Atos 15
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARC
1 Te ní quee ɨɨⁿ ǔú cue tée distrìtú Jùdeá cuáháⁿ‑güedé ñuú Antiòquiá, te ní sáá‑güedé, te ní xáhaⁿ‑güedě xii ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús sá nǔu vá cuǎha‑güedé sèñá ñɨɨ nchaa cue tée dàtná ní cachí ndíi Moìsés, te vá nánǐhí tàhú‑güedé.
1 Então, alguns que tinham descido da Judeia ensinavam assim os irmãos: Se vos não circuncidardes, conforme o uso de Moisés, não podeis salvar-vos.
2 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ cue tée‑áⁿ, te ní ngüíta té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ní tenàá‑güedé cue tée‑áⁿ, chi dandàhú ñáhá‑güedě cuìní‑güedé ní cùu. Te nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ní cachí‑yu sá quɨ̀hɨ́ⁿ té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ndɨhɨ ɨɨⁿ ǔú‑gá‑güedé ñuú Jerusàlén. Te yàcáⁿ cada‑güedé ɨɨⁿ jùndá ndɨhɨ mee‑ni cuè tée ní táúchíúⁿ Jèsús càháⁿ tnúhu‑gá, ndɨhɨ cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ñuú‑áⁿ, te jùndá‑áⁿ cada ndáá‑güedé tnúhu ní cáháⁿ cue tée ní sáá ñuú Antiòquiá.
2 Tendo tido Paulo e Barnabé não pequena discussão e contenda contra eles, resolveu-se que Paulo, Barnabé e alguns dentre eles subissem a Jerusalém aos apóstolos e aos anciãos sobre aquela questão.
3 Te nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ní quide ndee ìní ñáhǎ‑yu xii‑güedé, te ní tnɨɨ‑güedé ichi cuáháⁿ‑güedé. Te ní yáha‑güedé distrìtú Fèniciá ndɨhɨ distrìtú Sàmariá, te yàcáⁿ ní cani‑güedé cuèndú nása ní cuu ní tuha ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ichi Yá Ndiǒxí, te ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní nchaa ñáyiu ní xíndedóho‑áⁿ.
3 E eles, sendo acompanhados pela igreja, passaram pela Fenícia e por Samaria, contando a conversão dos gentios, e davam grande alegria a todos os irmãos.
4 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ní ndexìo‑güedé ñuú Jerusàlén, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu sá nǐ ndexìo váha‑güedé. Te ndècu dava‑gá cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dácuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá, ndɨhɨ cue tée yɨ̀ndaha ñaha xií‑yu, ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá, te ní cani‑güedé cuèndú núǔ‑yu nàcuáa ní quide Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii‑güedé ní quide‑güedé chìuⁿ‑gá.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja e pelos apóstolos e anciãos e lhes anunciaram quão grandes coisas Deus tinha feito com eles.
5 Te ndècu ɨɨⁿ úú cue tée ní tuha ichi Yá Ndiǒxí, te cue tée‑áⁿ cúú‑güedě cue tée farìséú, te ní ndacuɨ́ñɨ́‑güedé, te ní xáhaⁿ‑güedě:
5 Alguns, porém, da seita dos fariseus que tinham crido se levantaram, dizendo que era mister circuncidá-los e mandar- lhes que guardassem a lei de Moisés.
6 Te cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xii ñáyiu tnúhu‑gá, ndɨhɨ cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ní quide‑güedé jùndá cuèndá ní ndatnúhu‑güedé nása cunduu.
6 Congregaram-se, pois, os apóstolos e os anciãos para considerar este assunto.
7 Te vài vihi tnúhu ní cáháⁿ‑güedé. Te té Pèlú ní ndacuɨ́ñɨ́‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
7 E, havendo grande contenda, levantou-se Pedro e disse-lhes: Varões irmãos, bem sabeis que já há muito tempo Deus me elegeu dentre vós, para que os gentios ouvissem da minha boca a palavra do evangelho e cressem.
