Atos 13
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te ñuú Antiòquiá ndécú ɨ̀ɨⁿ úú cue tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí núú nchàa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu‑gá. Te ndècu tucu ɨɨⁿ úú cue tée cùu mestrú dácuàha ñaha‑güedé xií‑yu tnúhu‑gá. Ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Bèé, te ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Xǐmú, te té Xǐmú‑áⁿ xǎhaⁿ‑güedě Něgrú chi tnuu‑dě. Te ɨngá‑dé nání‑dě Lùciú, te tée‑áⁿ cúú‑dě tée ñuú Cìrené. Te ɨngá‑dé nání‑dě Sàulú, te ɨngá tucu‑dé nání‑dě Manàén. Te té Manàén‑áⁿ ndɨhɨ té Hèrodés tée cùu gobiernú Galìleá ío váha ní xóo cáháⁿ ndɨhɨ tnàha‑güedé cútnàhá ní cuu lǐhli‑güedé.
1 Entre os profetas e mestres da igreja de Antioquia da Síria estavam Barnabé e Simeão, chamado Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, que tinha sido criado com o rei Herodes Antipas, e Saulo.
2 Te ɨɨⁿ nduu ñá túú nǎ ní xèxi ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí cuèndá mee‑ni‑gǎ ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu, te ní xáhaⁿ Espíritú Yǎ Ndiǒxí xií‑yu:
2 Certo dia, enquanto adoravam o Senhor e jejuavam, o Espírito Santo disse: “Separem Barnabé e Saulo para realizarem o trabalho para o qual os chamei”.
3 Te ní cáháⁿ ndɨhɨ tucú‑yu Yá Ndiǒxí, te ñá túú tnàhí ná ní xèxi tucú‑yu, te ní sacáⁿ ndodo‑güedé ndaha‑güedé dɨ́quɨ́ tě Bèé ndɨhɨ té Sàulú. Te sátá dúcáⁿ nǐ quide‑güedé, te ní quide ndee ìní ñáhǎ‑yu xii‑güedé.
3 Então, depois de mais jejuns e orações, impuseram as mãos sobre eles e os enviaram em sua missão.
4 Te té Bèé ndɨhɨ té Sàulú ní quee‑güedé cuáháⁿ‑güedé cuèndá ducaⁿ cuìní Espíritú Yǎ Ndiǒxí cunduu sá cácá cùu‑güedé dava‑gá ñuú, te ní quexìo‑güedé ñuú Selèuciá, te yàcáⁿ ní quée‑güedé bàrcú cuáháⁿ‑güedé distrìtú Chìpré. Te ñuú‑áⁿ cáá xɨ̀tɨ́ làmár chi ndècu ñuhu yichí xɨtɨ́ ndute.
4 Enviados pelo Espírito Santo, eles desceram ao porto de Selêucia, de onde navegaram para a ilha de Chipre.
5 Te ní quexìo‑güedé mei ñùú Salàminá, te ní quene‑güedé bàrcú, te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé nchaa veñúhu ñáyiu isràél càháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí. Te cuáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Juàá cuèndá chindee ñàha‑dé xii‑güedé.
5 Ali, na cidade de Salamina, foram às sinagogas judaicas e pregaram a palavra de Deus. João Marcos os acompanhava como assistente.
6 Te ní tnɨɨ‑güedé ichi cuáháⁿ‑güedé ñuú Pàfós cáá ndàa ɨngá xio Chìpré, te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑güedě ndɨhɨ ɨɨⁿ tée isràél nání‑dě Barjèsús, te tée‑áⁿ xìní‑dé cada ndùu‑dé, te càchí‑dé sá càháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí dico ñá ndàá.
6 Viajaram por toda a ilha até que, por fim, chegaram a Pafos, onde encontraram um feiticeiro judeu, um falso profeta chamado Barjesus.
7 Te tée‑áⁿ quídé chìuⁿ‑dé ndɨhɨ té Sèrgiú, àdi Páblú chi úú dɨ̀u‑dé, te cùu‑dé gobièrnú Chìpré, te ío túha‑dé. Te ní cana‑dé té Bèé ndɨhɨ té Sàulú, chi cuìní‑dé cundedóho‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
7 Ele acompanhava o governador Sérgio Paulo, um homem inteligente que convidou Barnabé e Saulo para visitá-lo, pois desejava ouvir a palavra de Deus.
