1 Tessalonicenses 2
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú àúⁿ nǎ cuu ni quìxi coto ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo, chi ní sándáá iní‑ndó tnǔhu Yá Ndiǒxí.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Te nàha‑ndo sá cǔtnàhá ní xíndecu‑ndɨ́ ñuú Fìlipú ío ní xúhuⁿ tnúhu cuèhé tnúhu duha núú‑ndɨ̌, te ní caniha‑güedě xii‑ndɨ́. Te ní ndee‑ndɨ́ ní quixi‑ndɨ́ ñuú‑ndó, te ñá túú ní yùhú‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi mee‑gǎ ní chindee ñàha‑gá xii‑ndɨ́ cuěi ío chitu ñǎyiu ní cuu úhú iní ñáhá xìi‑ndɨ́.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Te ñá túú ní dàndahú ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo chi mee‑ni tnǔhu ndáá ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, te ni ñà túú nì ɨɨⁿ tnúhu cuèhé ñúhú ìní‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó chi sa ní nduu ndoo ní nduu nine iní‑ndɨ́.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Te mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, te càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní méé‑gǎ, chi sa nàha‑gá nàcuáa càa iní‑ndɨ́, te ñá túú càháⁿ‑ndɨ́ nàcuáa cùu iní ñáyiu.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Te nàha‑ndo sá ñà dɨ́ú ɨ̀ɨⁿ tnúhu cudɨ́ɨ́ ìní‑ndó cùndecu‑ndo ichi ñuyíú ní cǎháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó cuèndá taxi‑ndo dǐhúⁿ. Te Yá Ndiǒxí sa nàha‑gá sá càháⁿ ndáá‑ndɨ́.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Te ñá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu ni quide‑ndɨ́ ɨɨⁿ sá cádá‑ndɨ̌ cuèndá‑ni sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́, àdi cada cahnu ñaha dava‑gá ñáyiu, te cuěi tàú ndisa‑ndɨ́ sá cádá càhnu ñaha‑ndo xii‑ndɨ́ ní cùu, chi chìuⁿ Xítohó Jesucrìstú quídé‑ndɨ̌, te dìcó‑ni sá nchǔhú ñá túú ní cuìní‑ndɨ́ sá dúcáⁿ càda‑ndo.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Te ío vii ío váha ní cáháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó, dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ ñaha cuu náná vii vii càháⁿ ndɨhɨ cue déhe‑aⁿ dàcuehnu ñaha‑aⁿ xii‑güexi.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 Te ducaⁿ ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, dico ñá dɨ́ú‑ní sǎ nǐ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó, chi ndéé iní‑ndɨ́ taxi‑ndɨ́ ní dácótó ñàha‑xi, te núu dìcó ní cùu‑xi sá cúú, cuèndá sá ǐo cùu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú nàha‑ndo sá ǐo ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ cuèndá ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́. Te cuěi nduu cuěi niú ní quide chìuⁿ‑ndɨ́ ní níhí‑ndɨ̌ sá nǐ xexi‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú‑ndó cuèndá sá ñà túú ní cuìní‑ndɨ́ chichìuⁿ ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Te nchòhó ñáyiu sàndáá iní tnúhu Yá Ndiǒxí xìní ndáá‑ndó sǎ cúú‑ndɨ̌ cue tée váha te ducaⁿ sà naha Yá Ndiǒxí tucu, te ní xica‑ndɨ́ ichi ndáá òré ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá núú‑ndó te dɨu‑ni ducaⁿ quìde‑ndɨ́ vitna. Te vá yǒo ɨɨⁿ càháⁿ sá ñà túú quìde ndáá‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Te nàha tucu‑ndo sá nǐ dácàháⁿ ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ní taxi‑ndɨ́ tnúhu ndee ìní xii‑ndo nchàa‑ndo, te dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ tátá ndɨhɨ cue déhe‑dé ní quide‑ndɨ́.