8 Dico Yá Ndiǒxí sa nàha‑gá nása càa iní ɨɨⁿ ɨɨⁿ ñáyiu. Te cùtnuní iní‑ó sǎ cúú ìní ñáhá‑gǎ xii cue ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, chi ní sáñaha‑gǎ Espíritú‑gá ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu dàtná cuìní‑ndó nǐ taxi‑gá ndécú ndɨ̀hɨ nchoo.
8 E Deus, que conhece os corações, lhes deu testemunho, dando-lhes o Espírito Santo, assim como também a nós;
9 Chi Yá Ndiǒxí ɨɨⁿnuu‑ni cùu iní ñáhá‑gǎ xii‑o nchàa‑o ndɨhɨ cue ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, chi tnàhá‑yu ní xócání‑gǎ nchaa sá cuèhé sá dúhá nǐ xóo cadá‑yu ndéé òré ní sándáá iní‑yu Jèsús.
9 e não fez diferença alguma entre eles e nós, purificando o seu coração pela fé.
10 ¿Te ná cuèndá nchòhó cuìní‑ndó càda ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá ɨɨⁿ sá ñǎ tnàhá iní‑gá sá cádǎ‑yu? Te cuìní‑ndó dàndoho‑ndó‑yu. Te ni nchòo te ni cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha ñǎ ní ndàcú‑yu cadá‑yu nchaa xíǎⁿ.
10 Agora, pois, por que tentais a Deus, pondo sobre a cerviz dos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós podemos suportar?
11 Te vá dúcáⁿ cǎháⁿ‑ndó, chi sa nàha‑ndo sá Yǎ Ndiǒxí ní cundàhú iní ñáhá‑gǎ xii‑o, te dìó ducaⁿ nǐ quide‑gá sá nánìhí tàhú‑ó nchàa‑o. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide‑gá ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ní naníhí tàhú‑yu —càchí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
11 Mas cremos que seremos salvos pela graça do Senhor Jesus Cristo, como eles também.
12 Te dǎtnùní té Bèé ndɨhɨ té Pǎblú ní ngüíta‑güedé ní cáháⁿ‑güedé, te ní xíndedóho‑yu nchaa tnúhu ní cáháⁿ‑güedé. Te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu nàcuáa ní chindee ñàha Yá Ndiǒxí xii‑güedé, te ní quide‑güedé vài núú sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te ducaⁿ te ní cutnùní iní ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél sá ndàá càháⁿ‑güedé.
12 Então, toda a multidão se calou e escutava a Barnabé e a Paulo, que contavam quão grandes sinais e prodígios Deus havia feito por meio deles entre os gentios.
13 Te òré ní ndɨhɨ cuèndú ní cáháⁿ‑güedé, te té Jàcobó ní xáhaⁿ‑dě:
13 E, havendo-se eles calado, tomou Tiago a palavra, dizendo: Varões irmãos, ouvi-me.
14 Té Xǐmú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, ní cani‑dé cuèndú nàcuáa ní quide Yá Ndiǒxí ndéé díhna ní dáquéé dɨ̀ɨⁿ‑gá ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél tnuú nchaa ñáyiu ñá túú ndècu ichi‑gá, cuèndá cuìní‑gá chiñuhu ñàhá‑yu xii‑gá.
14 Simão relatou como, primeiramente, Deus visitou os gentios, para tomar deles um povo para o seu nome.
15 Te dǎtnùní ní cáháⁿ‑dé nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ndéé sanaha. Te duha ní chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha nàcuáa ní cáháⁿ‑gá, te duha ní cachí‑gá:
15 E com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 Dàtná cuìní‑ndó cùu ɨɨⁿ vehe ní sáá te ní ngoyo te dàndaa‑güedé xito cùu uú, ducaⁿ sǎtnahá‑xi cada‑xi ɨɨⁿ nduu,
16 Depois disto, voltarei e reedificarei o tabernáculo de Davi, que está caído; levantá-lo-ei das suas ruínas e tornarei a edificá-lo.