8 Te tée quìde nduu‑áⁿ ñǎ ní dàña‑dé cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá, chi ñá ní cuìní‑dé sá těe cùu gobiernú‑áⁿ tuha‑dé ichi Yá Ndiǒxí. Te ducaⁿ nǐ quide té Barjèsús, tée xǎhaⁿ‑güedě Èlimás.
8 Mas Elimas, o feiticeiro (esse é o significado de seu nome), opôs-se a eles, na tentativa de impedir que o governador viesse a crer.
9 Te tnàhá tucu té Sàulú ndécú ǔú dɨ̀u‑dé chi xǎhaⁿ tùcu‑güedé Pǎblú, te ndècu ndɨhɨ‑dé Espíritú Yǎ Ndiǒxí. Te ní xíndéhé ñɨ̀ɨ́ ñáhá‑dě xii tée quìde nduu‑áⁿ.
9 Cheio do Espírito Santo, Saulo, também conhecido como Paulo, encarou Elimas nos olhos
10 Te ní xáhaⁿ‑dě:
10 e disse: “Filho do diabo, cheio de toda espécie de engano e maldade e inimigo de tudo que é certo! Quando deixará de distorcer os caminhos retos do Senhor?
11 Te vitna quiní‑n nàcuáa cunduu, chi taxi Yá Ndiǒxí ɨɨⁿ castìú xii‑n chi vá cútnùní‑gá núú‑n càca cuu‑n ɨɨⁿ úú nduu —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée quìde nduu‑áⁿ.
11 Preste atenção, pois o Senhor colocou a mão sobre você para castigá-lo, e você ficará cego, sem conseguir ver a luz do sol por algum tempo”. No mesmo instante, neblina e escuridão cobriram-lhe os olhos e ele começou a tatear, suplicando que alguém o tomasse pela mão e o guiasse.
12 Te tée cùu gobiernú ní xiní‑dé nàcuáa ní quide té Pǎblú, te ío ní cuñúhu‑dé. Te ní tnahá iní‑dé tnúhu Jèsús, núu xíǎⁿ ní sándáá iní‑dé.
12 Quando o governador viu o que havia acontecido, creu, muito admirado com o ensino a respeito do Senhor.
13 Te té Pǎblú ndɨhɨ dava‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑dé ní quée‑güedé bàrcú, te ní quee‑güedé ñuú Pàfós cuáháⁿ‑güedé ñuú Pèrgé, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Pànfiliá. Te té Juàá ní nacuico‑dě ní dándǒo ñaha‑dě xii‑güedé cuánuhú‑dé ñuú Jerusàlén.
13 Paulo e seus companheiros saíram de Pafos num navio e foram à Panfília, onde aportaram em Perge. Ali, João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Te dava‑gá‑güedé ní quee‑güedé ñuú Pèrgé cuáháⁿ‑güedé ñuú Antiòquiá, te Pìsidiá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ. Te nduu xǐndetatú‑yu, te ní sáháⁿ‑güedé veñúhu ñáyiu isràél, te ní ngóo‑güedé xɨtɨ́ veñúhu.
14 Paulo e Barnabé prosseguiram para o interior, até Antioquia da Pisídia. No sábado, foram à sinagoga.
15 Te cue tée ndècu veñúhu ní queheⁿ‑güedé tutú yódó tnùní nchaa tnúhu sá nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés ndɨhɨ tutú yódó tnùní nchaa tnúhu sá nǐ chídó tnùní dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha, te ní dácuáhá‑güedě ní xíndedóho cue ñáyiu, te dǎtnùní cue tée yɨ̀ndaha veñúhu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú ndɨhɨ dava‑gá‑güedé:
15 Depois da leitura dos livros da lei e dos profetas, os chefes da sinagoga lhes mandaram um recado: “Irmãos, se vocês têm uma palavra de encorajamento para o povo, podem falar”.
