1 Tessalonicenses 2
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú àúⁿ nǎ cuu ni quìxi coto ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo, chi ní sándáá iní‑ndó tnǔhu Yá Ndiǒxí.
1 Irmãos, vocês sabem muito bem que a nossa chegada no meio de vocês não foi em vão.
2 Te nàha‑ndo sá cǔtnàhá ní xíndecu‑ndɨ́ ñuú Fìlipú ío ní xúhuⁿ tnúhu cuèhé tnúhu duha núú‑ndɨ̌, te ní caniha‑güedě xii‑ndɨ́. Te ní ndee‑ndɨ́ ní quixi‑ndɨ́ ñuú‑ndó, te ñá túú ní yùhú‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi mee‑gǎ ní chindee ñàha‑gá xii‑ndɨ́ cuěi ío chitu ñǎyiu ní cuu úhú iní ñáhá xìi‑ndɨ́.
2 Pelo contrário, apesar de maltratados e insultados em Filipos, como vocês sabem, tivemos ousada confiança em nosso Deus para anunciar a vocês o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Te ñá túú ní dàndahú ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo chi mee‑ni tnǔhu ndáá ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, te ni ñà túú nì ɨɨⁿ tnúhu cuèhé ñúhú ìní‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó chi sa ní nduu ndoo ní nduu nine iní‑ndɨ́.
3 Pois a nossa exortação não procede de erro ou de intenções impuras, nem se baseia no engano.
4 Te mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, te càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní méé‑gǎ, chi sa nàha‑gá nàcuáa càa iní‑ndɨ́, te ñá túú càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní ñáyiu.
4 Pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de ele nos confiar o evangelho, assim falamos, não para agradar as pessoas, e sim para agradar a Deus, que prova o nosso coração.
5 Te nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú ɨ̀ɨⁿ tnúhu cudɨ́ɨ́ ìní‑ndó cùndecu‑ndo ichi ñuyíú ní cǎháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó cuèndá taxi‑ndo dǐhúⁿ. Te Yá Ndiǒxí sa nàha‑gá sá càháⁿ ndáá‑ndɨ́.
5 A verdade, como vocês sabem, é que nunca usamos de linguagem de bajulação, nem de pretextos gananciosos. Deus é testemunha disso.
6 Te ñá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu ni quide‑ndɨ́ ɨɨⁿ sá cádá‑ndɨ̌ cuèndá‑ni sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́, àdi cada cahnu ñaha dava‑gá ñáyiu, te cuěi tàú ndisa‑ndɨ́ sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́ ní cùu, chi chìuⁿ Xítohó Jesucrìstú quídé‑ndɨ̌, te dìcó‑ni sá nchǔhú ñá túú ní cuìní‑ndɨ́ sá dúcáⁿ càda‑ndo.
6 Também jamais andamos buscando elogios das pessoas, nem de vocês, nem de outros.
7 Te ío vii ío váha ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ ñaha cuu náná vii vii càháⁿ ndɨhɨ cue déhe‑aⁿ dàcuehnu ñaha‑aⁿ xii‑güexi.
7 Embora, como apóstolos de Cristo, pudéssemos ter feito exigências, preferimos ser carinhosos quando estivemos aí com vocês, assim como uma mãe que acaricia os próprios filhos.
8 Te ducaⁿ ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, dico ñá dɨ́ú‑ní sǎ nǐ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi ndéé iní‑ndɨ́ taxi‑ndɨ́ ní dácótó ñàha‑xi, te núu dìcó ní cùu‑xi sá cúú, cuèndá sá ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo.
8 Assim, com muito afeto, estávamos prontos a lhes oferecer não somente o evangelho de Deus, mas até mesmo a própria vida, porque vocês se tornaram muito amados por nós.
9 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ǐo ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ cuèndá ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́. Te cuěi nduu cuěi niú ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó cuèndá sá ñà túú ní cuìní‑ndɨ́ chichìuⁿ ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo.
9 Pois vocês com certeza se lembram, irmãos, do nosso esforço e fadiga, e de como, trabalhando de noite e de dia para não vivermos à custa de nenhum de vocês, proclamamos a vocês o evangelho de Deus.
10 Te nchòhó ñáyiu sàndáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí xìní ndáá‑ndó sǎ cúú‑ndɨ̌ cue tée váha te ducaⁿ sà naha Yá Ndiǒxí tucu, te ní xica‑ndɨ́ ichi ndáá òré ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó te dɨu‑ni ducaⁿ quìde‑ndɨ́ vitna. Te vá yǒo ɨɨⁿ càháⁿ sá ñà túú quìde ndáá‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌.
10 Vocês e Deus são testemunhas de como nos portamos de maneira piedosa, justa e irrepreensível em relação a vocês, os que creem.
11 Te nàha tucu‑ndo sá nǐ dácàháⁿ ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ní taxi‑ndɨ́ tnúhu ndee ìní xii‑ndo nchàa‑ndo, te dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ tátá ndɨhɨ cue déhe‑dé ní quide‑ndɨ́.