17 Te ducaⁿ te vài ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél nandùcú‑yu ichi‑í te cáháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu.
17 Para que o resto dos homens busque ao Senhor, e também todos os gentios sobre os quais o meu nome é invocado, diz o Senhor, que faz todas estas coisas
18 Duha ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, te ducaⁿ nǐ chídó tnùní cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha —càchí té Jàcobó xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
18 que são conhecidas desde toda a eternidade.
19 Te xǎhaⁿ tùcu‑dé:
19 Pelo que julgo que não se deve perturbar aqueles, dentre os gentios, que se convertem a Deus,
20 Dico xìni ñuhu‑xi daquɨhɨ́ⁿ‑ó tùtú cúñaha‑o sǎ vǎ cáxí‑gǎ‑yu nchaa sá nchító‑ó ndùu táhú nchaa sá càchí‑yu cùu ndióxǐ‑yu. Te cúñaha‑o sǎ vǎ càháⁿ ndɨhɨ cue tée ñadɨ̀hɨ́ te núu ñá dɨ́ú ñàdɨhɨ́‑güedé cúǔ‑yu, te ni cuè ñáyiu dɨ̀hɨ́ vá càháⁿ ndɨhɨ́‑yu tée te núu ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ́‑yu cùu‑güedé, te vá cáxǐ‑yu cuñú quɨtɨ cuèhné, te vá cáxǐ‑yu nɨ́ñɨ́.
20 mas escrever-lhes que se abstenham das contaminações dos ídolos, da prostituição, do que é sufocado e do sangue.
21 Te ducaⁿ cǔñaha‑o, chi ndɨ tnahá ñuú núú ndécǔ‑yu, te xǐndecu ñáyiu isràél dácuàhá‑yu tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, te ndɨ tnahá nduu ndètatú‑yu dàcuahá‑yu tnúhu ndíi veñúhu‑yu —càchí té Jàcobó xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
21 Porque Moisés, desde os tempos antigos, tem em cada cidade quem o pregue e, cada sábado, é lido nas sinagogas.
22 Te dǎtnùní cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá, ndɨhɨ cue tée yɨ̀ndaha ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá ní cachí‑güedé sá ndúcú‑güedě ɨɨⁿ ǔú‑gá cue tée quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ñuú Antiòquiá, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cáháⁿ dava‑gá ñáyiu ndècu ichi‑gá. Te úú cue tée ní ndúcú‑güedě, ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Sìlás, te ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Jùdás, àdi Barsabás chi úú dɨ̀u‑dé, te cùnuu‑güedé ndɨ ndùú‑güedé.
22 Então, pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos, com toda a igreja, eleger varões dentre eles e enviá-los com Paulo e Barnabé a Antioquia, a saber: Judas, chamado Barsabás, e Silas, varões distintos entre os irmãos.
23 Te ní cadúha nchaa cue tée cùnuu tutú canehe‑güedé quɨ́hɨ́ⁿ, te duha càháⁿ‑xi:
23 E por intermédio deles escreveram o seguinte: Os apóstolos, e os anciãos, e os irmãos, aos irmãos dentre os gentios que estão em Antioquia, Síria e Cilícia, saúde.
24 nǐ níhí‑ndɨ̌ tnúhu sá ɨ̀ɨⁿ úú cue tée ndècu iha ní quixi‑güedé núú ndécú‑ndó, te ñá túú chìuⁿ ni tahu‑ndɨ́ quixi‑güedé. Te sá ɨ́ɨ́ⁿ tnǔhu ní cáháⁿ‑güedé ní xáhaⁿ‑güedě xii‑ndo sǎ ngǔndecu sèñá ñɨɨ‑ndo, te canchicúⁿ nihnu‑ndo nchàa nacuáa ní chídó tnùní ndíi Moìsés, te xíǎⁿ ní sani ɨɨⁿ ní sani úú iní‑ndó, chi ñá túú xìní‑ndó nǔu ndáá tnúhu càháⁿ‑güedé àdi ñá ndàá.