16 Te té Pǎblú ní ndacuɨ́ñɨ́‑dé, te ní ndacani‑dé ndaha‑dé cuèndá cadɨ́‑yu yuhú‑yu te cundedóho‑yu tnúhu cáháⁿ‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě:
16 Então Paulo ficou em pé, levantou a mão para pedir silêncio e começou a falar: “Homens de Israel e gentios tementes a Deus, ouçam-me!
17 Te cuěi ndéé sanduu te cuěi vitna chìndee ñaha‑ni Yá Ndiǒxí xii nchaa ñáyiu isràél, te ní nacáxi ñaha‑gǎ xií‑yu te ní chindee ñàha‑gá cuèndá cáyá‑yu, chi cuìní‑gá sá cúú vàí‑yu, te ducaⁿ nǐ quide‑gá cútnàhá ní xíndecú‑yu nàcióⁿ Ègiptú. Te dǎtnùní ní dácǎcu ñaha‑gǎ xií‑yu ñuú‑áⁿ, chi mee‑gǎ nchaa ndàcu‑gá quídé‑gǎ.
17 “O Deus desta nação de Israel escolheu nossos antepassados e fez que se multiplicassem e se fortalecessem durante o tempo em que ficaram no Egito. Então, com braço poderoso, ele os tirou da escravidão.
18 Te ní xíndecú‑yu ɨɨⁿ xichi núú ñà túú tnàhí sàcúndecu ñáyiu údico cuíá, te xɨtɨ́ údico cuíá‑ǎⁿ nǐ cundee ìní‑gá nchaa sá nǐ quidé‑yu.
18 Ele suportou seu comportamento durante os quarenta anos em que andaram sem rumo pelo deserto.
19 Te Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii ñáyiu isràél, te ní dánáǎ‑yu úsá nàcióⁿ, chi cuèndá ní cuiní‑gá cuu cuèndá‑yu ñuhú‑áⁿ.
19 Destruiu sete nações em Canaã e deu seu território a Israel como herança.
20 Te dǎtnùní ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá dɨ́ú‑ní cuè tée cùchiuⁿ taxi tnuní‑güedé nchaa ñáyiu, te ducaⁿ nǐ quide‑güedé dàtná cúmí cièndú dava cuíá. Te sátá xǐǎⁿ, te ní xíndecu té Sàmuél tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí.
20 Tudo isso levou cerca de quatrocentos e cinquenta anos. “Depois, Deus lhes deu juízes para governá-los até o tempo do profeta Samuel.
21 Te dàvá‑áⁿ nǐ cuiní ñáyiu isràél sá cúndècu ɨɨⁿ tée quɨndaha ñàha‑dé xií‑yu, te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá tě Sàúl quɨndaha‑dě‑yu, te tée‑áⁿ nǐ cuu‑dé déhe té Cǐs, te té Benjàmín tée ní xíndecu ndéé sanaha‑gǎ ní cuu ñaní tnáhá‑dě. Te té Sàúl ní xɨ́ndaha‑dě ñáyiu údico cuíá.
21 Então o povo pediu um rei, e ele lhes deu Saul, filho de Quis, homem da tribo de Benjamim, e ele reinou por quarenta anos.
22 Te Yá Ndiǒxí ñá ní cuìní‑gá cundecu‑ni‑dé quɨndaha‑dě ñáyiu, chi ní cuiní‑gá sá tě Dàvií ndɨ́hu ndaha‑dě cue ñáyiu isràél, te ní cachí‑gá: “Ío váha ní tnahá iní‑í nàcuáa quìde té Dàvií déhe tée Isàí, te cada‑dé nchaa nàcuáa cúñaha‑ǐ xii‑dé”, duha ní cachí Yǎ Ndiǒxí —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
22 Mas Deus removeu Saul e colocou em seu lugar Davi, a respeito de quem Deus disse: ‘Davi, filho de Jessé, é um homem segundo o meu coração; fará tudo que for da minha vontade’.
23 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
23 “E Jesus, um dos descendentes de Davi, é o salvador que Deus concedeu a Israel, conforme sua promessa!