11 E vocês sabem muito bem que tratamos cada um de vocês como um pai trata os seus filhos,
12 Te ní cachí‑ndɨ́ xii‑ndo sǎ cádá ndǎá‑ndó cùndecu‑ndo nacuáa tàú‑xi cada nchaa ñáyiu tnàhá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, chi mee‑gǎ ní cáháⁿ ñáhá‑gǎ xii‑o cuèndá nduu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá núú ǐo váha càa ndecu‑gá táxí tnùní‑gá.
12 exortando, consolando e admoestando vocês a viverem de uma maneira digna de Deus, que os chama para o seu Reino e a sua glória.
13 Te xíǎⁿ ío ndàcáⁿ táhú‑ndɨ̌ núú Yǎ Ndiǒxí sá nchòhó òré ní tedóho‑ndo tnǔhu‑gá ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ní sándáá iní‑ndó chi ní cutnùní iní‑ndó sǎ dɨ́ú tnǔhu Yá Ndiǒxí cúú‑xí, te ñá dɨ́ú tnǔhu ñáyiu ñuyíú‑a cùu‑xi. Te ndáá sá cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá ǐo váha sá cúú‑xí nchòo cue ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá.
13 Temos mais uma razão para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, ao receberem a palavra que de nós ouviram, que é de Deus, vocês a acolheram não como palavra humana, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual está atuando eficazmente em vocês, os que creem.
14 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, ío ní ndoho ní tnahá‑ndó sǎ nǐ quide ñaha ñǎyiu ñuú‑ndó. Te nchòhó ní ndoho‑ndo dàtná ní ndoho nchaa ñáyiu tàcá dácuàha tnúhu Xítohó Jesucrìstú ndécú dìstritú Jùdeá, chi tnàhá‑yu ío ní dándóhó ñàha ñáyiu ñuú‑yu.
14 Tanto é assim, irmãos, que vocês se tornaram imitadores das igrejas de Deus que se encontram na Judeia e que estão em Cristo Jesus; porque também vocês sofreram, da parte de seus patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Te dɨu‑ni ñáyiu distrìtú Jùdeá‑áⁿ nǐ sahní‑yu cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te dɨu‑ni ñaní tnáhǎ‑yu cùu cue ñáyiu ní sahni ñaha xìi Xítohó Jesucrìstú, te sátá xǐǎⁿ te ní ngüíta‑yu ní cuu úhú iní ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, núu xíǎⁿ ñá túú tnàhá iní Yǎ Ndiǒxí nchaa sá quídě‑yu, te ndéé nchaa dava‑gá ñaní tnáhǎ‑yu cùu úhú iní‑yu.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, não agradam a Deus e são adversários de todos,
16 Te ío chìdácá nihnu ñàhá‑yu xii‑ndɨ́ òré càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ducaⁿ quìde ñáyiu‑áⁿ cuèndá cuìní‑yu sá vǎ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, sá cádá cuèndá naníhí tàhú ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél‑áⁿ, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te ío ta cùu vai‑gá cuéchi‑yu cuáháⁿ. Te Yá Ndiǒxí ío cùdééⁿ‑gǎ núǔ‑yu, te tendaha‑gǎ ɨɨⁿ tnúndòho quixi sá cúú‑xǐ‑yu te ío ndohó‑yu.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de encherem sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, caiu sobre eles, definitivamente.
17 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú ní quee‑ndɨ́ núú‑ndó, te cuěi ní cuxica‑ndɨ̌ dico ducaⁿ‑ni ñùhu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ío ñùhu iní‑ndɨ́ sá quíxí còto ñaha tucu‑ndɨ́ xii‑ndo.
17 E nós, irmãos, estando separados de vocês por breve tempo, ficando longe dos olhos, mas perto do coração, com muito mais empenho e com grande desejo procuramos ir vê-los pessoalmente.
18 Te yúhú té Pǎblú ducaⁿ‑ni ñùhu iní‑í sá cuědìcó méè‑í quixi‑í, quixi coto ñaha‑ǐ xii‑ndo, dico yucu ñǎvǎha chìdácá nihnu ñaha‑xi xìi‑í.
18 Por isso, quisemos ir até vocês — pelo menos eu, Paulo, por mais de uma vez —, porém Satanás nos barrou o caminho.
19 Te nchoo ñǎyiu ndècu ichi Xítohó Jesucrìstú ndètu‑ni‑gá‑ó quèxio‑gá candeca ñaha‑gǎ xii‑o ndàa andɨu cundecu‑o ndɨhɨ‑gá. Te cùdɨ́ɨ́ víhí ìní‑ndɨ́ sá cuèndá‑gá chi ní chindee ñàha‑gá ní sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te ío vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ ná sàá nduu quìxi tucu‑gá.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou a coroa em que nos gloriamos na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não é verdade que são vocês?
20 Te ducaⁿ ǐo vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ cuèndá sá nǐ sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te quìde váha‑ndo. Te xíǎⁿ ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑ndɨ́.
20 Sim, vocês são realmente a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.