1 Tessalonicenses 2

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú àúⁿ nǎ cuu ni quìxi coto ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo, chi ní sándáá iní‑ndó tnǔhu Yá Ndiǒxí.
1 Bem sabeis, irmãos, que a nossa ida a vós não foi em vão.
2 Te nàha‑ndo sá cǔtnàhá ní xíndecu‑ndɨ́ ñuú Fìlipú ío ní xúhuⁿ tnúhu cuèhé tnúhu duha núú‑ndɨ̌, te ní caniha‑güedě xii‑ndɨ́. Te ní ndee‑ndɨ́ ní quixi‑ndɨ́ ñuú‑ndó, te ñá túú ní yùhú‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi mee‑gǎ ní chindee ñàha‑gá xii‑ndɨ́ cuěi ío chitu ñǎyiu ní cuu úhú iní ñáhá xìi‑ndɨ́.
2 Apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como sabeis, ousamos, confiados em nosso Deus, pregar-vos o Evangelho de Deus em meio de muitas lutas.
3 Te ñá túú ní dàndahú ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo chi mee‑ni tnǔhu ndáá ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, te ni ñà túú nì ɨɨⁿ tnúhu cuèhé ñúhú ìní‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó chi sa ní nduu ndoo ní nduu nine iní‑ndɨ́.
3 A nossa pregação não provém de erro, nem de intenções fraudulentas, nem de engano.
4 Te mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, te càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní méé‑gǎ, chi sa nàha‑gá nàcuáa càa iní‑ndɨ́, te ñá túú càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní ñáyiu.
4 Mas, como Deus nos julgou dignos de nos confiar o Evangelho, falamos, não para agradar aos homens, e sim a Deus, que sonda os nossos corações.
5 Te nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú ɨ̀ɨⁿ tnúhu cudɨ́ɨ́ ìní‑ndó cùndecu‑ndo ichi ñuyíú ní cǎháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó cuèndá taxi‑ndo dǐhúⁿ. Te Yá Ndiǒxí sa nàha‑gá sá càháⁿ ndáá‑ndɨ́.
5 Com efeito, nunca usamos de adulação, como sabeis, nem fomos levados por fins interesseiros. Deus é testemunha.
6 Te ñá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu ni quide‑ndɨ́ ɨɨⁿ sá cádá‑ndɨ̌ cuèndá‑ni sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́, àdi cada cahnu ñaha dava‑gá ñáyiu, te cuěi tàú ndisa‑ndɨ́ sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́ ní cùu, chi chìuⁿ Xítohó Jesucrìstú quídé‑ndɨ̌, te dìcó‑ni sá nchǔhú ñá túú ní cuìní‑ndɨ́ sá dúcáⁿ càda‑ndo.
6 Não buscamos glórias humanas, nem de vós nem de outros.
7 Te ío vii ío váha ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ ñaha cuu náná vii vii càháⁿ ndɨhɨ cue déhe‑aⁿ dàcuehnu ñaha‑aⁿ xii‑güexi.
7 Na qualidade de apóstolos de Cristo, poderíamos apresentar-nos como pessoas de autoridade. Todavia, nos fizemos discretos no meio de vós. Como a mãe a acariciar os seus filhinhos,
8 Te ducaⁿ ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, dico ñá dɨ́ú‑ní sǎ nǐ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi ndéé iní‑ndɨ́ taxi‑ndɨ́ ní dácótó ñàha‑xi, te núu dìcó ní cùu‑xi sá cúú, cuèndá sá ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo.
8 assim, em nossa ternura por vós, desejávamos não só comunicar-vos o Evangelho de Deus, mas até a nossa própria vida, porquanto nos sois muito queridos.
9 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ǐo ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ cuèndá ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́. Te cuěi nduu cuěi niú ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó cuèndá sá ñà túú ní cuìní‑ndɨ́ chichìuⁿ ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo.
9 Vós vos lembrais, irmãos, dos nossos trabalhos e de nossa fadiga. Trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, pregamo-vos o Evangelho de Deus.
10 Te nchòhó ñáyiu sàndáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí xìní ndáá‑ndó sǎ cúú‑ndɨ̌ cue tée váha te ducaⁿ sà naha Yá Ndiǒxí tucu, te ní xica‑ndɨ́ ichi ndáá òré ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó te dɨu‑ni ducaⁿ quìde‑ndɨ́ vitna. Te vá yǒo ɨɨⁿ càháⁿ sá ñà túú quìde ndáá‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌.
10 Vós sois testemunhas, e também Deus, de quão santa, justa e irrepreensivelmente nos portamos convosco que crestes.
11 Te nàha tucu‑ndo sá nǐ dácàháⁿ ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ní taxi‑ndɨ́ tnúhu ndee ìní xii‑ndo nchàa‑ndo, te dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ tátá ndɨhɨ cue déhe‑dé ní quide‑ndɨ́.
11 E sabeis que procedemos com cada um de vós como um pai com seus filhos:
12 Te ní cachí‑ndɨ́ xii‑ndo sǎ cádá ndǎá‑ndó cùndecu‑ndo nacuáa tàú‑xi cada nchaa ñáyiu tnàhá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, chi mee‑gǎ ní cáháⁿ ñáhá‑gǎ xii‑o cuèndá nduu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá núú ǐo váha càa ndecu‑gá táxí tnùní‑gá.