24 Te cútnàhá vátá ngüǐta‑gá Jèsús cáháⁿ‑gá tnúhu Yá Ndiǒxí, te ní cáháⁿ té Juàá núú ñǎyiu isràél sá xíní ñùhu‑xi dañá‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá, te cuanduté‑yu.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou que todo o povo de Israel precisava se arrepender e ser batizado.
25 Te sa ta cùyatni‑ni‑gá cuú‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu: “Nchòhó càchí‑ndó sǎ yǔhú cúù‑í Crìstú Yaá ndétú‑ndó dico ñáhá, chi ñá dɨ́ú yǔhú cúù‑í Crìstú, chi davitna quixi Crìstú Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a. Te yúhú cúù‑í ɨɨⁿ tée duuⁿ duuⁿ ñá túú tàú nandaxi cuědìcó chàú‑gá dico quìde‑í chìuⁿ‑gá”, duha ní cáháⁿ te Juàá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
25 Quando João estava concluindo seu trabalho, perguntou: ‘Vocês pensam que eu sou o Cristo? Não sou! Mas ele vem em breve, e não sou digno sequer de desamarrar as correias de suas sandálias’.
26 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
26 “Irmãos, vocês que são filhos de Abraão e também vocês gentios tementes a Deus, esta mensagem de salvação foi enviada a nós.
27 Te nchaa ñáyiu ndècu ñuú Jerusàlén ndɨhɨ nchaa cue tée cùnuu ñá ní cùtnuní iní‑yu ndɨhɨ‑güedé sá Yǎ Ndiǒxí ní tendaha‑gǎ Jèsús ní quixi‑gá ñuyíú‑a. Te ñá ní sǎha‑yu cuèndá sá dɨ́ú Jèsús ní cacunehe cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha cuěi ní dácuáhǎ‑yu tnúhu‑gá veñúhu‑yu ndɨ tnahá úná nduu, nduu ndètatú‑yu. Te ní cachí‑yu sá ndècuéchi Jèsús, te ní xáhǎⁿ‑yu sá cáhní ñàha‑güedé xii‑gá. Te xíǎⁿ sa nàha cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha sǎ dúcáⁿ càháⁿ‑yu.
27 O povo de Jerusalém e seus líderes não reconheceram que Jesus era aquele a respeito de quem os profetas haviam falado. Em vez disso, eles o condenaram e, ao fazê-lo, cumpriram as palavras dos profetas, que são lidas todos os sábados.
28 Te cuěi ñá túú nǎ ní quìde‑gá te ní xáhǎⁿ‑yu xii té Pìlatú tée cùu gobiernú sá táúchìuⁿ‑dé cahni ñaha‑güedě xii‑gá.
28 Não encontraram motivo legal para executá-lo, mas, ainda assim, pediram a Pilatos que o matasse.
29 Te xíǎⁿ nǔu ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí. Te ní quide‑güedé nchaa nàcuáa ní chídó tnùní cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te sátá nì xíhí‑gá, te ní nunehe ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí, te nchìdo ñaha‑güedé cuáháⁿ, te ní chihi ñaha‑güedě ɨɨⁿ xɨtɨ́ yaú.
29 “Depois de cumprirem tudo que as profecias diziam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o colocaram num túmulo,
30 Te Yá Ndiǒxí ní dándótó‑gǎ Jèsús.
30 mas Deus o ressuscitou dos mortos.
31 Te tɨtnɨ́ xito ní sáháⁿ Jèsús núú ndécú ñǎyiu ní xica cuu ndɨhɨ‑gá, ñáyiu ní quee distrìtú Galìleá ní sáháⁿ‑yu ndɨhɨ‑gá ñuú Jerusàlén. Te vitna nchaa ñáyiu‑áⁿ xǎhǎⁿ‑yu xii dava‑gá ñáyiu isràél nàcuáa ní cuu ní ndoto‑gá.
31 E, por muitos dias, ele apareceu àqueles que o tinham acompanhado da Galileia para Jerusalém. Agora eles são suas testemunhas diante do povo.
32 ’Te nchúhú càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cada‑ndo nàníhí tàhú‑ndó, chi Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha sǎ téndàha‑gá Déhe‑gá Jèsús quixi‑gá ñuyíú‑a.
