Atos 13
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te ñuú Antiòquiá ndécú ɨ̀ɨⁿ úú cue tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí núú nchàa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu‑gá. Te ndècu tucu ɨɨⁿ úú cue tée cùu mestrú dácuàha ñaha‑güedé xií‑yu tnúhu‑gá. Ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Bèé, te ɨɨⁿ‑dé nání‑dě Xǐmú, te té Xǐmú‑áⁿ xǎhaⁿ‑güedě Něgrú chi tnuu‑dě. Te ɨngá‑dé nání‑dě Lùciú, te tée‑áⁿ cúú‑dě tée ñuú Cìrené. Te ɨngá‑dé nání‑dě Sàulú, te ɨngá tucu‑dé nání‑dě Manàén. Te té Manàén‑áⁿ ndɨhɨ té Hèrodés tée cùu gobiernú Galìleá ío váha ní xóo cáháⁿ ndɨhɨ tnàha‑güedé cútnàhá ní cuu lǐhli‑güedé.
1 Havia na igreja de Antioquia profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado Níger; Lúcio, de Cirene; Manaém, que tinha sido criado com Herodes, o tetrarca; e Saulo.
2 Te ɨɨⁿ nduu ñá túú nǎ ní xèxi ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí cuèndá mee‑ni‑gǎ ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu, te ní xáhaⁿ Espíritú Yǎ Ndiǒxí xií‑yu:
2 Enquanto eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem-me, agora, Barnabé e Saulo para a obra a que os tenho chamado.
3 Te ní cáháⁿ ndɨhɨ tucú‑yu Yá Ndiǒxí, te ñá túú tnàhí ná ní xèxi tucú‑yu, te ní sacáⁿ ndodo‑güedé ndaha‑güedé dɨ́quɨ́ tě Bèé ndɨhɨ té Sàulú. Te sátá dúcáⁿ nǐ quide‑güedé, te ní quide ndee ìní ñáhǎ‑yu xii‑güedé.
3 Então, jejuando e orando, e impondo as mãos sobre eles, os despediram.
4 Te té Bèé ndɨhɨ té Sàulú ní quee‑güedé cuáháⁿ‑güedé cuèndá ducaⁿ cuìní Espíritú Yǎ Ndiǒxí cunduu sá cácá cùu‑güedé dava‑gá ñuú, te ní quexìo‑güedé ñuú Selèuciá, te yàcáⁿ ní quée‑güedé bàrcú cuáháⁿ‑güedé distrìtú Chìpré. Te ñuú‑áⁿ cáá xɨ̀tɨ́ làmár chi ndècu ñuhu yichí xɨtɨ́ ndute.
4 Barnabé e Saulo, enviados pelo Espírito Santo, foram até Selêucia e dali navegaram para Chipre.
5 Te ní quexìo‑güedé mei ñùú Salàminá, te ní quene‑güedé bàrcú, te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé nchaa veñúhu ñáyiu isràél càháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí. Te cuáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Juàá cuèndá chindee ñàha‑dé xii‑güedé.
5 Quando chegaram a Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas judaicas. Tinham também João como auxiliar.
6 Te ní tnɨɨ‑güedé ichi cuáháⁿ‑güedé ñuú Pàfós cáá ndàa ɨngá xio Chìpré, te yàcáⁿ ní naníhí tnáhá‑güedě ndɨhɨ ɨɨⁿ tée isràél nání‑dě Barjèsús, te tée‑áⁿ xìní‑dé cada ndùu‑dé, te càchí‑dé sá càháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí dico ñá ndàá.
6 Havendo atravessado toda a ilha até Pafos, encontraram certo judeu, de nome Barjesus, que praticava magia e era falso profeta.
7 Te tée‑áⁿ quídé chìuⁿ‑dé ndɨhɨ té Sèrgiú, àdi Páblú chi úú dɨ̀u‑dé, te cùu‑dé gobièrnú Chìpré, te ío túha‑dé. Te ní cana‑dé té Bèé ndɨhɨ té Sàulú, chi cuìní‑dé cundedóho‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí.