24 Porquanto ouvimos que alguns que saíram dentre nós vos perturbaram com palavras e transtornaram a vossa alma (não lhes tendo nós dado mandamento),
25 Te ní ndatnúhu‑ndɨ́ nàcuáa cunduu sá téndàha‑ndɨ́ úú cue tée quixi‑güedé ndɨhɨ té Bèé ndɨhɨ té Pǎblú, cue tée ío cùu iní‑ndɨ́, te cue tée‑áⁿ cǎháⁿ‑güedé nàcuáa càháⁿ‑ndɨ́‑a.
25 pareceu-nos bem, reunidos concordemente, eleger alguns varões e enviá-los com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Te dɨu‑ni té Bèé ndɨhɨ té Pǎblú ní sáháⁿ‑güedé ní cáháⁿ‑güedé tnúhu Xítohó Jesucrìstú nchaa xichi. Te ndɨ tnahá cuáháⁿ‑güedé cuìní‑yu cahni ñàhá‑yu xii‑güedé.
26 homens que já expuseram a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Te tendaha‑ndɨ̌ té Jùdás ndɨhɨ té Sìlás quixi‑güedé tnàhá‑güedé cachí tnúhu váha‑güedé nàcuáa cuáháⁿ tnúhu càháⁿ‑ndɨ́.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas, os quais de boca vos anunciarão também o mesmo.
28 Te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ‑ndɨ́ càchí tnúhu‑ndɨ́ nàcuáa càháⁿ Espíritú Yǎ Ndiǒxí cada‑ndo, chi nchúhú vá càháⁿ‑ndɨ́ sá cádá‑ndó nchàa sá nǐ cáháⁿ ndíi Moìsés cada ñáyiu, chi ío úhú, te vá yǒo ndacu cada. Te vitna na càháⁿ‑ndɨ́ ɨɨⁿ ǔú‑ni tnúhu nàcuáa cada‑ndo.
28 Na verdade, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor mais encargo algum, senão estas coisas necessárias:
29 Vá cáxí‑ndó sǎ nchító‑ó ndùu táhú nchaa sá càchí ñáyiu cùu ndióxǐ‑yu, te vá cáxí‑ndó nɨ̌ñɨ́, te vá cáxí‑ndó cùñú quɨtɨ cuèhné, te vá càháⁿ ndɨhɨ cue tée ñadɨ̀hɨ́ te núu ñá dɨ́ú ñàdɨhɨ́‑güedé cúǔ‑yu, te ni cuè ñáyiu dɨ̀hɨ́ vá càháⁿ ndɨhɨ́‑yu tée te núu ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ́‑yu cùu‑güedé. Te núu na càda‑ndo nchaa nacuáa càháⁿ‑ndɨ́‑a, te cada váha‑ndo. Te vitna ío cada ndee ìní‑ndó nchàa‑ndo‑na.” Duha ní chídó tnùní‑güedé núú tùtú ní tendaha‑güedě cuáháⁿ.
29 Que vos abstenhais das coisas sacrificadas aos ídolos, e do sangue, e da carne sufocada, e da fornicação; destas coisas fareis bem se vos guardardes. Bem vos vá.
30 Te ní quide ndee ìní‑yu cue tée quɨ́hɨ́ⁿ ñuú Antiòquiá, te ducaⁿ te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé. Te òré ní quexìo‑güedé ñuú‑áⁿ, te ní cana‑güedé nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús, te ní sáñaha‑güedě tutú xií‑yu.
30 Tendo-se eles, então, despedido, partiram para Antioquia e, ajuntando a multidão, entregaram a carta.
31 Te ní dácuáhǎ‑yu tutú ní sáñaha‑güedě‑áⁿ, te ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní‑yu chi ío váha càháⁿ tutú‑áⁿ.
