Atos 13
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NTLH
1 Te ñuú Antiòquiá ndécú ɨ̀ɨⁿ úú cue tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí núú nchàa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu‑gá. Te ndècu tucu ɨɨⁿ úú cue tée cùu mestrú dácuàha ñaha‑güedé xií‑yu tnúhu‑gá. Ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Bèé, te ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Xǐmú, te té Xǐmú‑áⁿ xǎhaⁿ‑güedě Něgrú chi tnuu‑dě. Te ɨngá‑dé nání‑dě Lùciú, te tée‑áⁿ cúú‑dě tée ñuú Cìrené. Te ɨngá‑dé nání‑dě Sàulú, te ɨngá tucu‑dé nání‑dě Manàén. Te té Manàén‑áⁿ ndɨhɨ té Hèrodés tée cùu gobiernú Galìleá ío váha ní xóo cáháⁿ ndɨhɨ tnàha‑güedé cútnàhá ní cuu lǐhli‑güedé.
1 Na igreja de Antioquia havia os seguintes profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado “o Negro”; Lúcio, de Cirene; Manaém, que havia sido criado junto com o governador Herodes ; e Saulo.
2 Te ɨɨⁿ nduu ñá túú nǎ ní xèxi ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí cuèndá mee‑ni‑gǎ ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu, te ní xáhaⁿ Espíritú Yǎ Ndiǒxí xií‑yu:
2 Certa vez, quando eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem para mim Barnabé e Saulo a fim de fazerem o trabalho para o qual eu os tenho chamado.
3 Te ní cáháⁿ ndɨhɨ tucú‑yu Yá Ndiǒxí, te ñá túú tnàhí ná ní xèxi tucú‑yu, te ní sacáⁿ ndodo‑güedé ndaha‑güedé dɨ́quɨ́ tě Bèé ndɨhɨ té Sàulú. Te sátá dúcáⁿ nǐ quide‑güedé, te ní quide ndee ìní ñáhǎ‑yu xii‑güedé.
3 Então eles jejuaram, e oraram, e puseram as mãos sobre Barnabé e Saulo. E os enviaram na sua missão.
4 Te té Bèé ndɨhɨ té Sàulú ní quee‑güedé cuáháⁿ‑güedé cuèndá ducaⁿ cuìní Espíritú Yǎ Ndiǒxí cunduu sá cácá cùu‑güedé dava‑gá ñuú, te ní quexìo‑güedé ñuú Selèuciá, te yàcáⁿ ní quée‑güedé bàrcú cuáháⁿ‑güedé distrìtú Chìpré. Te ñuú‑áⁿ cáá xɨ̀tɨ́ làmár chi ndècu ñuhu yichí xɨtɨ́ ndute.
4 Barnabé e Saulo, tendo sido enviados pelo Espírito Santo, foram até a cidade de Selêucia e dali embarcaram para a ilha de Chipre.
5 Te ní quexìo‑güedé mei ñùú Salàminá, te ní quene‑güedé bàrcú, te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé nchaa veñúhu ñáyiu isràél càháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí. Te cuáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Juàá cuèndá chindee ñàha‑dé xii‑güedé.
5 Quando chegaram à cidade de Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas . E eles tinham João Marcos para ajudá-los no trabalho missionário.
6 Te ní tnɨɨ‑güedé ichi cuáháⁿ‑güedé ñuú Pàfós cáá ndàa ɨngá xio Chìpré, te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑güedě ndɨhɨ ɨɨⁿ tée isràél nání‑dě Barjèsús, te tée‑áⁿ xìní‑dé cada ndùu‑dé, te càchí‑dé sá càháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí dico ñá ndàá.
6 Eles atravessaram toda a ilha, chegando até a cidade de Pafos. Ali encontraram um judeu que era mágico e falso
7 Te tée‑áⁿ quídé chìuⁿ‑dé ndɨhɨ té Sèrgiú, àdi Páblú chi úú dɨ̀u‑dé, te cùu‑dé gobièrnú Chìpré, te ío túha‑dé. Te ní cana‑dé té Bèé ndɨhɨ té Sàulú, chi cuìní‑dé cundedóho‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
7 Ele era amigo de Sérgio Paulo, o governador da ilha, que era um homem muito inteligente. O Governador mandou chamar Barnabé e Saulo, pois queria ouvir a palavra de Deus.