7 Ele estava com o procônsul Sérgio Paulo, que era um homem inteligente. O procônsul, tendo chamado Barnabé e Saulo, desejava ouvir a palavra de Deus.
8 Te tée quìde nduu‑áⁿ ñǎ ní dàña‑dé cáháⁿ‑güedé tnúhu‑gá, chi ñá ní cuìní‑dé sá těe cùu gobiernú‑áⁿ tuha‑dé ichi Yá Ndiǒxí. Te ducaⁿ nǐ quide té Barjèsús, tée xǎhaⁿ‑güedě Èlimás.
8 Porém o mago Elimas — e é assim que se traduz o nome dele — se opunha a eles, procurando afastar da fé o procônsul.
9 Te tnàhá tucu té Sàulú ndécú ǔú dɨ̀u‑dé chi xǎhaⁿ tùcu‑güedé Pǎblú, te ndècu ndɨhɨ‑dé Espíritú Yǎ Ndiǒxí. Te ní xíndéhé ñɨ̀ɨ́ ñáhá‑dě xii tée quìde nduu‑áⁿ.
9 Mas Saulo, também chamado Paulo, cheio do Espírito Santo, olhando firmemente para Elimas, disse:
10 Te ní xáhaⁿ‑dě:
10 — Ó filho do diabo, cheio de todo o engano e de toda a maldade, inimigo de toda a justiça, por que você não deixa de perverter os retos caminhos do Senhor?
11 Te vitna quiní‑n nàcuáa cunduu, chi taxi Yá Ndiǒxí ɨɨⁿ castìú xii‑n chi vá cútnùní‑gá núú‑n càca cuu‑n ɨɨⁿ úú nduu —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée quìde nduu‑áⁿ.
11 Eis que, agora, a mão do Senhor está contra você, e você ficará cego, não vendo o sol por algum tempo. No mesmo instante, caiu sobre ele névoa e escuridão, e, andando em círculos, procurava quem o guiasse pela mão.
12 Te tée cùu gobiernú ní xiní‑dé nàcuáa ní quide té Pǎblú, te ío ní cuñúhu‑dé. Te ní tnahá iní‑dé tnúhu Jèsús, núu xíǎⁿ ní sándáá iní‑dé.
12 Então o procônsul, vendo o que havia acontecido, creu, maravilhado com a doutrina do Senhor.
13 Te té Pǎblú ndɨhɨ dava‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑dé ní quée‑güedé bàrcú, te ní quee‑güedé ñuú Pàfós cuáháⁿ‑güedé ñuú Pèrgé, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Pànfiliá. Te té Juàá ní nacuico‑dě ní dándǒo ñaha‑dě xii‑güedé cuánuhú‑dé ñuú Jerusàlén.
13 E, navegando de Pafos, Paulo e seus companheiros viajaram a Perge da Panfília. João, porém, deixando-os, voltou para Jerusalém.
14 Te dava‑gá‑güedé ní quee‑güedé ñuú Pèrgé cuáháⁿ‑güedé ñuú Antiòquiá, te Pìsidiá yɨ́ndàha‑xi ñuú‑áⁿ. Te nduu xǐndetatú‑yu, te ní sáháⁿ‑güedé veñúhu ñáyiu isràél, te ní ngóo‑güedé xɨtɨ́ veñúhu.
14 Mas eles, saindo de Perge, chegaram a Antioquia da Pisídia. No sábado, entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 Te cue tée ndècu veñúhu ní queheⁿ‑güedé tutú yódó tnùní nchaa tnúhu sá nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés ndɨhɨ tutú yódó tnùní nchaa tnúhu sá nǐ chídó tnùní dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha, te ní dácuáhá‑güedě ní xíndedóho cue ñáyiu, te dǎtnùní cue tée yɨ̀ndaha veñúhu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú ndɨhɨ dava‑gá‑güedé:
15 Depois da leitura da Lei e dos Profetas, os chefes da sinagoga mandaram dizer-lhes: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra de consolo para o povo, falem.
16 Te té Pǎblú ní ndacuɨ́ñɨ́‑dé, te ní ndacani‑dé ndaha‑dé cuèndá cadɨ́‑yu yuhú‑yu te cundedóho‑yu tnúhu cáháⁿ‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě:
16 Paulo, levantando-se e fazendo com a mão sinal de silêncio, disse: — Israelitas e todos vocês que temem a Deus, escutem!
