1 Tessalonicenses 2
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú àúⁿ nǎ cuu ni quìxi coto ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo, chi ní sándáá iní‑ndó tnǔhu Yá Ndiǒxí.
1 Vocês mesmos sabem, irmãos, que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 Te nàha‑ndo sá cǔtnàhá ní xíndecu‑ndɨ́ ñuú Fìlipú ío ní xúhuⁿ tnúhu cuèhé tnúhu duha núú‑ndɨ̌, te ní caniha‑güedě xii‑ndɨ́. Te ní ndee‑ndɨ́ ní quixi‑ndɨ́ ñuú‑ndó, te ñá túú ní yùhú‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi mee‑gǎ ní chindee ñàha‑gá xii‑ndɨ́ cuěi ío chitu ñǎyiu ní cuu úhú iní ñáhá xìi‑ndɨ́.
2 Sabem como fomos maltratados e quanto sofremos em Filipos, antes de chegarmos aí. E, no entanto, com confiança em nosso Deus, anunciamos a vocês as boas-novas de Deus, apesar de grande oposição.
3 Te ñá túú ní dàndahú ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo chi mee‑ni tnǔhu ndáá ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, te ni ñà túú nì ɨɨⁿ tnúhu cuèhé ñúhú ìní‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó chi sa ní nduu ndoo ní nduu nine iní‑ndɨ́.
3 Portanto, como veem, não pregamos com a intenção de enganá-los, nem com motivos impuros, nem com artimanhas.
4 Te mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, te càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní méé‑gǎ, chi sa nàha‑gá nàcuáa càa iní‑ndɨ́, te ñá túú càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní ñáyiu.
4 Em vez disso, falamos como mensageiros aprovados por Deus, aos quais foram confiadas as boas-novas. Nosso propósito não é agradar as pessoas, mas a Deus, que examina as intenções de nosso coração.
5 Te nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú ɨ̀ɨⁿ tnúhu cudɨ́ɨ́ ìní‑ndó cùndecu‑ndo ichi ñuyíú ní cǎháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó cuèndá taxi‑ndo dǐhúⁿ. Te Yá Ndiǒxí sa nàha‑gá sá càháⁿ ndáá‑ndɨ́.
5 Como bem sabem, nunca tentamos conquistá-los com bajulação, e Deus é nossa testemunha de que não agimos motivados pela ganância.
6 Te ñá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu ni quide‑ndɨ́ ɨɨⁿ sá cádá‑ndɨ̌ cuèndá‑ni sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́, àdi cada cahnu ñaha dava‑gá ñáyiu, te cuěi tàú ndisa‑ndɨ́ sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́ ní cùu, chi chìuⁿ Xítohó Jesucrìstú quídé‑ndɨ̌, te dìcó‑ni sá nchǔhú ñá túú ní cuìní‑ndɨ́ sá dúcáⁿ càda‑ndo.
6 Quanto ao reconhecimento humano, nunca o buscamos de vocês, nem de nenhum outro.
7 Te ío vii ío váha ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ ñaha cuu náná vii vii càháⁿ ndɨhɨ cue déhe‑aⁿ dàcuehnu ñaha‑aⁿ xii‑güexi.
7 Ainda que, como apóstolos de Cristo, tivéssemos o direito de fazer certas exigências, agimos como crianças entre vocês. Ou melhor, fomos como a mãe que alimenta os filhos e deles cuida.
8 Te ducaⁿ ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, dico ñá dɨ́ú‑ní sǎ nǐ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi ndéé iní‑ndɨ́ taxi‑ndɨ́ ní dácótó ñàha‑xi, te núu dìcó ní cùu‑xi sá cúú, cuèndá sá ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo.
8 Nós os amamos tanto que compartilhamos com vocês não apenas as boas-novas de Deus, mas também nossa própria vida.
9 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ǐo ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ cuèndá ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́. Te cuěi nduu cuěi niú ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó cuèndá sá ñà túú ní cuìní‑ndɨ́ chichìuⁿ ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo.
9 Não se lembram, irmãos, de como trabalhamos arduamente entre vocês? Noite e dia nos esforçamos para obter sustento, a fim de não sermos um peso para ninguém enquanto lhes anunciávamos as boas-novas de Deus.
10 Te nchòhó ñáyiu sàndáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí xìní ndáá‑ndó sǎ cúú‑ndɨ̌ cue tée váha te ducaⁿ sà naha Yá Ndiǒxí tucu, te ní xica‑ndɨ́ ichi ndáá òré ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó te dɨu‑ni ducaⁿ quìde‑ndɨ́ vitna. Te vá yǒo ɨɨⁿ càháⁿ sá ñà túú quìde ndáá‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌.
10 Vocês mesmos são nossas testemunhas, e Deus também é, de que fomos dedicados, honestos e irrepreensíveis com todos vocês, os que creem.
11 Te nàha tucu‑ndo sá nǐ dácàháⁿ ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ní taxi‑ndɨ́ tnúhu ndee ìní xii‑ndo nchàa‑ndo, te dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ tátá ndɨhɨ cue déhe‑dé ní quide‑ndɨ́.