32 “Estamos aqui para trazer a vocês esta boa-nova. A promessa foi feita a nossos antepassados,
33 Te ní quixi‑gá ní xíhí‑gá, te ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá, te núu xíǎⁿ naníhí tàhú‑ó nǔu na quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ. Te ɨɨⁿ tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ chídó tnùní‑dé núú sàlmú cúú ùú nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii Déhe‑gá, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yòhó cúú‑n Děhe‑í, te vitna cutnùní iní ñáyiu sá yǔhú cúù‑í Tǎtá‑n”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii Jèsús. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ chídó tnùní tée ní cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha.
33 e agora Deus a cumpriu para nós, os descendentes deles, ao ressuscitar Jesus. É isto que o segundo salmo diz a respeito dele: ‘Você é meu Filho; hoje eu o gerei’.
34 Te ɨngá xichi tucu núú tùtú‑gá ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xíndecu ndéé sanaha nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii Déhe‑gá, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Mee‑ni sǎ vǎha cada ñaha‑ǐ dàtná ní xíi‑í té Dàvií”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ chídó tnùní tée ní xíndecu ndéé sanaha nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, chi òré ní xíhí Jèsús te ní dándótó ñàha‑gá cuèndá sá vǎ tɨ́ú yɨ̀quɨ cuñú‑gá.
34 Pois Deus havia prometido ressuscitá-lo dos mortos, para que jamais apodrecesse no túmulo. Ele disse: ‘Eu lhes darei as bênçãos sagradas que prometi a Davi’.
35 Te núu xíǎⁿ duha ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xíndecu ndéé sanaha nǔú lìbrú Sǎlmú nàcuáa ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: “Vá dáñá‑n sǎ tɨ́ú yɨ̀quɨ cuñú Déhe‑n chi ío váha quìde‑gá”, duha ní chídó tnùní tée ní xíndecu ndéé sanaha —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
35 Em outro salmo, ele explicou de modo mais direto: ‘Não permitirás que o teu Santo apodreça no túmulo’.
36 Te xǎhaⁿ tùcu‑dé:
36 Não se trata de uma referência a Davi, porque, depois que Davi fez a vontade de Deus em sua geração, morreu e foi sepultado com seus antepassados, e seu corpo apodreceu.
37 Te Jèsús chi ñá ní těhyú yɨquɨ cùñú‑gá, chi ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá.
37 É uma referência a outra pessoa, a alguém a quem Deus ressuscitou e cujo corpo não apodreceu.
38 Te cuìní‑í cachí tnúhu‑í xii‑ndo cuèndá cutnùní iní‑ndó nchàa‑ndo sá cádá càhnu iní Yǎ Ndiǒxí nchaa cuéchi‑o, chi ní xíhí Jèsús cuèndá naníhí tàhú‑ó.
38 “Ouçam, irmãos! Estamos aqui para proclamar que, por meio de Jesus, há perdão para os pecados.
39 Te nchaa ñáyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi Jesús te cada càhnu iní‑gá nchaa sá ñà túú vǎha ní quidé‑yu, chi núu mee‑ni tnǔhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ná quɨ̀ndáá iní‑yu te vá nánìhí tàhú‑yu.
39 Todo o que nele crê é declarado justo diante de Deus, algo que a lei de Moisés jamais pôde fazer.
40 — ausente —
40 Por isso, tomem cuidado para que não se apliquem a vocês as palavras dos profetas:
41 — ausente —
41 ‘Olhem, zombadores; fiquem admirados e morram! Pois faço algo em seus dias, algo em que vocês não acreditariam mesmo que lhes contassem’”.
42 Te òré ní ndee té Pǎblú veñúhu ñáyiu isràél ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑dé, te ní cáháⁿ ndàhú ñáyiu yɨ̀hɨ veñúhu núú‑dě sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé núú ùná nduu, te dɨu‑ni tnúhu ní cáháⁿ‑dé cáháⁿ tucu‑dé òré quexìo‑dé.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da sinagoga, o povo pediu que voltassem a falar dessas coisas na semana seguinte.