8 Te tée quìde nduu‑áⁿ ñǎ ní dàña‑dé cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá, chi ñá ní cuìní‑dé sá těe cùu gobiernú‑áⁿ tuha‑dé ichi Yá Ndiǒxí. Te ducaⁿ nǐ quide té Barjèsús, tée xǎhaⁿ‑güedě Èlimás.
8 Mas o mágico Elimas (este é o nome dele em grego ) era contra os apóstolos . Ele não queria que o Governador aceitasse a fé cristã.
9 Te tnàhá tucu té Sàulú ndécú ǔú dɨ̀u‑dé chi xǎhaⁿ tùcu‑güedé Pǎblú, te ndècu ndɨhɨ‑dé Espíritú Yǎ Ndiǒxí. Te ní xíndéhé ñɨ̀ɨ́ ñáhá‑dě xii tée quìde nduu‑áⁿ.
9 Então Saulo, também conhecido como Paulo , cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas
10 Te ní xáhaⁿ‑dě:
10 e disse: — Filho do Diabo! Inimigo de tudo o que é bom! Homem mau e mentiroso! Por que é que você não para de torcer o verdadeiro ensinamento do Senhor?
11 Te vitna quiní‑n nàcuáa cunduu, chi taxi Yá Ndiǒxí ɨɨⁿ castìú xii‑n chi vá cútnùní‑gá núú‑n càca cuu‑n ɨɨⁿ úú nduu —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée quìde nduu‑áⁿ.
11 Agora escute! O Senhor vai castigá-lo. Você ficará cego e não verá a luz do sol por algum tempo. No mesmo instante Elimas sentiu uma nuvem escura cobrir os seus olhos e ele começou a se virar para todos os lados, procurando alguém que o guiasse pela mão.
12 Te tée cùu gobiernú ní xiní‑dé nàcuáa ní quide té Pǎblú, te ío ní cuñúhu‑dé. Te ní tnahá iní‑dé tnúhu Jèsús, núu xíǎⁿ ní sándáá iní‑dé.
12 Quando o Governador viu isso, creu e ficou muito admirado com os ensinamentos a respeito do Senhor Jesus.
13 Te té Pǎblú ndɨhɨ dava‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑dé ní quée‑güedé bàrcú, te ní quee‑güedé ñuú Pàfós cuáháⁿ‑güedé ñuú Pèrgé, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Pànfiliá. Te té Juàá ní nacuico‑dě ní dándǒo ñaha‑dě xii‑güedé cuánuhú‑dé ñuú Jerusàlén.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram da cidade de Pafos até Perge, uma cidade da província da Panfília. Porém João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Te dava‑gá‑güedé ní quee‑güedé ñuú Pèrgé cuáháⁿ‑güedé ñuú Antiòquiá, te Pìsidiá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ. Te nduu xǐndetatú‑yu, te ní sáháⁿ‑güedé veñúhu ñáyiu isràél, te ní ngóo‑güedé xɨtɨ́ veñúhu.
14 Eles continuaram a viagem, indo de Perge até a cidade de Antioquia, no distrito da Pisídia. No sábado entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 Te cue tée ndècu veñúhu ní queheⁿ‑güedé tutú yódó tnùní nchaa tnúhu sá nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés ndɨhɨ tutú yódó tnùní nchaa tnúhu sá nǐ chídó tnùní dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha, te ní dácuáhá‑güedě ní xíndedóho cue ñáyiu, te dǎtnùní cue tée yɨ̀ndaha veñúhu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú ndɨhɨ dava‑gá‑güedé:
15 Depois da leitura da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , os chefes da sinagoga mandaram dizer a eles: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra para animar o povo, podem falar agora.