12 nós vos temos exortado, estimulado, conjurado a vos comportardes de maneira digna de Deus, que vos chama ao seu Reino e à sua glória.
13 Te xíǎⁿ ío ndàcáⁿ táhú‑ndɨ̌ núú Yǎ Ndiǒxí sá nchòhó òré ní tedóho‑ndo tnǔhu‑gá ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ní sándáá iní‑ndó chi ní cutnùní iní‑ndó sǎ dɨ́ú tnǔhu Yá Ndiǒxí cúú‑xí, te ñá dɨ́ú tnǔhu ñáyiu ñuyíú‑a cùu‑xi. Te ndáá sá cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá ǐo váha sá cúú‑xí nchòo cue ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá.
13 Por isso é que também nós não cessamos de dar graças a Deus, porque recebestes a palavra de Deus, que de nós ouvistes, e a acolhestes, não como palavra de homens, mas como aquilo que realmente é, como palavra de Deus, que age eficazmente em vós, os fiéis.
14 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, ío ní ndoho ní tnahá‑ndó sǎ nǐ quide ñaha ñǎyiu ñuú‑ndó. Te nchòhó ní ndoho‑ndo dàtná ní ndoho nchaa ñáyiu tàcá dácuàha tnúhu Xítohó Jesucrìstú ndécú dìstritú Jùdeá, chi tnàhá‑yu ío ní dándóhó ñàha ñáyiu ñuú‑yu.
14 Com efeito, irmãos, vós vos tornastes imitadores das igrejas de Deus que estão na Judéia, das igrejas de Jesus Cristo. Tivestes que sofrer da parte dos vossos compatriotas o mesmo que eles sofreram dos judeus,
15 Te dɨu‑ni ñáyiu distrìtú Jùdeá‑áⁿ nǐ sahní‑yu cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te dɨu‑ni ñaní tnáhǎ‑yu cùu cue ñáyiu ní sahni ñaha xìi Xítohó Jesucrìstú, te sátá xǐǎⁿ te ní ngüíta‑yu ní cuu úhú iní ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, núu xíǎⁿ ñá túú tnàhá iní Yǎ Ndiǒxí nchaa sá quídě‑yu, te ndéé nchaa dava‑gá ñaní tnáhǎ‑yu cùu úhú iní‑yu.
15 aqueles judeus que mataram o Senhor Jesus, que nos perseguiram, que não são do agrado de Deus, que são inimigos de todos os homens,
16 Te ío chìdácá nihnu ñàhá‑yu xii‑ndɨ́ òré càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ducaⁿ quìde ñáyiu‑áⁿ cuèndá cuìní‑yu sá vǎ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, sá cádá cuèndá naníhí tàhú ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél‑áⁿ, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te ío ta cùu vai‑gá cuéchi‑yu cuáháⁿ. Te Yá Ndiǒxí ío cùdééⁿ‑gǎ núǔ‑yu, te tendaha‑gǎ ɨɨⁿ tnúndòho quixi sá cúú‑xǐ‑yu te ío ndohó‑yu.
16 visto que nos proíbem pregar aos gentios para que se salvem. E com isto vão enchendo sempre mais a medida dos seus pecados. Mas a ira de Deus acabou por atingi-los.
17 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú ní quee‑ndɨ́ núú‑ndó, te cuěi ní cuxica‑ndɨ̌ dico ducaⁿ‑ni ñùhu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ío ñùhu iní‑ndɨ́ sá quíxí còto ñaha tucu‑ndɨ́ xii‑ndo.
17 Nós, irmãos, separados de vós por algum tempo - de vista, não de coração -, temos o mais vivo e ardente desejo de vos rever.
18 Te yúhú té Pǎblú ducaⁿ‑ni ñùhu iní‑í sá cuědìcó méè‑í quixi‑í, quixi coto ñaha‑ǐ xii‑ndo, dico yucu ñǎvǎha chìdácá nihnu ñaha‑xi xìi‑í.
18 Pelo que fizemos o possível por ir visitar-vos, ao menos eu, Paulo, em diversas ocasiões. Mas Satanás nos impediu.
19 Te nchoo ñǎyiu ndècu ichi Xítohó Jesucrìstú ndètu‑ni‑gá‑ó quèxio‑gá candeca ñaha‑gǎ xii‑o ndàa andɨu cundecu‑o ndɨhɨ‑gá. Te cùdɨ́ɨ́ víhí ìní‑ndɨ́ sá cuèndá‑gá chi ní chindee ñàha‑gá ní sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te ío vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ ná sàá nduu quìxi tucu‑gá.
19 Pois quem, senão vós, será a nossa esperança, a nossa alegria e a nossa coroa de glória ante nosso Senhor Jesus, no dia de sua vinda?
20 Te ducaⁿ ǐo vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ cuèndá sá nǐ sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te quìde váha‑ndo. Te xíǎⁿ ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑ndɨ́.
20 Sim, sois vós a nossa glória e a nossa alegria!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.