Atos 17

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Te ní yáha‑güedé ñuú Ànfípolís ndɨhɨ ñuú Apòloniá, te ní quexìo‑güedé ñuú Tesàlónicá, te yàcáⁿ cáá ɨ̀ɨⁿ veñúhu ñáyiu isràél.
1 Tendo passado por Anfípolis e Apolônia, Paulo e Silas chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga dos judeus.
2 Te ní sáháⁿ té Pǎblú veñúhu‑áⁿ, chi ducaⁿ tnàhí quìde‑dé, te ndɨ tnahá nduu ndètatú‑yu ní sáháⁿ‑dé veñúhu‑áⁿ ǔní xito. Te ní ndatnúhu ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu nàcuáa ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha.
2 Paulo, segundo o seu costume, foi procurá-los e, por três sábados, discutiu com eles a respeito das Escrituras,
3 Te ní xítnǔhu ñaha‑dě nàcuáa ní cáháⁿ cue tée‑áⁿ sǎ Crìstú Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a ndoho vìhi‑gá, te cuú‑gá, te ndoto‑gá, te xǎhaⁿ‑dě:
3 expondo e demonstrando ter sido necessário que o Cristo padecesse e ressuscitasse dos mortos. Paulo dizia: — Este Jesus, que eu anuncio a vocês, é o Cristo.
4 Te dava ñáyiu isràél ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú, te ní níhí tnáhǎ‑yu ndɨhɨ‑dé, ndɨhɨ té Sìlás. Te vài ñáyiu grìégú ñáyiu càháⁿ ndɨhɨ Yá Ndiǒxí ní sándáá iní‑yu tnúhu Jèsús. Te ndècu tɨtnɨ́ ñáyiu dɨ̀hɨ́ ñáyiu cùnuu, te ñáyiu‑áⁿ tnàhá‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu‑gá.
4 Alguns deles foram persuadidos e se juntaram a Paulo e Silas. O mesmo aconteceu com numerosa multidão de gregos piedosos e muitas mulheres importantes.
5 Te dava ñáyiu isràél ñá túú ní cùu váha iní‑yu núú tě Pǎblú nǔu ní ndúcǔ‑yu cue tée cuihna ìní‑xi tuhío‑güedé cada chìuⁿ‑güedé, chi ndɨ cuíhnu ndɨ cuíhnu‑ni‑güedé, te nchaá‑yu ndɨhɨ cue tée‑áⁿ ndɨ̀ coyo ndɨ coyó‑yu xǐcuáá‑yu. Te sátá nǐ tecú dóho dava‑gá‑yu, te ní sáháⁿ tuhá‑yu, te ío ní quide dùsáⁿ‑yu. Te nísáháⁿ‑yu vehe té Jàsón, te ní quide yìcá‑yu ní quɨ́hu‑yu vehe‑dé nándùcú‑yu té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás cuèndá queñuhu ñàhá‑yu núú nchàa ñáyiu.
5 Os judeus, porém, movidos de inveja, trazendo consigo alguns homens maus dentre a malandragem, reuniram uma multidão e provocaram um tumulto na cidade. E, atacando de surpresa a casa de Jasom, procuravam trazer Paulo e Silas para o meio do povo.
6 Te ñá ní nàníhí ñáhǎ‑yu xii‑güedé, núu xíǎⁿ ní tnɨɨ́‑yu té Jàsón ndɨhɨ ɨɨⁿ ǔú‑gá cue tée sàndáá iní tnúhu Jèsús, te tàñuhu ñahá‑yu xii‑güedé cuáháⁿ núú cuè tée cùchiuⁿ. Te òré ní quexìó‑yu núú ndécú cuè tée cùchiuⁿ, te ní ngüíta‑yu ní cuáá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu xii‑güedé:
6 Porém, não os encontrando, arrastaram Jasom e alguns irmãos diante das autoridades, gritando: — Estes que promovem tumulto em todo o mundo chegaram também aqui,
7 Te té Jàsón‑ǎⁿ ní xáhaⁿ‑dě sá cúú cùndecu‑güedé vehe‑dé, te ñá túú sàndáá iní‑güedé nàcuáa càháⁿ té Cèsár tée yɨ̀ndaha cuéhé nàcióⁿ, te càchí‑güedé sá ndécú ɨ̀ngá tée cùnuu‑gá tucu nàni‑dé Jèsús —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii cue tée cùchiuⁿ.
7 e Jasom os hospedou na casa dele. Todos estes agem contra os decretos de César, dizendo que existe outro rei, chamado Jesus.
8 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑yu, te ní cudééⁿ víhí cuè tée cùchiuⁿ ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu ndèdóho.