17 Te cuěi ndéé sanduu te cuěi vitna chìndee ñaha‑ni Yá Ndiǒxí xii nchaa ñáyiu isràél, te ní nacáxi ñaha‑gǎ xií‑yu te ní chindee ñàha‑gá cuèndá cáyá‑yu, chi cuìní‑gá sá cúú vàí‑yu, te ducaⁿ nǐ quide‑gá cútnàhá ní xíndecú‑yu nàcióⁿ Ègiptú. Te dǎtnùní ní dácǎcu ñaha‑gǎ xií‑yu ñuú‑áⁿ, chi mee‑gǎ nchaa ndàcu‑gá quídé‑gǎ.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos pais e exaltou o povo durante a sua peregrinação na terra do Egito, de onde os tirou com braço poderoso.
18 Te ní xíndecú‑yu ɨɨⁿ xichi núú ñà túú tnàhí sàcúndecu ñáyiu údico cuíá, te xɨtɨ́ údico cuíá‑ǎⁿ nǐ cundee ìní‑gá nchaa sá nǐ quidé‑yu.
18 Suportou os maus costumes do povo durante uns quarenta anos no deserto.
19 Te Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii ñáyiu isràél, te ní dánáǎ‑yu úsá nàcióⁿ, chi cuèndá ní cuiní‑gá cuu cuèndá‑yu ñuhú‑áⁿ.
19 E, havendo destruído sete nações em Canaã, deu essas terras como herança ao seu povo.
20 Te dǎtnùní ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá dɨ́ú‑ní cuè tée cùchiuⁿ taxi tnuní‑güedé nchaa ñáyiu, te ducaⁿ nǐ quide‑güedé dàtná cúmí cièndú dava cuíá. Te sátá xǐǎⁿ, te ní xíndecu té Sàmuél tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí.
20 Tudo isso levou cerca de quatrocentos e cinquenta anos. Depois disso, lhes deu juízes, até o profeta Samuel.
21 Te dàvá‑áⁿ nǐ cuiní ñáyiu isràél sá cúndècu ɨɨⁿ tée quɨndaha ñàha‑dé xií‑yu, te Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá tě Sàúl quɨndaha‑dě‑yu, te tée‑áⁿ nǐ cuu‑dé déhe té Cǐs, te té Benjàmín tée ní xíndecu ndéé sanaha‑gǎ ní cuu ñaní tnáhá‑dě. Te té Sàúl ní xɨ́ndaha‑dě ñáyiu údico cuíá.
21 Então eles pediram um rei, e Deus lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, e isto durante quarenta anos.
22 Te Yá Ndiǒxí ñá ní cuìní‑gá cundecu‑ni‑dé quɨndaha‑dě ñáyiu, chi ní cuiní‑gá sá tě Dàvií ndɨ́hu ndaha‑dě cue ñáyiu isràél, te ní cachí‑gá: “Ío váha ní tnahá iní‑í nàcuáa quìde té Dàvií déhe tée Isàí, te cada‑dé nchaa nàcuáa cúñaha‑ǐ xii‑dé”, duha ní cachí Yǎ Ndiǒxí —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
22 E, tendo tirado Saul, levantou-lhes o rei Davi, do qual também, dando testemunho, disse: “Achei Davi, filho de Jessé, homem segundo o meu coração, que fará toda a minha vontade.”
23 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
23 Da descendência deste, conforme a promessa, Deus trouxe a Israel o Salvador, que é Jesus.
24 Te cútnàhá vátá ngüǐta‑gá Jèsús cáháⁿ‑gá tnúhu Yá Ndiǒxí, te ní cáháⁿ té Juàá núú ñǎyiu isràél sá xíní ñùhu‑xi dañá‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá, te cuanduté‑yu.
