa ñáyiu núú‑gǎ, te mee‑gǎ sa nàha‑gá nděndɨda càa ñáyiu ní quide váha, te nděndɨda càa ñáyiu ñá túú ní quìde váha. Te mee‑gǎ ní xáhaⁿ‑gǎ xii Déhe‑gá Yaá nání Jèsús cúñaha‑gǎ xií‑yu núu nděndɨda càá‑yu ní quide váha te nděndɨda càá‑yu ñá túú ní quìde váha. Te mee Jèsús cáháⁿ ndáá cuɨtɨ‑gá, te sa nàha‑o sá ncháá xǐǎⁿ cada Jèsús, chi dɨu cuèndá‑áⁿ nǐ dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
31 Pois estabeleceu um dia em que há de julgar o mundo com justiça, por meio do homem que designou. E deu provas disso a todos, ressuscitando-o dentre os mortos".
32 Te òré ní cáháⁿ té Pǎblú sá nǐ ndoto Jèsús, te dava ñáyiu ñá ní tnàhá iní‑xi tnúhu ní cáháⁿ‑dé ní cáháⁿ yíchí‑yu. Te davá‑yu ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé:
32 Quando ouviram sobre a ressurreição dos mortos, alguns deles zombaram, e outros disseram: "A esse respeito nós o ouviremos outra vez".
33 Te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé.
33 Com isso, Paulo retirou-se do meio deles.
34 Te dava ñáyiu ní xíndedóho tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú ní sándáá iní‑yu Jèsús, te ní chindee tnǔhu ñàhá‑yu xii‑dé. Te ɨɨⁿ tée cùchiuⁿ Areópagú nání‑dě Nǐxú ndɨhɨ ɨɨⁿ ñadɨ̀hɨ́ nání‑áⁿ Dǎmarís, tnàhá‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu‑gá ndɨhɨ dava‑gá‑yu.
34 Alguns homens juntaram-se a ele e creram. Entre eles estava Dionísio, membro do Areópago, e também uma mulher chamada Dâmaris, e outros com eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.