8 Tanto a multidão como as autoridades ficaram agitadas ao ouvir estas palavras.
9 Te vài díhúⁿ nǐ xícáⁿ cue tée cùchiuⁿ núú tě Jàsón ndɨhɨ dava‑gá cue tée cuáháⁿ ndɨhɨ‑dé cuèndá té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás, te núu na ndèe‑güedé núhú‑güedé, te nacuáñaha cuè tée cùchiuⁿ díhúⁿ‑güedě.
9 Porém, depois de terem recebido deles a fiança estipulada, as autoridades soltaram Jasom e os outros.
10 Te òré ní cundɨquɨⁿ, te ní quide ndee ìní ñáhá ñǎyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús xii té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás, te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé ñuú Bèreá. Te dɨu‑ni nduu nǐ sáá‑güedé yàcáⁿ ní sáháⁿ‑güedé veñúhu ñáyiu isràél.
10 E logo, durante a noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Bereia. Ali chegados, dirigiram-se à sinagoga dos judeus.
11 Te váha‑gá iní ñáyiu ñuú Bèreá dàcúúxí ñǎyiu ñuú Tesàlónicá, chi ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu Jèsús, te ɨɨⁿ nduu ɨɨⁿ nduu ní dácuáhǎ‑yu tnúhu ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha cuèndá cuìní‑yu quiní‑yu núu ndáá càháⁿ té Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás.
11 Ora, estes de Bereia eram mais nobres do que os de Tessalônica, pois receberam a palavra com toda a avidez, examinando as Escrituras todos os dias para ver se as coisas eram, de fato, assim.
12 Te tɨtnɨ́ ñáyiu isràél ní sándáá iní‑yu tnúhu‑gá ndɨhɨ tɨtnɨ́ cue tée grìégú ndɨhɨ ñáyiu dɨ̀hɨ́ ñáyiu cùnuu ní sándáá iní‑yu.
12 Com isso, muitos deles creram, mulheres gregas de alta posição social e muitos homens.
13 Te dava ñáyiu isràél ndécǔ‑yu ñuú Tesàlónicá, te ñáyiu‑áⁿ nǐ níhǐ‑yu tnúhu sá ndécú tě Pǎblú ndɨhɨ té Sìlás ñuú Bèreá càháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí, núu xíǎⁿ ní sáháⁿ‑yu ñuú Bèreá ní dácuándèhndé‑yu núú nchàa ñáyiu vátá dácuàha‑gá. Te ñáyiu‑áⁿ nǐ sándáá iní‑yu tnúhu ndehnde te ní cudééⁿ víhǐ‑yu núú‑güedě.
13 Mas, logo que os judeus de Tessalônica souberam que a palavra de Deus era anunciada por Paulo também em Bereia, foram lá agitar e perturbar o povo.
14 Te òré‑áⁿ nǐ xáhaⁿ ñǎyiu sàndáá iní tnúhu‑gá xii té Pǎblú sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé yuhu làmár, te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé, te té Sìlás ndɨhɨ té Timùteú ní quendóo‑güedé ñuú Bèreá.
14 Então os irmãos fizeram com que Paulo fosse imediatamente para os lados do mar. Porém Silas e Timóteo continuaram em Bereia.
15 Te ɨɨⁿ ǔú‑güedé cuáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Pǎblú, te ndèca ñaha‑güedé cuáháⁿ ndéé ñuú Àtenás, te ní xáhaⁿ tě Pǎblú xii‑güedé:
15 Os responsáveis por Paulo levaram-no até Atenas e regressaram trazendo ordem a Silas e Timóteo para que fossem encontrá-lo o mais depressa possível.
16 Te ñuú Àtenás ndétú tě Pǎblú quɨ́hɨ́ⁿ té Sìlás ndɨhɨ té Timùteú. Te yàcáⁿ ní xiní‑dé sá ǐo cuéhé sǎ càchí‑yu cùu ndióxǐ‑yu ndècu te ñá ndàá sá dɨ́ú ndiǒxí cúú‑xí, te xíǎⁿ ñá túú ní cùu váha iní‑dé, chi ñá tnàhá iní‑dé nàcuáa quìdé‑yu.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, o seu espírito se revoltava em face da idolatria dominante na cidade.
17 Te ní sáháⁿ‑dé veñúhu ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé ñáyiu isràél ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu càháⁿ ndɨhɨ Yá Ndiǒxí. Te ɨɨⁿ nduu ɨɨⁿ nduu sàháⁿ‑dé xɨtɨ́ ñuú càháⁿ‑dé tnúhu‑gá ndɨhɨ nchaa ñáyiu xìca cuu yacáⁿ.
17 Por isso, falava na sinagoga com os judeus e os gentios piedosos; também na praça, todos os dias, com os que se encontravam ali.