24 Antes da manifestação dele, João pregou um batismo de arrependimento a todo o povo de Israel.
25 Te sa ta cùyatni‑ni‑gá cuú‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu: “Nchòhó càchí‑ndó sǎ yǔhú cúù‑í Crìstú Yaá ndétú‑ndó dico ñáhá, chi ñá dɨ́ú yǔhú cúù‑í Crìstú, chi davitna quixi Crìstú Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a. Te yúhú cúù‑í ɨɨⁿ tée duuⁿ duuⁿ ñá túú tàú nandaxi cuědìcó chàú‑gá dico quìde‑í chìuⁿ‑gá”, duha ní cáháⁿ te Juàá —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
25 Quando João estava completando a sua carreira, disse: “Quem vocês pensam que sou? Não sou aquele que vocês esperam. Mas depois de mim vem aquele de cujos pés não sou digno de desamarrar as sandálias.”
26 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
26 — Irmãos, descendência de Abraão e todos vocês que temem a Deus, a nós foi enviada a palavra desta salvação.
27 Te nchaa ñáyiu ndècu ñuú Jerusàlén ndɨhɨ nchaa cue tée cùnuu ñá ní cùtnuní iní‑yu ndɨhɨ‑güedé sá Yǎ Ndiǒxí ní tendaha‑gǎ Jèsús ní quixi‑gá ñuyíú‑a. Te ñá ní sǎha‑yu cuèndá sá dɨ́ú Jèsús ní cacunehe cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha cuěi ní dácuáhǎ‑yu tnúhu‑gá veñúhu‑yu ndɨ tnahá úná nduu, nduu ndètatú‑yu. Te ní cachí‑yu sá ndècuéchi Jèsús, te ní xáhǎⁿ‑yu sá cáhní ñàha‑güedé xii‑gá. Te xíǎⁿ sa nàha cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha sǎ dúcáⁿ càháⁿ‑yu.
27 Pois os moradores e as autoridades de Jerusalém, não conhecendo Jesus nem as palavras dos profetas que são lidas todos os sábados, cumpriram as profecias, quando condenaram Jesus.
28 Te cuěi ñá túú nǎ ní quìde‑gá te ní xáhǎⁿ‑yu xii té Pìlatú tée cùu gobiernú sá táúchìuⁿ‑dé cahni ñaha‑güedě xii‑gá.
28 E, embora não achassem nenhuma causa de morte, pediram a Pilatos que ele fosse morto.
29 Te xíǎⁿ nǔu ní sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí. Te ní quide‑güedé nchaa nàcuáa ní chídó tnùní cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te sátá nì xíhí‑gá, te ní nunehe ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí, te nchìdo ñaha‑güedé cuáháⁿ, te ní chihi ñaha‑güedě ɨɨⁿ xɨtɨ́ yaú.
29 Depois de cumprirem tudo o que estava escrito a respeito dele, tirando-o do madeiro, puseram-no em um túmulo.
30 Te Yá Ndiǒxí ní dándótó‑gǎ Jèsús.
30 Mas Deus o ressuscitou dentre os mortos,
31 Te tɨtnɨ́ xito ní sáháⁿ Jèsús núú ndécú ñǎyiu ní xica cuu ndɨhɨ‑gá, ñáyiu ní quee distrìtú Galìleá ní sáháⁿ‑yu ndɨhɨ‑gá ñuú Jerusàlén. Te vitna nchaa ñáyiu‑áⁿ xǎhǎⁿ‑yu xii dava‑gá ñáyiu isràél nàcuáa ní cuu ní ndoto‑gá.
31 e durante muitos dias ele foi visto pelos que o tinham acompanhado da Galileia para Jerusalém, os quais são agora as suas testemunhas diante do povo.
32 ’Te nchúhú càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cada‑ndo nàníhí tàhú‑ndó, chi Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha sǎ téndàha‑gá Déhe‑gá Jèsús quixi‑gá ñuyíú‑a.
32 E nós anunciamos a vocês o evangelho da promessa feita aos nossos pais,
33 Te ní quixi‑gá ní xíhí‑gá, te ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá, te núu xíǎⁿ naníhí tàhú‑ó nǔu na quɨ̀ndáá iní‑ó‑gǎ. Te ɨɨⁿ tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ chídó tnùní‑dé núú sàlmú cúú ùú nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii Déhe‑gá, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Yòhó cúú‑n Děhe‑í, te vitna cutnùní iní ñáyiu sá yǔhú cúù‑í Tǎtá‑n”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii Jèsús. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ chídó tnùní tée ní cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha.
