1 Tessalonicenses 2

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú àúⁿ nǎ cuu ni quìxi coto ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo, chi ní sándáá iní‑ndó tnǔhu Yá Ndiǒxí.
1 Irmãos, vocês mesmos sabem que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 Te nàha‑ndo sá cǔtnàhá ní xíndecu‑ndɨ́ ñuú Fìlipú ío ní xúhuⁿ tnúhu cuèhé tnúhu duha núú‑ndɨ̌, te ní caniha‑güedě xii‑ndɨ́. Te ní ndee‑ndɨ́ ní quixi‑ndɨ́ ñuú‑ndó, te ñá túú ní yùhú‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi mee‑gǎ ní chindee ñàha‑gá xii‑ndɨ́ cuěi ío chitu ñǎyiu ní cuu úhú iní ñáhá xìi‑ndɨ́.
2 Apesar de termos sido maltratados e insultados em Filipos, como vocês sabem, com a ajuda de nosso Deus tivemos coragem de anunciar-lhes o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Te ñá túú ní dàndahú ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo chi mee‑ni tnǔhu ndáá ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, te ni ñà túú nì ɨɨⁿ tnúhu cuèhé ñúhú ìní‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó chi sa ní nduu ndoo ní nduu nine iní‑ndɨ́.
3 Pois nossa exortação não tem origem no erro nem em motivos impuros, nem temos intenção de enganá-los;
4 Te mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, te càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní méé‑gǎ, chi sa nàha‑gá nàcuáa càa iní‑ndɨ́, te ñá túú càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní ñáyiu.
4 pelo contrário, como homens aprovados por Deus, a ponto de nos ter sido confiado por ele o evangelho, não falamos para agradar a pessoas, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Te nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú ɨ̀ɨⁿ tnúhu cudɨ́ɨ́ ìní‑ndó cùndecu‑ndo ichi ñuyíú ní cǎháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó cuèndá taxi‑ndo dǐhúⁿ. Te Yá Ndiǒxí sa nàha‑gá sá càháⁿ ndáá‑ndɨ́.
5 Vocês bem sabem a nossa linguagem nunca foi de bajulação nem de pretexto para ganância; Deus é testemunha.
6 Te ñá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu ni quide‑ndɨ́ ɨɨⁿ sá cádá‑ndɨ̌ cuèndá‑ni sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́, àdi cada cahnu ñaha dava‑gá ñáyiu, te cuěi tàú ndisa‑ndɨ́ sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́ ní cùu, chi chìuⁿ Xítohó Jesucrìstú quídé‑ndɨ̌, te dìcó‑ni sá nchǔhú ñá túú ní cuìní‑ndɨ́ sá dúcáⁿ càda‑ndo.
6 Nem buscamos reconhecimento humano, quer de vocês quer de outros.
7 Te ío vii ío váha ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ ñaha cuu náná vii vii càháⁿ ndɨhɨ cue déhe‑aⁿ dàcuehnu ñaha‑aⁿ xii‑güexi.
7 Embora, como apóstolos de Cristo, pudéssemos ter sido um peso, tornamo-nos bondosos entre vocês, como uma mãe que cuida dos próprios filhos.
8 Te ducaⁿ ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, dico ñá dɨ́ú‑ní sǎ nǐ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi ndéé iní‑ndɨ́ taxi‑ndɨ́ ní dácótó ñàha‑xi, te núu dìcó ní cùu‑xi sá cúú, cuèndá sá ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo.
8 Sentindo, assim, tanta afeição por vocês, decidimos dar-lhes não somente o evangelho de Deus, mas também a nossa própria vida, porque vocês se tornaram muito amados por nós.
9 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ǐo ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ cuèndá ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́. Te cuěi nduu cuěi niú ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó cuèndá sá ñà túú ní cuìní‑ndɨ́ chichìuⁿ ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo.
9 Irmãos, certamente vocês se lembram do nosso trabalho esgotante e da nossa fadiga; trabalhamos noite e dia para não sermos pesados a ninguém, enquanto lhes pregávamos o evangelho de Deus.
10 Te nchòhó ñáyiu sàndáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí xìní ndáá‑ndó sǎ cúú‑ndɨ̌ cue tée váha te ducaⁿ sà naha Yá Ndiǒxí tucu, te ní xica‑ndɨ́ ichi ndáá òré ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó te dɨu‑ni ducaⁿ quìde‑ndɨ́ vitna. Te vá yǒo ɨɨⁿ càháⁿ sá ñà túú quìde ndáá‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌.
10 Tanto vocês como Deus são testemunhas de como nos portamos de maneira santa, justa e irrepreensível entre vocês, os que crêem.
11 Te nàha tucu‑ndo sá nǐ dácàháⁿ ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ní taxi‑ndɨ́ tnúhu ndee ìní xii‑ndo nchàa‑ndo, te dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ tátá ndɨhɨ cue déhe‑dé ní quide‑ndɨ́.