43 Te sátá nǐ túhú veñúhu‑yu, te vài ñáyiu isràél ndɨhɨ ñáyiu ní chitnahá ñáhá xìí‑yu nchìcúⁿ nihnu quìde nacuáa quìdé‑yu càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí cuáháⁿ ndɨhɨ́‑yu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé. Te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu sá vǎ dáñá ndèé‑yu canchicúⁿ nihnú‑yu tnúhu sá càháⁿ nàcuáa quìde Yá Ndiǒxí sá cúú‑xǐ‑yu.
43 Muitos judeus e gentios devotos convertidos ao judaísmo seguiram Paulo e Barnabé, que insistiam com eles para que continuassem a confiar na graça de Deus.
44 Te núú ùná nduu, nduu ndètatú‑yu ní quexìo vai vihi ñáyiu, chi nɨhìí ñuú ní quexìo ndedóho‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí.
44 No sábado seguinte, quase toda a cidade compareceu para ouvir a palavra do Senhor.
45 Te cuèndá sá ǐo vài ñáyiu ní quexìo, núu xíǎⁿ ní cuu cuédú íní ñáhá ñǎyiu isràél xii té Pǎblú, te ní xícuèhé ñáhǎ‑yu xii‑dé. Te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé sá dándàhú ñáhá‑dě xií‑yu ndɨhɨ tnúhu càháⁿ‑dé.
45 Quando alguns dos judeus viram as multidões, ficaram com inveja, de modo que difamaram Paulo e contestavam tudo que ele dizia.
46 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ñá túú ní yùhú ñáhá‑güedě xií‑yu. Te ní xáhaⁿ‑güedě:
46 Então Paulo e Barnabé se pronunciaram corajosamente, dizendo: “Era necessário que pregássemos a palavra de Deus primeiro a vocês, judeus. Mas, uma vez que vocês a rejeitaram e não se consideraram dignos da vida eterna, agora vamos oferecê-la aos gentios.
47 chi ducaⁿ nǐ táúchíúⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑ndɨ́. Te ní cachí‑gá:
47 Pois foi isso que o Senhor nos ordenou quando disse: ‘Fiz de você uma luz para os gentios, para levar a salvação até os lugares mais distantes da terra’”.
48 Te ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, te ní xítnàhá‑yu sá ǐo váha cuáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí. Te mee Yǎ Ndiǒxí sa nàha‑gá nándɨ cùu ñáyiu naníhí tàhú, te dɨu‑ni ñáyiu‑áⁿ nǐ sándáá iní‑yu.
48 Quando ouviram isso, os gentios se alegraram e agradeceram ao Senhor por essa mensagem, e todos que haviam sido escolhidos para a vida eterna creram.
49 Te nchaa xichi xíáⁿ nǐ sáháⁿ‑yu ní cáháⁿ‑yu tnúhu‑gá.
49 Assim, a palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Te cue tée isràél ní ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ cue tée cùnuu, ndɨhɨ cue ñáyiu dɨ̀hɨ́ cúnùu, te ñáyiu dɨ̀hɨ́‑áⁿ ñà túú tnàhí cùmánǐ‑yu veñúhu. Te ní xáhaⁿ‑güedě sá cádá ǔhú‑yu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé, te dǎtnùní cuícúⁿ ñáhǎ‑yu xii‑güedé, te ducaⁿ nǐ quidé‑yu.
50 Então os judeus, instigando as mulheres religiosas influentes e as autoridades da cidade, provocaram uma multidão contra Paulo e Barnabé e os expulsaram dali.
51 Te ní casaⁿ ñuhu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé sáhá‑güedě ní naquɨdɨ‑güedé tɨ́cá chúhmá nǐ tnɨ́ɨ sáhá‑güedě. Te ducaⁿ nǐ quide‑güedé cuèndá cutnùní iní‑yu sá ñà túú ní quìde váha‑yu. Te dǎtnùní ní quee‑güedé cuáháⁿ‑güedé ñuú Ìconiú.
51 Eles, porém, sacudiram o pó dos pés em sinal de reprovação e foram à cidade de Icônio.
52 Te ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús ío váha ní cuu iní‑yu cuèndá sá nǐ naníhí tàhú‑yu, te nchaá‑yu sa ndècu ndɨhɨ́‑yu Espíritú Yǎ Ndiǒxí.
52 E os discípulos estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.