18 Te cue tée cùu epicureú ndɨhɨ cue tée cùu estoicú, cue tée‑áⁿ nǐ ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ té Pǎblú, te dava‑güedé xǐtnàha‑güedé:
18 E alguns dos filósofos epicureus e estoicos discutiam com ele, havendo quem perguntasse: — Que quer dizer esse tagarela? Outros diziam: — Parece pregador de deuses estranhos. Diziam isso porque Paulo pregava Jesus e a ressurreição.
19 Te ndèca ñaha‑güedé xii té Pǎblú cuáháⁿ ɨɨⁿ xichi núú nání Àreópagú, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé:
19 Então, tomando-o consigo, levaram-no ao Areópago, dizendo: — Podemos saber que nova doutrina é essa que você ensina?
20 chi ducaⁿ‑ni càháⁿ‑n tnǔhu sá ñà túú sàcúndèdóho‑ndɨ́, te cuìní‑ndɨ́ cachí tnúhu ndáá‑n nǎsa ndùu tnúhu‑áⁿ cuèndá cutnùní váha iní‑ndɨ́ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé.
20 Pois você nos traz aos ouvidos coisas estranhas e queremos saber o que vem a ser isso.
21 Te nchaa ñáyiu ñuú Àtenás ndɨhɨ ñáyiu dava‑gá ñuú, mee‑ni tnǔhu saa cuìní‑yu cáháⁿ‑yu, nchaa sá vǎtá cúndèdóho‑gá‑yu cuìní‑yu cundedóho‑yu.
21 Acontece que todos os de Atenas e os estrangeiros residentes não se ocupavam com outra coisa senão dizer ou ouvir as últimas novidades.
22 Te té Pǎblú ní ngúnutnɨ́ɨ‑dé núú xǐxúcu‑yu nchaá‑yu, te xǎhaⁿ‑dě:
22 Então Paulo, levantando-se no meio do Areópago, disse: — Senhores atenienses! Percebo que em tudo vocês são bastante religiosos,
23 Te vitna ní quexìo‑í ñuú‑ndó, te ní xiní‑í sá yàyacáⁿ ndécú nchàa sá càchí‑ndó cùu ndióxí‑ndó càháⁿ ndɨhɨ‑ndo. Te ní xiní‑í ɨɨⁿ xichi núú ndèé tnuní quídé càhnu‑ndo Yá Ndiǒxí Yaá ñá túú xìní‑ndó, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ lètrá ndèé tnuní xíáⁿ, te càchí‑xi: “Iha quìde cahnu‑ndɨ́ Ndiǒxí sá ñà túú xìní‑ndɨ́”, duha càháⁿ lètrá‑áⁿ. Te quìde cahnu‑ndo Yá Ndiǒxí cáháⁿ‑ndó, dico ñá túú xìní‑ndó nǎsa càa‑gá, te yúhú xìní ndáá‑í nàcuáa càa Yá Ndiǒxí, chi dɨu‑ni Yá Ndiǒxí càháⁿ ndɨhɨ‑í, te dɨu tnúhu‑gá càháⁿ‑í vitna.
23 porque, andando pela cidade e observando os objetos de culto que vocês têm, encontrei também um altar no qual aparece a seguinte inscrição: “ Ao Deus Desconhecido ”. Pois esse que vocês adoram sem conhecer é precisamente aquele que eu lhes anuncio.
24 ’Te dɨu Yá Ndiǒxí ní cadúha‑gá ñuyíú‑a ndɨhɨ nchaa sá ìó, núu dɨu‑gá cúú Xǐtohó ñuyíú‑a ndɨhɨ andɨu. Te ñá túú xìni ñuhu‑gá vehe dàcaa ñáyiu ñuyíú‑a cundecu‑gá.
24 — O Deus que fez o mundo e tudo o que nele existe, sendo ele Senhor do céu e da terra, não habita em santuários feitos por mãos humanas;
25 Te ñá túú xìni ñuhu‑gá ñáyiu chindee ñàhá‑yu xii‑gá, chi mee‑gǎ quídé‑gǎ nchító‑ó ndècu‑o te tàxi‑gá yócó tǎchí‑ó ndɨ̀hɨ nchaa sá xíní ñùhu‑o.
25 nem é servido por mãos humanas, como se precisasse de alguma coisa, pois ele mesmo é quem a todos dá vida, respiração e tudo mais.
26 ’Te ndéé sanaha nǐ cadúha‑gá ɨɨⁿdìi‑ni tée, te dɨu‑ni nɨ́ñɨ́‑dě cúú ñǎyiu ndècu nɨcaxico ñuyíú. Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ nchaa núú cúndècú‑yu, te mee‑gǎ ní cáháⁿ‑gá ná daha cuíá cudíi nchaa nàcióⁿ ndɨhɨ mèé‑yu.