11 Pois vocês sabem que tratamos cada um como um pai trata seus filhos,
12 Te ní cachí‑ndɨ́ xii‑ndo sǎ cádá ndǎá‑ndó cùndecu‑ndo nacuáa tàú‑xi cada nchaa ñáyiu tnàhá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, chi mee‑gǎ ní cáháⁿ ñáhá‑gǎ xii‑o cuèndá nduu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá núú ǐo váha càa ndecu‑gá táxí tnùní‑gá.
12 exortando, consolando e dando testemunho, para que vocês vivam de maneira digna de Deus, que os chamou para o seu Reino e glória.
13 Te xíǎⁿ ío ndàcáⁿ táhú‑ndɨ̌ núú Yǎ Ndiǒxí sá nchòhó òré ní tedóho‑ndo tnǔhu‑gá ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ní sándáá iní‑ndó chi ní cutnùní iní‑ndó sǎ dɨ́ú tnǔhu Yá Ndiǒxí cúú‑xí, te ñá dɨ́ú tnǔhu ñáyiu ñuyíú‑a cùu‑xi. Te ndáá sá cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá ǐo váha sá cúú‑xí nchòo cue ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá.
13 Também agradecemos a Deus sem cessar, pois, ao receberem de nossa parte a palavra de Deus, vocês a aceitaram não como palavra de homens, mas segundo verdadeiramente é, como palavra de Deus, que atua com eficácia em vocês, os que crêem.
14 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, ío ní ndoho ní tnahá‑ndó sǎ nǐ quide ñaha ñǎyiu ñuú‑ndó. Te nchòhó ní ndoho‑ndo dàtná ní ndoho nchaa ñáyiu tàcá dácuàha tnúhu Xítohó Jesucrìstú ndécú dìstritú Jùdeá, chi tnàhá‑yu ío ní dándóhó ñàha ñáyiu ñuú‑yu.
14 Porque vocês, irmãos, tornaram-se imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia. Vocês sofreram da parte dos seus próprios conterrâneos as mesmas coisas que aquelas igrejas sofreram da parte dos judeus,
15 Te dɨu‑ni ñáyiu distrìtú Jùdeá‑áⁿ nǐ sahní‑yu cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te dɨu‑ni ñaní tnáhǎ‑yu cùu cue ñáyiu ní sahni ñaha xìi Xítohó Jesucrìstú, te sátá xǐǎⁿ te ní ngüíta‑yu ní cuu úhú iní ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, núu xíǎⁿ ñá túú tnàhá iní Yǎ Ndiǒxí nchaa sá quídě‑yu, te ndéé nchaa dava‑gá ñaní tnáhǎ‑yu cùu úhú iní‑yu.
15 que mataram o Senhor Jesus e os profetas, e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são hostis a todos,
16 Te ío chìdácá nihnu ñàhá‑yu xii‑ndɨ́ òré càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ducaⁿ quìde ñáyiu‑áⁿ cuèndá cuìní‑yu sá vǎ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, sá cádá cuèndá naníhí tàhú ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél‑áⁿ, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te ío ta cùu vai‑gá cuéchi‑yu cuáháⁿ. Te Yá Ndiǒxí ío cùdééⁿ‑gǎ núǔ‑yu, te tendaha‑gǎ ɨɨⁿ tnúndòho quixi sá cúú‑xǐ‑yu te ío ndohó‑yu.
16 esforçando-se para nos impedir que falemos aos gentios, e estes sejam salvos. Dessa forma, vão sempre completando a medida dos seus pecados. Sobre eles, finalmente, veio a ira.
17 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú ní quee‑ndɨ́ núú‑ndó, te cuěi ní cuxica‑ndɨ̌ dico ducaⁿ‑ni ñùhu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ío ñùhu iní‑ndɨ́ sá quíxí còto ñaha tucu‑ndɨ́ xii‑ndo.
17 Nós, porém, irmãos, privados da companhia de vocês por breve tempo, em pessoa, mas não no coração, esforçamo-nos ainda mais para vê-los pessoalmente, pela saudade que temos de vocês.
18 Te yúhú té Pǎblú ducaⁿ‑ni ñùhu iní‑í sá cuědìcó méè‑í quixi‑í, quixi coto ñaha‑ǐ xii‑ndo, dico yucu ñǎvǎha chìdácá nihnu ñaha‑xi xìi‑í.
18 Quisemos visitá-los. Eu mesmo, Paulo o quis, e não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 Te nchoo ñǎyiu ndècu ichi Xítohó Jesucrìstú ndètu‑ni‑gá‑ó quèxio‑gá candeca ñaha‑gǎ xii‑o ndàa andɨu cundecu‑o ndɨhɨ‑gá. Te cùdɨ́ɨ́ víhí ìní‑ndɨ́ sá cuèndá‑gá chi ní chindee ñàha‑gá ní sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te ío vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ ná sàá nduu quìxi tucu‑gá.
19 Pois quem é a nossa esperança, alegria ou coroa em que nos gloriamos perante o Senhor Jesus na sua vinda? Não são vocês?
20 Te ducaⁿ ǐo vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ cuèndá sá nǐ sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te quìde váha‑ndo. Te xíǎⁿ ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑ndɨ́.
20 De fato, vocês são a nossa glória e a nossa alegria.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.