31 E, quando a leram, alegraram-se pela exortação.
32 Te té Jùdás ndɨhɨ té Sìlás tnàhá‑güedé ní nduu táhú‑güedě cáháⁿ‑güedé tnúhu sá dácàhu iní ñáhá Yǎ Ndiǒxí. Te ní xáhaⁿ‑güedě vài tnúhu nàcuáa cadá‑yu, te vìhi‑gá ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu cadá‑yu nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí cadá‑yu.
32 Depois, Judas e Silas, que também eram profetas, exortaram e confirmaram os irmãos com muitas palavras.
33 Te ní xíndecu‑güedé ɨɨⁿ ǔú nduu ndɨhɨ́‑yu, te dǎtnùní ní quide ndee ìní ñáhǎ‑yu xii‑güedé cuèndá sá nùhú‑güedé núú věxi‑güedé, te mee‑ni tě Jùdás cuánuhú‑dé.
33 E, detendo-se ali algum tempo, os irmãos os deixaram voltar em paz para os apóstolos,
34 Te té Sìlás ní xáhaⁿ‑dě sá vǎ nùhú‑ni‑dé.
34 mas pareceu bem a Silas ficar ali.
35 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ní ndóo‑güedé ní cáháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí ñuú Antiòquiá, te vài‑gá tucu ñáyiu Antiòquiá ní cáháⁿ‑yu tnúhu‑gá.
35 E Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia, ensinando e pregando, com muitos outros, a palavra do Senhor.
36 Te sátá nǐ cuu cuéhé nduu, te ní xáhaⁿ tě Pǎblú xii té Bèé:
36 Alguns dias depois, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar nossos irmãos por todas as cidades em que já anunciamos a palavra do Senhor, para ver como estão.
37 Te té Bèé ní xáhaⁿ‑dě sá quɨ̀hɨ́ⁿ ndɨhɨ‑güedé té Juàá, àdi Mácú chi úú dɨ̀u‑dé.
37 E Barnabé aconselhava que tomassem consigo a João, chamado Marcos.
38 Dico té Pǎblú ñá ní dàña‑gá‑dé quɨ́hɨ́ⁿ té Juàá, chi ní dándǒo ñaha‑dě xii‑güedé cútnàhá ní xíndecu‑güedé Pànfiliá, te ní nacuico‑dě cuánuhú‑dé, te ñá túú‑gǎ ní sǎháⁿ ndɨhɨ ñaha‑dě xii‑güedé.
38 Mas a Paulo parecia razoável que não tomassem consigo aquele que desde a Panfília se tinha apartado deles e não os acompanhou naquela obra.
39 Xíǎⁿ ní cuu ní tenàá tnáhá tě Bèé ndɨhɨ té Pǎblú, te ichi càa ichi caa ní cuu‑güedé. Te té Bèé ndɨhɨ té Mǎcú ní quée‑güedé bàrcú cuáháⁿ‑güedé Chìpré.
39 E tal contenda houve entre eles, que se apartaram um do outro. Barnabé, levando consigo a Marcos, navegou para Chipre.
40 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii té Sìlás sá quɨ̀hɨ́ⁿ ndɨhɨ ñaha‑dě, te ñáyiu sàndáá iní‑xi tnúhu Jèsús ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí sá chíndèe ñaha‑gá xii‑güedé.
40 E Paulo, tendo escolhido a Silas, partiu, encomendado pelos irmãos à graça de Deus.
41 Te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé te ní yáha‑güedé nɨhìí distrìtú Sìriá ndɨhɨ distrìtú Cìliciá. Te ní cáháⁿ‑güedé tnúhu Jèsús núú nchàa ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá, núu xíǎⁿ ío‑gá ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu cadá‑yu nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí.
41 E passou pela Síria e Cilícia, confirmando as igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.