16 Te té Pǎblú ní ndacuɨ́ñɨ́‑dé, te ní ndacani‑dé ndaha‑dé cuèndá cadɨ́‑yu yuhú‑yu te cundedóho‑yu tnúhu cáháⁿ‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě:
16 Então Paulo se levantou, fez um sinal com a mão, pedindo silêncio, e começou a dizer: — Homens de Israel e todos vocês não judeus que
17 Te cuěi ndéé sanduu te cuěi vitna chìndee ñaha‑ni Yá Ndiǒxí xii nchaa ñáyiu isràél, te ní nacáxi ñaha‑gǎ xií‑yu te ní chindee ñàha‑gá cuèndá cáyá‑yu, chi cuìní‑gá sá cúú vàí‑yu, te ducaⁿ nǐ quide‑gá cútnàhá ní xíndecú‑yu nàcióⁿ Ègiptú. Te dǎtnùní ní dácǎcu ñaha‑gǎ xií‑yu ñuú‑áⁿ, chi mee‑gǎ nchaa ndàcu‑gá quídé‑gǎ.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos antepassados quando moravam na terra do Egito e fez deles um grande povo. Ele os tirou de lá com grande poder
18 Te ní xíndecú‑yu ɨɨⁿ xichi núú ñà túú tnàhí sàcúndecu ñáyiu údico cuíá, te xɨtɨ́ údico cuíá‑ǎⁿ nǐ cundee ìní‑gá nchaa sá nǐ quidé‑yu.
18 e, no deserto, aguentou aquela gente durante quarenta anos.
19 Te Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii ñáyiu isràél, te ní dánáǎ‑yu úsá nàcióⁿ, chi cuèndá ní cuiní‑gá cuu cuèndá‑yu ñuhú‑áⁿ.
19 Ele destruiu sete povos na terra de Canaã, e o povo de Israel se tornou dono das terras deles.
20 Te dǎtnùní ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá dɨ́ú‑ní cuè tée cùchiuⁿ taxi tnuní‑güedé nchaa ñáyiu, te ducaⁿ nǐ quide‑güedé dàtná cúmí cièndú dava cuíá. Te sátá xǐǎⁿ, te ní xíndecu té Sàmuél tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí.
20 Tudo isso levou uns quatrocentos e cinquenta anos. — Depois disso Deus lhes deu juízes, até o tempo de Samuel.
21 Te dàvá‑áⁿ nǐ cuiní ñáyiu isràél sá cúndècu ɨɨⁿ tée quɨndaha ñàha‑dé xií‑yu, te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá tě Sàúl quɨndaha‑dě‑yu, te tée‑áⁿ nǐ cuu‑dé déhe té Cǐs, te té Benjàmín tée ní xíndecu ndéé sanaha‑gǎ ní cuu ñaní tnáhá‑dě. Te té Sàúl ní xɨ́ndaha‑dě ñáyiu údico cuíá.
21 Quando o povo pediu um rei, ele lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, para ser rei deles durante quarenta anos.
22 Te Yá Ndiǒxí ñá ní cuìní‑gá cundecu‑ni‑dé quɨndaha‑dě ñáyiu, chi ní cuiní‑gá sá tě Dàvií ndɨ́hu ndaha‑dě cue ñáyiu isràél, te ní cachí‑gá: “Ío váha ní tnahá iní‑í nàcuáa quìde té Dàvií déhe tée Isàí, te cada‑dé nchaa nàcuáa cúñaha‑ǐ xii‑dé”, duha ní cachí Yǎ Ndiǒxí —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
22 Depois que tirou Saul, Deus pôs Davi como rei e disse isto a respeito dele: “Encontrei em Davi, filho de Jessé, o tipo de pessoa que eu quero e que vai fazer tudo o que eu desejo.”
23 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
23 Um dos descendentes de Davi foi Jesus, a quem Deus pôs como Salvador de Israel, como havia prometido.
24 Te cútnàhá vátá ngüǐta‑gá Jèsús cáháⁿ‑gá tnúhu Yá Ndiǒxí, te ní cáháⁿ té Juàá núú ñǎyiu isràél sá xíní ñùhu‑xi dañá‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá, te cuanduté‑yu.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou a sua mensagem a todo o povo de Israel, dizendo que eles deviam se arrepender e ser batizados.