26 De um só homem fez todas as nações para habitarem sobre a face da terra, havendo fixado os tempos previamente estabelecidos e os limites da sua habitação;
27 Te cuìní‑gá sá ncháá ñǎyiu nanducu ñàhá‑yu cáháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑gá, te mee‑gǎ ndécú tǔha‑gá sá càháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xií‑yu ɨɨⁿ ɨɨ́ⁿ‑yu.
27 para buscarem Deus se, porventura, tateando, o possam achar, ainda que não esteja longe de cada um de nós;
28 Te dɨu‑ni Yá Ndiǒxí xító ñàha‑gá xií‑yu núu cùdíi‑yu ndècú‑yu te càndá‑yu. Te duha ní cáháⁿ ɨɨⁿ ñaní tnáhá‑ndó, tée ní cutnùní iní‑xi ní xíndecu ndéé sanaha, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu: “Nchaa‑o cùu‑o déhe Yá Ndiǒxí”, duha ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu.
28 pois nele vivemos, nos movemos e existimos, como alguns dos poetas de vocês disseram: “Porque dele também somos geração.”
29 Te núu déhe Yá Ndiǒxí cúǔ‑yu nchaá‑yu, te vá cúú cǎháⁿ‑yu sá Yǎ Ndiǒxí cúú sǎ nǐ cadúha‑yu ndahá‑yu. Te sá nǐ cadúha‑yu cùu ndióxǐ‑yu‑áⁿ, dava cùu‑xi díhúⁿ cuàáⁿ, dava cùu‑xi díhúⁿ cuìxíⁿ, dava cùu‑xi yúú. Te mèé‑yu ní cahu iní‑yu nàcuáa cunduu sá cúú ndiǒxǐ‑yu.
29 Portanto, visto que somos geração de Deus, não devemos pensar que a divindade é semelhante ao ouro, à prata ou à pedra, trabalhados pela arte e imaginação do homem.
30 Te cútnàhá ñá túú ní cùtnuní iní‑yu sá nèhé ní quidé‑yu ní cadúha‑yu nchaa xíǎⁿ, te ñá túú ní quìde cuendá Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu. Te vitna càchí Yǎ Ndiǒxí sá dáñá nchàa ndɨ túhú‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu.
30 Deus não levou em conta os tempos da ignorância, mas agora ele ordena a todas as pessoas, em todos os lugares, que se arrependam.
31 Te Yá Ndiǒxí náhá‑gǎ ná nduu cùndecu nchaa ñáyiu núú‑gǎ, te mee‑gǎ sa nàha‑gá nděndɨda càa ñáyiu ní quide váha, te nděndɨda càa ñáyiu ñá túú ní quìde váha. Te mee‑gǎ ní xáhaⁿ‑gǎ xii Déhe‑gá Yaá nání Jèsús cúñaha‑gǎ xií‑yu núu nděndɨda càá‑yu ní quide váha te nděndɨda càá‑yu ñá túú ní quìde váha. Te mee Jèsús cáháⁿ ndáá cuɨtɨ‑gá, te sa nàha‑o sá ncháá xǐǎⁿ cada Jèsús, chi dɨu cuèndá‑áⁿ nǐ dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
31 Porque Deus estabeleceu um dia em que julgará o mundo com justiça, por meio de um homem que escolheu. E deu certeza disso a todos, ressuscitando-o dentre os mortos.
32 Te òré ní cáháⁿ té Pǎblú sá nǐ ndoto Jèsús, te dava ñáyiu ñá ní tnàhá iní‑xi tnúhu ní cáháⁿ‑dé ní cáháⁿ yíchí‑yu. Te davá‑yu ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé:
32 Quando ouviram falar de ressurreição de mortos, uns zombaram, e outros disseram: — A respeito disso ouviremos você em outra ocasião.
33 Te ní xica‑dé cuáháⁿ‑dé.
33 A essa altura, Paulo se retirou do meio deles.
34 Te dava ñáyiu ní xíndedóho tnúhu ní cáháⁿ té Pǎblú ní sándáá iní‑yu Jèsús, te ní chindee tnǔhu ñàhá‑yu xii‑dé. Te ɨɨⁿ tée cùchiuⁿ Areópagú nání‑dě Nǐxú ndɨhɨ ɨɨⁿ ñadɨ̀hɨ́ nání‑áⁿ Dǎmarís, tnàhá‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu‑gá ndɨhɨ dava‑gá‑yu.
34 Houve, porém, alguns homens que se juntaram a ele e creram; entre eles estava Dionísio, o areopagita, uma mulher chamada Dâmaris e, com eles, mais algumas pessoas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.