33 como Deus a cumpriu plenamente a nós, seus filhos, ressuscitando Jesus, como também está escrito no Salmo número dois: “Você é meu Filho; hoje eu gerei você.”
34 Te ɨngá xichi tucu núú tùtú‑gá ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xíndecu ndéé sanaha nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii Déhe‑gá, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ: “Mee‑ni sǎ vǎha cada ñaha‑ǐ dàtná ní xíi‑í té Dàvií”, duha ní xáhaⁿ‑gǎ. Te ducaⁿ nǐ chídó tnùní tée ní xíndecu ndéé sanaha nàcuáa ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, chi òré ní xíhí Jèsús te ní dándótó ñàha‑gá cuèndá sá vǎ tɨ́ú yɨ̀quɨ cuñú‑gá.
34 — E quanto ao fato de que o ressuscitaria dentre os mortos para que jamais voltasse à corrupção, Deus o expressou desta maneira: “E cumprirei a favor de vocês as santas e fiéis promessas feitas a Davi.”
35 Te núu xíǎⁿ duha ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xíndecu ndéé sanaha nǔú lìbrú Sǎlmú nàcuáa ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: “Vá dáñá‑n sǎ tɨ́ú yɨ̀quɨ cuñú Déhe‑n chi ío váha quìde‑gá”, duha ní chídó tnùní tée ní xíndecu ndéé sanaha —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
35 — Por isso, também diz em outro Salmo: “Não permitirás que o teu Santo veja corrupção.”
36 Te xǎhaⁿ tùcu‑dé:
36 — Porque tendo Davi, no seu tempo, servido conforme o plano de Deus, morreu, foi sepultado ao lado de seus pais e viu corrupção.
37 Te Jèsús chi ñá ní těhyú yɨquɨ cùñú‑gá, chi ní dándótó ñàha Yá Ndiǒxí xii‑gá.
37 Porém aquele a quem Deus ressuscitou não viu corrupção.
38 Te cuìní‑í cachí tnúhu‑í xii‑ndo cuèndá cutnùní iní‑ndó nchàa‑ndo sá cádá càhnu iní Yǎ Ndiǒxí nchaa cuéchi‑o, chi ní xíhí Jèsús cuèndá naníhí tàhú‑ó.
38 Portanto, meus irmãos, saibam que é por meio de Jesus que a remissão dos pecados é anunciada a vocês;
39 Te nchaa ñáyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi Jesús te cada càhnu iní‑gá nchaa sá ñà túú vǎha ní quidé‑yu, chi núu mee‑ni tnǔhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ná quɨ̀ndáá iní‑yu te vá nánìhí tàhú‑yu.
39 e, por meio dele, todo o que crê é justificado de todas as coisas das quais vocês não puderam ser justificados pela lei de Moisés.
40 — ausente —
40 Portanto, tenham cuidado para que não lhes aconteça o que os profetas disseram:
41 — ausente —
41 “Vejam, ó desprezadores! Fiquem maravilhados e desapareçam, porque, no tempo de vocês, eu realizo obra tal que vocês não acreditarão se alguém lhes contar.”
42 Te òré ní ndee té Pǎblú veñúhu ñáyiu isràél ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑dé, te ní cáháⁿ ndàhú ñáyiu yɨ̀hɨ veñúhu núú‑dě sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé núú ùná nduu, te dɨu‑ni tnúhu ní cáháⁿ‑dé cáháⁿ tucu‑dé òré quexìo‑dé.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo, as pessoas pediram que, no sábado seguinte, lhes falassem estas mesmas palavras.
43 Te sátá nǐ túhú veñúhu‑yu, te vài ñáyiu isràél ndɨhɨ ñáyiu ní chitnahá ñáhá xìí‑yu nchìcúⁿ nihnu quìde nacuáa quìdé‑yu càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí cuáháⁿ ndɨhɨ́‑yu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé. Te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu sá vǎ dáñá ndèé‑yu canchicúⁿ nihnú‑yu tnúhu sá càháⁿ nàcuáa quìde Yá Ndiǒxí sá cúú‑xǐ‑yu.