25 Te sa ta cùyatni‑ni‑gá cuú‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu: “Nchòhó càchí‑ndó sǎ yǔhú cúù‑í Crìstú Yaá ndétú‑ndó dico ñáhá, chi ñá dɨ́ú yǔhú cúù‑í Crìstú, chi davitna quixi Crìstú Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a. Te yúhú cúù‑í ɨɨⁿ tée duuⁿ duuⁿ ñá túú tàú nandaxi cuědìcó chàú‑gá dico quìde‑í chìuⁿ‑gá”, duha ní cáháⁿ te Juàá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
25 Mas, quando João estava terminando a sua missão, disse ao povo: “Quem é que vocês pensam que eu sou? Eu não sou aquele que vocês estão esperando. Mas escutem! Ele vem depois de mim, porém eu não mereço a honra de tirar as sandálias dos pés dele.”
26 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
26 Paulo continuou: — Meus irmãos, descendentes de Abraão, e também vocês não judeus que temem a Deus, escutem! Essa mensagem de salvação foi mandada para todos nós.
27 Te nchaa ñáyiu ndècu ñuú Jerusàlén ndɨhɨ nchaa cue tée cùnuu ñá ní cùtnuní iní‑yu ndɨhɨ‑güedé sá Yǎ Ndiǒxí ní tendaha‑gǎ Jèsús ní quixi‑gá ñuyíú‑a. Te ñá ní sǎha‑yu cuèndá sá dɨ́ú Jèsús ní cacunehe cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha cuěi ní dácuáhǎ‑yu tnúhu‑gá veñúhu‑yu ndɨ tnahá úná nduu, nduu ndètatú‑yu. Te ní cachí‑yu sá ndècuéchi Jèsús, te ní xáhǎⁿ‑yu sá cáhní ñàha‑güedé xii‑gá. Te xíǎⁿ sa nàha cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha sǎ dúcáⁿ càháⁿ‑yu.
27 De fato, os moradores de Jerusalém e os seus líderes não entenderam que Jesus é o Salvador. E também não compreenderam as palavras dos livros dos Profetas, que são lidos todos os sábados. Mesmo assim, ao condenarem Jesus, eles estavam cumprindo essas profecias .
28 Te cuěi ñá túú nǎ ní quìde‑gá te ní xáhǎⁿ‑yu xii té Pìlatú tée cùu gobiernú sá táúchìuⁿ‑dé cahni ñaha‑güedě xii‑gá.
28 E, embora não encontrassem nenhuma razão para condená-lo à morte, pediram a Pilatos que mandasse matá-lo.
29 Te xíǎⁿ nǔu ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí. Te ní quide‑güedé nchaa nàcuáa ní chídó tnùní cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te sátá nì xíhí‑gá, te ní nunehe ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí, te nchìdo ñaha‑güedé cuáháⁿ, te ní chihi ñaha‑güedě ɨɨⁿ xɨtɨ́ yaú.
29 Depois de fazerem tudo o que as Escrituras Sagradas falam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o puseram num túmulo.
30 Te Yá Ndiǒxí ní dándótó‑gǎ Jèsús.
30 Mas Deus o ressuscitou,
31 Te tɨtnɨ́ xito ní sáháⁿ Jèsús núú ndécú ñǎyiu ní xica cuu ndɨhɨ‑gá, ñáyiu ní quee distrìtú Galìleá ní sáháⁿ‑yu ndɨhɨ‑gá ñuú Jerusàlén. Te vitna nchaa ñáyiu‑áⁿ xǎhǎⁿ‑yu xii dava‑gá ñáyiu isràél nàcuáa ní cuu ní ndoto‑gá.
31 e durante muitos dias ele apareceu às pessoas que o tinham acompanhado da Galileia até Jerusalém. Agora essas pessoas são testemunhas que falam a respeito de Jesus ao povo de Israel.
32 ’Te nchúhú càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cada‑ndo nàníhí tàhú‑ndó, chi Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha sǎ téndàha‑gá Déhe‑gá Jèsús quixi‑gá ñuyíú‑a.
32 — E nós estamos aqui para trazer o evangelho a vocês.
33 Te ní quixi‑gá ní xíhí‑gá, te ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá, te núu xíǎⁿ naníhí tàhú‑ó nǔu na quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ. Te ɨɨⁿ tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ chídó tnùní‑dé núú sàlmú cúú ùú nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii Déhe‑gá, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yòhó cúú‑n Děhe‑í, te vitna cutnùní iní ñáyiu sá yǔhú cúù‑í Tǎtá‑n”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii Jèsús. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ chídó tnùní tée ní cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha.