11 E sabem que tratamos a cada um como um pai trata seus filhos.
12 Te ní cachí‑ndɨ́ xii‑ndo sǎ cádá ndǎá‑ndó cùndecu‑ndo nacuáa tàú‑xi cada nchaa ñáyiu tnàhá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, chi mee‑gǎ ní cáháⁿ ñáhá‑gǎ xii‑o cuèndá nduu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá núú ǐo váha càa ndecu‑gá táxí tnùní‑gá.
12 Aconselhamos, incentivamos e insistimos para que vivam de modo que Deus considere digno, pois ele os chamou para terem parte em seu reino e em sua glória.
13 Te xíǎⁿ ío ndàcáⁿ táhú‑ndɨ̌ núú Yǎ Ndiǒxí sá nchòhó òré ní tedóho‑ndo tnǔhu‑gá ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ní sándáá iní‑ndó chi ní cutnùní iní‑ndó sǎ dɨ́ú tnǔhu Yá Ndiǒxí cúú‑xí, te ñá dɨ́ú tnǔhu ñáyiu ñuyíú‑a cùu‑xi. Te ndáá sá cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá ǐo váha sá cúú‑xí nchòo cue ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá.
13 Portanto, nunca deixamos de agradecer a Deus, pois, quando vocês receberam de nós a mensagem dele, não consideraram nossas palavras meras ideias humanas, mas as aceitaram como palavra de Deus, o que sem dúvida são. E essa mensagem continua a atuar em vocês, os que creem.
14 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, ío ní ndoho ní tnahá‑ndó sǎ nǐ quide ñaha ñǎyiu ñuú‑ndó. Te nchòhó ní ndoho‑ndo dàtná ní ndoho nchaa ñáyiu tàcá dácuàha tnúhu Xítohó Jesucrìstú ndécú dìstritú Jùdeá, chi tnàhá‑yu ío ní dándóhó ñàha ñáyiu ñuú‑yu.
14 E então, irmãos, vocês foram perseguidos por seus próprios compatriotas, tornando-se assim imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus na Judeia, que também sofreram nas mãos de seu próprio povo, os judeus.
15 Te dɨu‑ni ñáyiu distrìtú Jùdeá‑áⁿ nǐ sahní‑yu cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te dɨu‑ni ñaní tnáhǎ‑yu cùu cue ñáyiu ní sahni ñaha xìi Xítohó Jesucrìstú, te sátá xǐǎⁿ te ní ngüíta‑yu ní cuu úhú iní ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, núu xíǎⁿ ñá túú tnàhá iní Yǎ Ndiǒxí nchaa sá quídě‑yu, te ndéé nchaa dava‑gá ñaní tnáhǎ‑yu cùu úhú iní‑yu.
15 Eles mataram o Senhor Jesus e os profetas, e agora também nos perseguem. Não agradam a Deus e trabalham contra toda a humanidade,
16 Te ío chìdácá nihnu ñàhá‑yu xii‑ndɨ́ òré càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ducaⁿ quìde ñáyiu‑áⁿ cuèndá cuìní‑yu sá vǎ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, sá cádá cuèndá naníhí tàhú ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél‑áⁿ, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te ío ta cùu vai‑gá cuéchi‑yu cuáháⁿ. Te Yá Ndiǒxí ío cùdééⁿ‑gǎ núǔ‑yu, te tendaha‑gǎ ɨɨⁿ tnúndòho quixi sá cúú‑xǐ‑yu te ío ndohó‑yu.
16 procurando impedir-nos de anunciar a salvação aos gentios. Com isso, continuam a acumular pecados, mas a ira de Deus finalmente os alcançou.
17 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú ní quee‑ndɨ́ núú‑ndó, te cuěi ní cuxica‑ndɨ̌ dico ducaⁿ‑ni ñùhu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ío ñùhu iní‑ndɨ́ sá quíxí còto ñaha tucu‑ndɨ́ xii‑ndo.
17 Irmãos, depois de um breve tempo separados de vocês, embora nosso coração nunca os tenha deixado, esforçamo-nos por voltar a vê-los, pela grande saudade que sentimos.
18 Te yúhú té Pǎblú ducaⁿ‑ni ñùhu iní‑í sá cuědìcó méè‑í quixi‑í, quixi coto ñaha‑ǐ xii‑ndo, dico yucu ñǎvǎha chìdácá nihnu ñaha‑xi xìi‑í.
18 Queríamos muito visitá-los, e eu, Paulo, tentei não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 Te nchoo ñǎyiu ndècu ichi Xítohó Jesucrìstú ndètu‑ni‑gá‑ó quèxio‑gá candeca ñaha‑gǎ xii‑o ndàa andɨu cundecu‑o ndɨhɨ‑gá. Te cùdɨ́ɨ́ víhí ìní‑ndɨ́ sá cuèndá‑gá chi ní chindee ñàha‑gá ní sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te ío vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ ná sàá nduu quìxi tucu‑gá.
19 Afinal, o que nos dá esperança e alegria? E qual será nossa magnífica recompensa e coroa diante do Senhor Jesus quando ele voltar? Serão vocês!
20 Te ducaⁿ ǐo vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ cuèndá sá nǐ sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te quìde váha‑ndo. Te xíǎⁿ ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑ndɨ́.
20 Sim, vocês são nosso orgulho e nossa alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.