43 Terminada a reunião na sinagoga, muitos dos judeus e dos prosélitos piedosos seguiram Paulo e Barnabé, e estes, falando com eles, os persuadiam a continuar firmes na graça de Deus.
44 Te núú ùná nduu, nduu ndètatú‑yu ní quexìo vai vihi ñáyiu, chi nɨhìí ñuú ní quexìo ndedóho‑yu tnúhu Yá Ndiǒxí.
44 No sábado seguinte, quase toda a cidade se reuniu para ouvir a palavra do Senhor.
45 Te cuèndá sá ǐo vài ñáyiu ní quexìo, núu xíǎⁿ ní cuu cuédú íní ñáhá ñǎyiu isràél xii té Pǎblú, te ní xícuèhé ñáhǎ‑yu xii‑dé. Te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé sá dándàhú ñáhá‑dě xií‑yu ndɨhɨ tnúhu càháⁿ‑dé.
45 Mas os judeus, vendo as multidões, ficaram com muita inveja e, blasfemando, contradiziam o que Paulo falava.
46 Te té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé ñá túú ní yùhú ñáhá‑güedě xií‑yu. Te ní xáhaⁿ‑güedě:
46 Então Paulo e Barnabé, falando ousadamente, disseram: — Era necessário pregar a palavra de Deus primeiro a vocês. Mas, como vocês a rejeitam e se julgam indignos da vida eterna, eis que nos voltamos para os gentios.
47 chi ducaⁿ nǐ táúchíúⁿ Yǎ Ndiǒxí cada‑ndɨ́. Te ní cachí‑gá:
47 Porque o Senhor assim nos determinou: “Eu coloquei você como luz dos gentios, a fim de que você seja para salvação até os confins da terra.”
48 Te ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑güedé, te ní xítnàhá‑yu sá ǐo váha cuáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí. Te mee Yǎ Ndiǒxí sa nàha‑gá nándɨ cùu ñáyiu naníhí tàhú, te dɨu‑ni ñáyiu‑áⁿ nǐ sándáá iní‑yu.
48 Os gentios, ouvindo isto, se alegravam e glorificavam a palavra do Senhor. E creram todos os que haviam sido destinados para a vida eterna.
49 Te nchaa xichi xíáⁿ nǐ sáháⁿ‑yu ní cáháⁿ‑yu tnúhu‑gá.
49 E a palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Te cue tée isràél ní ndatnúhu‑güedé ndɨhɨ cue tée cùnuu, ndɨhɨ cue ñáyiu dɨ̀hɨ́ cúnùu, te ñáyiu dɨ̀hɨ́‑áⁿ ñà túú tnàhí cùmánǐ‑yu veñúhu. Te ní xáhaⁿ‑güedě sá cádá ǔhú‑yu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé, te dǎtnùní cuícúⁿ ñáhǎ‑yu xii‑güedé, te ducaⁿ nǐ quidé‑yu.
50 Mas os judeus instigaram as mulheres piedosas de alta posição e os principais da cidade e levantaram perseguição contra Paulo e Barnabé, expulsando-os do seu território.
51 Te ní casaⁿ ñuhu té Pǎblú ndɨhɨ té Bèé sáhá‑güedě ní naquɨdɨ‑güedé tɨ́cá chúhmá nǐ tnɨ́ɨ sáhá‑güedě. Te ducaⁿ nǐ quide‑güedé cuèndá cutnùní iní‑yu sá ñà túú ní quìde váha‑yu. Te dǎtnùní ní quee‑güedé cuáháⁿ‑güedé ñuú Ìconiú.
51 E estes, sacudindo contra eles o pó dos pés, foram para Icônio.
52 Te ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu Jèsús ío váha ní cuu iní‑yu cuèndá sá nǐ naníhí tàhú‑yu, te nchaá‑yu sa ndècu ndɨhɨ́‑yu Espíritú Yǎ Ndiǒxí.
52 Os discípulos, porém, estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.