33 Deus fez agora para nós o que havia prometido aos nossos antepassados: ele ressuscitou Jesus, como está escrito no Salmo número dois: “Você é o meu Filho; hoje eu me tornei o seu Pai.”
34 Te ɨngá xichi tucu núú tùtú‑gá ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xíndecu ndéé sanaha nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii Déhe‑gá, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Mee‑ni sǎ vǎha cada ñaha‑ǐ dàtná ní xíi‑í té Dàvií”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ chídó tnùní tée ní xíndecu ndéé sanaha nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, chi òré ní xíhí Jèsús te ní dándótó ñàha‑gá cuèndá sá vǎ tɨ́ú yɨ̀quɨ cuñú‑gá.
34 — E foi isto o que Deus disse a respeito da ressurreição de Jesus, afirmando que ele nunca seria destruído pela morte: “Eu vou dar a vocês as bênçãos sagradas e certas que prometi a Davi.”
35 Te núu xíǎⁿ duha ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xíndecu ndéé sanaha nǔú lìbrú Sǎlmú nàcuáa ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: “Vá dáñá‑n sǎ tɨ́ú yɨ̀quɨ cuñú Déhe‑n chi ío váha quìde‑gá”, duha ní chídó tnùní tée ní xíndecu ndéé sanaha —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
35 E em outra parte das Escrituras lemos também: “Tu não deixarás que o teu dedicado servo apodreça na sepultura.”
36 Te xǎhaⁿ tùcu‑dé:
36 E Paulo disse ainda: — Na verdade, Davi, no seu tempo, cumpriu os planos de Deus. Depois morreu, foi sepultado ao lado dos seus antepassados e apodreceu na sepultura.
37 Te Jèsús chi ñá ní těhyú yɨquɨ cùñú‑gá, chi ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá.
37 Mas isso não aconteceu com aquele que Deus ressuscitou. Meus irmãos, todos vocês precisam saber com certeza que é por meio de Jesus que a mensagem do perdão de pecados é anunciada a vocês. Precisam saber também que quem crê é libertado de todos os pecados dos quais a Lei de Moisés não pode livrar.
38 Te cuìní‑í cachí tnúhu‑í xii‑ndo cuèndá cutnùní iní‑ndó nchàa‑ndo sá cádá càhnu iní Yǎ Ndiǒxí nchaa cuéchi‑o, chi ní xíhí Jèsús cuèndá naníhí tàhú‑ó.
38 — ausente —
39 Te nchaa ñáyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi Jesús te cada càhnu iní‑gá nchaa sá ñà túú vǎha ní quidé‑yu, chi núu mee‑ni tnǔhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ná quɨ̀ndáá iní‑yu te vá nánìhí tàhú‑yu.
39 — ausente —
40 — ausente —
40 Portanto, tenham cuidado para que não aconteça o que os profetas disseram:
41 — ausente —
41 “Prestem atenção, vocês que zombam de Deus! Fiquem espantados e morram. Pois o que vou fazer agora é uma coisa em que vocês não acreditariam, mesmo que alguém explicasse.”
42 Te òré ní ndee té Pǎblú veñúhu ñáyiu isràél ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑dé, te ní cáháⁿ ndàhú ñáyiu yɨ̀hɨ veñúhu núú‑dě sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé núú ùná nduu, te dɨu‑ni tnúhu ní cáháⁿ‑dé cáháⁿ tucu‑dé òré quexìo‑dé.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da reunião, as pessoas pediram com insistência que eles voltassem no sábado seguinte a fim de falarem sobre o mesmo assunto.
43 Te sátá nǐ túhú veñúhu‑yu, te vài ñáyiu isràél ndɨhɨ ñáyiu ní chitnahá ñáhá xìí‑yu nchìcúⁿ nihnu quìde nacuáa quìdé‑yu càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí cuáháⁿ ndɨhɨ́‑yu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé. Te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu sá vǎ dáñá ndèé‑yu canchicúⁿ nihnú‑yu tnúhu sá càháⁿ nàcuáa quìde Yá Ndiǒxí sá cúú‑xǐ‑yu.