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Te ní cachí‑ndɨ́ xii‑ndo sǎ cádá ndǎá‑ndó cùndecu‑ndo nacuáa tàú‑xi cada nchaa ñáyiu tnàhá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, chi mee‑gǎ ní cáháⁿ ñáhá‑gǎ xii‑o cuèndá nduu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá núú ǐo váha càa ndecu‑gá táxí tnùní‑gá.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Te xíǎⁿ ío ndàcáⁿ táhú‑ndɨ̌ núú Yǎ Ndiǒxí sá nchòhó òré ní tedóho‑ndo tnǔhu‑gá ní cáháⁿ‑ndɨ́, te ní sándáá iní‑ndó chi ní cutnùní iní‑ndó sǎ dɨ́ú tnǔhu Yá Ndiǒxí cúú‑xí, te ñá dɨ́ú tnǔhu ñáyiu ñuyíú‑a cùu‑xi. Te ndáá sá cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá ǐo váha sá cúú‑xí nchòo cue ñáyiu ní sándáá iní tnúhu‑gá.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑í ichi Xítohó Jesucrìstú, ío ní ndoho ní tnahá‑ndó sǎ nǐ quide ñaha ñǎyiu ñuú‑ndó. Te nchòhó ní ndoho‑ndo dàtná ní ndoho nchaa ñáyiu tàcá dácuàha tnúhu Xítohó Jesucrìstú ndécú dìstritú Jùdeá, chi tnàhá‑yu ío ní dándóhó ñàha ñáyiu ñuú‑yu.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Te dɨu‑ni ñáyiu distrìtú Jùdeá‑áⁿ nǐ sahní‑yu cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te dɨu‑ni ñaní tnáhǎ‑yu cùu cue ñáyiu ní sahni ñaha xìi Xítohó Jesucrìstú, te sátá xǐǎⁿ te ní ngüíta‑yu ní cuu úhú iní ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, núu xíǎⁿ ñá túú tnàhá iní Yǎ Ndiǒxí nchaa sá quídě‑yu, te ndéé nchaa dava‑gá ñaní tnáhǎ‑yu cùu úhú iní‑yu.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 Te ío chìdácá nihnu ñàhá‑yu xii‑ndɨ́ òré càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te ducaⁿ quìde ñáyiu‑áⁿ cuèndá cuìní‑yu sá vǎ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, sá cádá cuèndá naníhí tàhú ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél‑áⁿ, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te ío ta cùu vai‑gá cuéchi‑yu cuáháⁿ. Te Yá Ndiǒxí ío cùdééⁿ‑gǎ núǔ‑yu, te tendaha‑gǎ ɨɨⁿ tnúndòho quixi sá cúú‑xǐ‑yu te ío ndohó‑yu.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 Te nchòhó ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ ichi Xítohó Jesucrìstú ní quee‑ndɨ́ núú‑ndó, te cuěi ní cuxica‑ndɨ̌ dico ducaⁿ‑ni ñùhu iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo, te ío ñùhu iní‑ndɨ́ sá quíxí còto ñaha tucu‑ndɨ́ xii‑ndo.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Te yúhú té Pǎblú ducaⁿ‑ni ñùhu iní‑í sá cuědìcó méè‑í quixi‑í, quixi coto ñaha‑ǐ xii‑ndo, dico yucu ñǎvǎha chìdácá nihnu ñaha‑xi xìi‑í.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Te nchoo ñǎyiu ndècu ichi Xítohó Jesucrìstú ndètu‑ni‑gá‑ó quèxio‑gá candeca ñaha‑gǎ xii‑o ndàa andɨu cundecu‑o ndɨhɨ‑gá. Te cùdɨ́ɨ́ víhí ìní‑ndɨ́ sá cuèndá‑gá chi ní chindee ñàha‑gá ní sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te ío vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ ná sàá nduu quìxi tucu‑gá.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Te ducaⁿ ǐo vài ñáyiu cáháⁿ váha‑yu cuèndá‑ndɨ́ cuèndá sá nǐ sanu ichi ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo ìchi‑gá, te quìde váha‑ndo. Te xíǎⁿ ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑ndɨ́.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.