43 Depois da reunião, muitos judeus e outras pessoas convertidas ao Judaísmo acompanharam Paulo e Barnabé, que falavam com eles e animavam todos para que continuassem firmes na graça de Deus.
44 Te núú ùná nduu, nduu ndètatú‑yu ní quexìo vai vihi ñáyiu, chi nɨhìí ñuú ní quexìo ndedóho‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí.
44 No sábado seguinte quase todos os moradores da cidade foram ouvir a palavra do Senhor.
45 Te cuèndá sá ǐo vài ñáyiu ní quexìo, núu xíǎⁿ ní cuu cuédú íní ñáhá ñǎyiu isràél xii té Pǎblú, te ní xícuèhé ñáhǎ‑yu xii‑dé. Te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé sá dándàhú ñáhá‑dě xií‑yu ndɨhɨ tnúhu càháⁿ‑dé.
45 Quando os judeus viram aquela multidão, ficaram com muita inveja. Então começaram a dizer o contrário do que Paulo dizia e o insultaram.
46 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ñá túú ní yùhú ñáhá‑güedě xií‑yu. Te ní xáhaⁿ‑güedě:
46 Porém Paulo e Barnabé falaram com mais coragem ainda. Eles disseram: — Era necessário que a palavra de Deus fosse anunciada primeiro a vocês que são judeus. Mas, como vocês não querem aceitá-la e acham que não merecem receber a vida eterna, então agora nós vamos anunciar a palavra aos não judeus.
47 chi ducaⁿ nǐ táúchíúⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑ndɨ́. Te ní cachí‑gá:
47 Pois esta é a ordem que o Senhor Deus deu a nós, o seu povo: “Eu coloquei você como luz para os outros povos, a fim de que você leve a salvação ao mundo inteiro.”
48 Te ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, te ní xítnàhá‑yu sá ǐo váha cuáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí. Te mee Yǎ Ndiǒxí sa nàha‑gá nándɨ cùu ñáyiu naníhí tàhú, te dɨu‑ni ñáyiu‑áⁿ nǐ sándáá iní‑yu.
48 Quando os não judeus ouviram isso, ficaram muito alegres e começaram a dizer que a palavra do Senhor era boa. E creram todos os que tinham sido escolhidos para ter a vida eterna.
49 Te nchaa xichi xíáⁿ nǐ sáháⁿ‑yu ní cáháⁿ‑yu tnúhu‑gá.
49 A palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Te cue tée isràél ní ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ cue tée cùnuu, ndɨhɨ cue ñáyiu dɨ̀hɨ́ cúnùu, te ñáyiu dɨ̀hɨ́‑áⁿ ñà túú tnàhí cùmánǐ‑yu veñúhu. Te ní xáhaⁿ‑güedě sá cádá ǔhú‑yu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé, te dǎtnùní cuícúⁿ ñáhǎ‑yu xii‑güedé, te ducaⁿ nǐ quidé‑yu.
50 Mas os judeus atiçaram as mulheres não judias da alta sociedade convertidas ao Judaísmo e também os homens mais importantes da cidade. E começaram a perseguir Paulo e Barnabé e os expulsaram daquela região.
51 Te ní casaⁿ ñuhu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé sáhá‑güedě ní naquɨdɨ‑güedé tɨ́cá chúhmá nǐ tnɨ́ɨ sáhá‑güedě. Te ducaⁿ nǐ quide‑güedé cuèndá cutnùní iní‑yu sá ñà túú ní quìde váha‑yu. Te dǎtnùní ní quee‑güedé cuáháⁿ‑güedé ñuú Ìconiú.
51 Então os apóstolos sacudiram a poeira das suas sandálias, em sinal de protesto contra eles, e foram para a cidade de Icônio.
52 Te ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús ío váha ní cuu iní‑yu cuèndá sá nǐ naníhí tàhú‑yu, te nchaá‑yu sa ndècu ndɨhɨ́‑yu Espíritú Yǎ Ndiǒxí.
52 E os cristãos de Antioquia continuaram muito alegres e cheios do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.